In de jaren tachtig was er een TV spotje waarin stoere coureur Jan Lammers aantoonde dat je best 130 kilometer per uur kon rijden in dichte mist. Terwijl de voice over deze stunt aankondigde, checkte Lammers zijn handschoenen en helm. “Good luck, Jan” zei de voice-over. Waarna Jan Lammers in de trein stapte. Dit was uiteraard een andere tijd. Dit was een periode in de Nederlandsche Geschiedenis waarin de enige vorm van neerslag bestond uit zeer zeldzame mist. Van regen,…
Misschien is het je niet opgevallen wat ik zo ga zeggen. Dat zou me niets verbazen, want het is zo’n gespreksonderwerp dat mensen meestal liever mijden. Toch ga ik het even aansnijden, want het is relevant voor dit stukje: het is best koud buiten. Ja, ik weet het, ik ben net zo verbaasd als jij: koud? In Nederland? In Februari? Het is een gekke, gekke wereld. Aangezien ik niet dol ben op kou (‘buiten’ is iets wat ik het liefst…
Even een dagje weg met mijn vriendin, naar Rotterdam. Wat kunst bekijken, een beetje winkelen… En dat doen we met de trein, in de woeste kerstvakantie van 2010. Het grootste deel van de reis kunnen we niet zitten. De trein is overvol. Op het perron waar we moeten overstappen staat het zwart van de mensen die ook de volgende trein bestormen. Halverwege de reis horen we iemand over de intercom die ons vertelt dat er “minder materieel beschikbaar is”. Waar…
Amsterdam Centraal, even over tien ‘s avonds. Ik heb een podcast opgenomen en moet nu de laatste verbinding naar huis hebben. Het winterweer heeft de NS in opperste verwarring gebracht, en ik loop naar de info stand om te vragen hoe (of?) ik nog thuis kom. “Ik moet naar Kampen,” zeg ik tegen de man in het NS uniform. Hij kijkt me vragend aan. “Kampen. Overijssel.” “Oh. Gewoon. Stoptrein Rotterdam.” “Naar Kampen?” “Via Gouda. Stoptrein. Gewoon.” De man heeft duidelijk…
Het begon gisteren met een bericht in de Telegraaf. Nou moeten er dan meteen alarmbellen gaan rinkelen, maar goed. Het bericht stelde dat ‘De WCs Uit De Trein Verdwijnen’. Ik bel daarom met de woordvoerder van de NS, een allervriendelijkste man die met enige vermoeidheid in zijn stem uitlegt wat er nu eigenlijk aan de hand was. “We hebben vier jaar geleden besloten om WCs uit de Sprinters te verwijderen. Dat zijn treinen die, net als de metro, op korte…
De NS gaat de WCs uit treinen verwijderen. Het doel van de operatie is het vrijmaken van extra zitplaatsen. Elke geschrapte toilet levert vier extra stoelen op. Zo op het eerste gezicht lijkt daar wat voor te zeggen. Behalve als je ‘moet’. En vooral als de trein dan ergens midden in het weiland om onverklaarbare redenen stilstaat. Dan had je liever vier uur gestaan dan dat je nu niet ‘mag’. Om het drama compleet te maken verdwijnen de toiletten ook…
Een treinreis maakt me altijd wat nerveus. En niet omdat ik reizen op zich vreemd, eng of bijzonder vind. Reizen is prima. Leuk. Niks mis mee. Maar het moment vóór ik de deur uit ga, maakt dingen in mijn brein wakker die beter in het diepe duister van mijn onderbewuste zouden moeten blijven. Ik ben namelijk bang dat ik Iets Vergeet. Niet de belangrijke dingen zoals portemonnee, sleutels of routebeschrijving. Die vergeet ik heus niet. Waar zie je me voor…
Ik zeg altijd de verkeerde dingen. Onlangs belde ik de NS. Over een paar weken ga ik naar Parijs voor de presentatie van een grote game producent, en ik wilde weten of de aansluiting met de trein naar huis een beetje betrouwbaar is. Ik wil tenslotte niet midden in de nacht in Amsterdam stranden. De vrouw aan de lijn verzekerde me dat het allemaal wel goed zou komen. Waarop ik zei: ‘Het is dan te hopen dat Al Qaida zich…
Ik heb mijn tas klaar staan: boek voor in de trein, reserveboek voor als het eerste boek me gaat vervelen, een fles water voor als ik dorst krijg. Kwart voor vijf, dus nog alle tijd om rustig naar het station te wandelen. Schoenen, paraplu, sleutels. Sleutels? Oh nee! Mijn sleutels! Niet in de kamer op tafel. Ook niet in de keuken? Onder de boodschappen? Nee, alleen mijn portemonnee. Boven misschien? Ik ren de trap op, mijn werkkamer in. Geen sleutels….
In de trein van Amsterdam naar Kampen stelde mijn vriendin gisteren een intrigerende vraag: waarom heeft een treinkaartje een nummer? Het antwoord hierop bleek, zoals we even later ontdekten, niet zo eenvoudig. De NS heeft me altijd gefascineerd. Maar dan op dezelfde manier waarop je urenlang aan een splinter kan pulken terwijl je weet hij hierdoor alleen maar dieper in je vlees dringt. Tijdens mijn studie was de trein een prima vervoermiddel vanwege twee cruciale eigenschappen. Het was A) Gratis…