Schrijversblok

Reading time: 2 – 4 minutes

Sommige dingen zie je niet meteen. Je kan jarenlang een huis passeren en dan opeens opmerken dat de kozijnen oud roze zijn. Misschien is dit ook een vorm van zelfbescherming. Als je echt alles in je omgeving waarneemt, loop je een groot risico om mentaal kort te sluiten.

Zo zag ik vanmiddag toen we langs de buurtsuper wandelden een reclameposter voor Dubbelfris. Tenminste, dat is wat ik eerst zag. Diep in mijn riep een stemmetje: “Laat nou maar! Niet nog eens kijken! Gewoon doorlopen!”

Dit stemmetje is net zo’n effectieve afschrikking als bordjes met ‘hier geen honden uitlaten’, ‘verboden fietsen te plaatsen’ en ‘Nieuwste CD van Frans Bauer’. Dus uiteraard keek ik nog een keer naar de poster. En toen zag ik het opeens. Er staat geen ‘Dubbelfris’. Er staat ‘Dubbelfrisss’.

En met dezelfde fascinatie waarmee sommige mensen naar medische programma’s met veel injectienaalden kijken, staarde ik naar deze naam. Dubbelfrisss. Drie keer een ’s’. Een moment lang verwierp ook het bewuste deel van mijn brein deze spelling. In wat voor waanzinnig universum leven we als ‘fris’ niet meer voldoende is om frisheid uit te drukken. En drukt het wel extra frisheid uit?

Ik kreeg een korte flashback naar mijn jeugd, waarin ik tegen iedereen een mop uit de Donald Duck vertelde: “Er lopen twee ballonnen door de woestijn. Zegt de een tegen de ander: pas op voor die cactusss.” Een mop die overigens in dezelfde moppentrommel stond als “Er lopen twee leeuwen door de Kalverstraat. Zegt de een tegen de ander: wat is het hier rustig he?”

Lang kon ik me niet in mijn jeugd verstoppen. De twee extra ’s-en’ bleven staan en staarden me uitdagend aan. “Sss! Sss! Frisss!” leken ze te fluisteren. Ik zag voor mijn geestesoog hoe twee geblondeerde trendy reclamejongens elkaar feliciteerden. “Mensen zullen overdonderd zijn door dit beeld van frisheid! Ze denken aan klaterende bergbeekjes! Koele druppels die langs de slanke hals van het flesje druppelen.” Waarna ze elkaar net iets te lang in de ogen kijken. “Kus mij!” zegt de ene tegen de ander, “Maar pas op voor die cactusss!”

Ik voelde dan ook niet hoe mijn hoofd de straat raakte, terwijl ik buiten westen raakte van een overdosis marketing. Hoe ik thuis gekomen ben weet ik niet. Wel moest ik, ondanks datzelfde stemmetje, toch nog even op internet kijken of het inderdaad klopte wat ik had gezien. En via Google ontdekte ik dat ik het niet gedroomd had. Die poster tenminste. Het heet echt zo. Er is zelfs een complete Hyves aan gewijd. Een Hyves met de naam dubbelfriss.hyves.nl.

dubbelfriss.hyves.nl Zie je? Zelfs de fans willen het niet geloven.

Maar niet verder vertellen dat ze de naam fout hebben! Ssst!

Reading time: < 1 minute

Korte update deze vrijdag. Ik moet me namelijk alvast mentaal voorbereiden op mijn perstrip naar Parijs aanstaande maandag. Dat betekent dus zo snel mogelijk relaxen met een glaasje 'rood' en bedenken wat ik allemaal voor vermaak op mijn iPhone ga zetten voor de zes uur durende treinreis.

Wat ik vandaag even wilde delen was een link die ik toevallig tegenkwam. Het is verbazingwekkend wat je allemaal met wat stoepkrijt kan doen:

http://gprime.net/images/sidewalkchalkguy/

Reading time: 2 – 2 minutes

Vanmorgen hoorde ik  op de radio iemand zeggen: “Er zijn drie soorten mensen. Zij die Welsh zijn, zij die dat zouden willen zijn, en mensen zonder ambitie”. Je moet echt een ijzeren vastgeroeste kaak hebben als je daar niet welgemeend om moet glimlachen. De uitspraak stuiterde de rest van de morgen door mijn hoofd en ik probeerde een manier te bedenken waarop hij ook op mij van toepassing zou kunnen zijn, als ik ‘Welsh’ door iets anders zou vervangen. Maar de harde waarheid liet zich niet ontkennen: ik ben niets.

Ik ben geboren in Papendrecht, Zuid-Holland, maar verhuisde op mijn derde naar Sliedrecht. Voor ik me dus ergens van bewust kon zijn, was ik al ‘import’.  Ik kreeg nooit echt een band met het dorpje, laat staan met de provincie Zuid-Holland. Door mijn studie kwam ik via omzwervingen terecht in Overijssel, een provincie die ik voorheen steevast vergat als iemand me vroeg om ze alle twaalf op te noemen.

Ik heb ook geen mooie exotische wortels. Geen voorouders in Italie of Marokko of de Balkan. Mijn vader kwam uit Utrecht en mijn moeder uit Amsterdam. Mijn genen zijn dus zo’n beetje de meest gemiddelde die je je voor kan stellen. Mijn uitspraak van het Nederlands is dan ook heel erg ABN, met uitzondering van de rollende ‘R’ die ik nog steeds alleen per ongeluk uitspreek.

Wat dat betreft heeft mijn vriendin het beter. Zij komt uit Friesland, het Nederlandse Wales. Friesland is net zo exotisch als Wales ook niet is. En heeft ook een taal die de rest van het land onbegrijpelijk vindt.

Zo bekeken kan eigenlijk alleen een Fries zeggen: “Er zijn drie soorten mensen. Zij die Fries zijn, zij die dat zouden willen zijn, en mensen zonder ambitie”. En misschien zeggen ze dat ook, maar niemand kan ze verstaan.

Ik besef dat dat niet zo aardig van me is om te zeggen. Maar dat is die pijn in mijn hart. Dat ik niets ben.