Schrijversblok

Reading time: 2 – 3 minutes

Er was geen live videoverbinding van Apple’s nieuwe onthulling, dus moest ik het doen met een ‘live blog’ wat wil zeggen dat ik iedere 30 seconden een webpagina handmatig moest verversen, in de hoop dat er weer nieuwe informatie bekend was. Ik zat aan de computer gekluisterd, zoals je kleine jongetjes in films met hun oor tegen de radio ziet zitten.

De onthulling kwam al snel: de iPad. Onmiddellijk gniffelde het Engelstalige deel van het internet, omdat de naam in die taal associaties heeft met maandverband. Dat is overigens ook de reden dat de Senseo koffiepads in Amerika Coffee Pugs heten.

Nutteloze weetjes ten spijt: ik volgde via de website van Engadget zo langzaam maar zeker het verhaal van Steven Jobs, die mij en honderdduizenden andere geeks probeerde te overtuigen van de onmisbaarheid van de iPad. En dat lukte hem niet.

Wat mij het meest teleurstelde, was dat er helemaal geen sprake was van nieuwe innovatieve technologie.

De iPad is een iPod Touch met een groot scherm. Je kunt daar lang over praten of kort, dit is wat het is. Op zich een mooi apparaat, maar zo lang het niet meer is dan een XL versie van een al bestaand ding, kun je niet spreken van een revolutie.

In mijn stoutste dromen zou de Apple tablet een totaal nieuw scherm hebben, dat de vloer aan veegt met E-Ink. Een scherm dat snel en gedetailleerd is, zonder backlight en zo rustig als papier. In plaats daarvan is het een iPod Touch scherm, wat echt niet zo prettig leest. De Kindle kan voorlopig nog rustig ademhalen.

Verder draait het apparaat met hetzelfde operating system als de iPhone en iPod Touch. Heel leuk dat ik al die programma’s uit de appstore kan draaien, maar dat kan ik nu dus ook al. Zo’n groot scherm en zo veel extra processorvermogen, en toch kan de iPad niet meer dan het telefoontje in mijn achterzak? Daar is iets flink mis.

Tenslotte is het ding wel erg duur. Vooral als je nagaat dat de goedkoopste versie van 499 dollar geen 3G internet heeft. Daar moet je 130 dollar voor bijbetalen. Nu weet ik uit ervaring dat een iPod Touch buiten bereik van een wifi punt in feite gecastreerd is. Wil ik dan 499 dollar betalen voor een grotere iEunuch?

Ik was dan ook teleurgesteld na het zien van de iPad. Wat niet wegneemt dat er een wil. Nu.

Reading time: 2 – 3 minutes

Sommige artikelen vliegen uit mijn vingers alsof ze er altijd al waren. Ik hoef er niet over na te denken, de woorden komen wel. De afgelopen week snakte ik naar zo’n artikel, in plaats van het verhaal dat ik moest schrijven.

Als ik in zo’n ‘verstopte periode’ zit, lijkt alles in de wereld leuker dan het schrijven van het verhaal. Mijn vriendin rook dan ook onmiddellijk lont, toen ik haar vrijwillig aanbood om het gootsteenputje schoon te maken. Dit is geen natuurlijk gedrag voor mij.

Ook leek het met uitermate belangrijk om mijn spelcomputers af te stoffen. Een mooi ding hoor, die PS3, maar wat een vuilmagneet. Ik kan dan ook niet anders dan daar eerst een doekje overheen halen. Ik kan toch niet gaan schrijven met een stoffige spelcomputer in de buurt?

Toch is dat wel een voordeel van schrijversblok. Mijn werkkamer, die er uit begon te zien als een rampgebied waar plunderaars met de ziekte van Parkingson doorheen waren geraasd, ziet er nu weer uit alsof de plunderaars nog niet zijn geweest.

Ondertussen vorderde het artikel wel, met het tempo van een gletsjer die nog niet echt op snelheid was. In die toestand van traag schrijven ontstaat als vanzelf een tweede obstakel: mijn innerlijke rechter. Dat is erger dan een innerlijke criticus. Een criticus kan je negeren. Een rechter veroordeelt je tot herschrijven tot het wel degelijk voldoet aan mijn eigen onmogelijke criteria.

Zo is iedere zin een proces, waarin ik mezelf aan mijn innerlijke rechter moet verantwoorden waarom ik dit stuk in de tegenwoordige tijd schrijf en dat ander stuk schreef in verleden tijd.

Als ik me in die toestand bevindt, voelt het meer en meer of ik daadwerkelijk verstopt zit. Alsof ik zwanger ben van het verhaal, en al ver voorbij de uitgerekende bevallingsdatum ben. En al die tijd word ik er steeds meer van overtuigd dat het deze keer niet gaat lukken.

Het is uiteindelijk gelukt, uiteraard. Het lukt altijd. Op het moment dat ik in mijn mailprogramma op ‘verzenden’ druk is er dan een van pure extase. Een betere beloning is dan niet mogelijk.

Reading time: 3 – 5 minutes

Beste verzorgster van onze dieren,

Alvast heel erg bedankt dat je voor onze katten wilt zorgen tijdens ons weekendje weg. Je bent inmiddels waarschijnlijk al bekend met Lucie “The Killer”, Tintin “Keelknijper” en Joris “Bloedlust”. Je vindt de verbandtrommel zoals gebruikelijk in het aanrechtkastje. De tentanus injecties zijn op, die moet je zelf even halen. Dweil je je bloed wel op voor je weg gaat?

Als je in elk geval zondagavond de kattenbak beneden en op zolder wilt schoonmaken, dan blijven ze waarschijnlijk wel rustig. De katten wel te verstaan. De kattenbakken hebben zich sinds Het Incident redelijk gedragen.

Wil je Tintin ’s avonds en ’s ochtends een bakje voer geven? Ongeveer een vinger dik uit de oranje bus scheppen. Let op je eigen vingers als je het geeft. We zijn niet verzekerd voor amputaties.

Joris en Lucie hun bakjes staan naast de krabpaal. Vul die maar gewoon bij, ze eten alleen waar ze zin in hebben. En in wie ze zin hebben.

Water op tafel en in de rode bak op de grond moeten vol zijn. Dat moet van de brandweer.

Laat je Joris en Lucie zondagavond SVP naar boven gaan, zodat Tintin alleen is ’s nachts? Dat vinden de buren ook prettiger. Zet je de bakjes van Joris en Tintin dan ook in het gangetje voor de wc deur? Anders gaan ze zelf op jacht. Dat vinden de buren minder prettig.

Veel succes. Je zult het nodig hebben.