Schrijversblok

Reading time: 2 – 4 minutes

Soms maak ik dingen mee, waarvan ik een paar dagen later denk: dit kan niet waar zijn. Dit is niet echt gebeurd. En hoe vaker ik het aan vrienden vertel, hoe ongeloofwaardiger het mij zelf voorkomt.

Ik heb maandag Champagne gedronken met Miss France 2010.

Dit moet ik uiteraard even uitleggen. Afgelopen maandag was ik uitgenodigd om twee grootheden uit de Japanse game industrie te interviewen in Parijs. ’s Avonds ging het spel voor het eerst in de verkoop, en naar aanleiding daarvan was er een feest voor genodigden in de VIP ruimte van een grote elektronica winkel. Ik was er daar een van.

In eerste instantie voelde ik me ontzettend niet op mijn plek. Ik spreek nauwelijks Frans. Gelukkig raakte ik aan de praat met een collega die een beetje Engels sprak. Naarmate we beiden meer Champagne dronken, werden zijn Engels en mijn Frans steeds beter. Het was gezellig.

Plots zag ik naast mij een heel leger fotografen die de camera richtten op een meisje met een sjerp. Miss France 2010.

En parkeer nu even je vooroordeel dat ik daar alleen bepaalde mannelijke interesses bij had. Wat ik namelijk vooral voelde was ‘dit is bizar‘. Het was alsof ik in een droom zat waarin opeens Albert Einstein en Ronald McDonald in mijn huiskamer staan.

Een half uur en nog een glas champagne later kwam Miss France, deze keer zonder sjerp, voorbij. Ik vroeg haar waarom ze hier was, en of ze het spel kende. Ze lachte en zei dat het ongetwijfeld geweldig was. Ik vroeg of ze wel eens game speelde. Ze keek even schalks om zich heen, alsof ze zeker wilde weten dat de PR mensen haar niet konden horen, en gaf toe dat ze hier ook alleen maar was uitgenodigd.

Zo kletsten we een paar minuten, waarna ze echt verder moest om nog een paar keer gefotografeerd te worden.

Ik bleef staan en probeerde het even te verwerken. Een serveerster liep voorbij en ik deed een stap naar achter om haar te laten passeren. Ik ben er van overtuigd dat iemand op dat moment de vloer even liet kantelen, want een andere reden kan ik niet bedenken voor het feit dat ik achterover viel. De muur daar bleek geen muur te zijn maar een strak gespannen doek die een kast met DVDs aan het zicht moest onttrekken. Het doek scheurde, DVDs vielen en diverse beveiligingsmensen kwamen mijn kant op lopen.

Een van de mensen van de winkel herstelde mijn schade. Hij keek me quasi serieus aan en zei dat het niet erg was, maar dat hij mijn foto wel even aan de bar door zou geven. ‘No more champagne for you.’

Op dat moment wist ik het zeker. Dit soort dingen gebeurt me alleen in het echt.

Reading time: 2 – 4 minutes

Sommige dingen zie je niet meteen. Je kan jarenlang een huis passeren en dan opeens opmerken dat de kozijnen oud roze zijn. Misschien is dit ook een vorm van zelfbescherming. Als je echt alles in je omgeving waarneemt, loop je een groot risico om mentaal kort te sluiten.

Zo zag ik vanmiddag toen we langs de buurtsuper wandelden een reclameposter voor Dubbelfris. Tenminste, dat is wat ik eerst zag. Diep in mijn riep een stemmetje: “Laat nou maar! Niet nog eens kijken! Gewoon doorlopen!”

Dit stemmetje is net zo’n effectieve afschrikking als bordjes met ‘hier geen honden uitlaten’, ‘verboden fietsen te plaatsen’ en ‘Nieuwste CD van Frans Bauer’. Dus uiteraard keek ik nog een keer naar de poster. En toen zag ik het opeens. Er staat geen ‘Dubbelfris’. Er staat ‘Dubbelfrisss’.

En met dezelfde fascinatie waarmee sommige mensen naar medische programma’s met veel injectienaalden kijken, staarde ik naar deze naam. Dubbelfrisss. Drie keer een ’s’. Een moment lang verwierp ook het bewuste deel van mijn brein deze spelling. In wat voor waanzinnig universum leven we als ‘fris’ niet meer voldoende is om frisheid uit te drukken. En drukt het wel extra frisheid uit?

Ik kreeg een korte flashback naar mijn jeugd, waarin ik tegen iedereen een mop uit de Donald Duck vertelde: “Er lopen twee ballonnen door de woestijn. Zegt de een tegen de ander: pas op voor die cactusss.” Een mop die overigens in dezelfde moppentrommel stond als “Er lopen twee leeuwen door de Kalverstraat. Zegt de een tegen de ander: wat is het hier rustig he?”

Lang kon ik me niet in mijn jeugd verstoppen. De twee extra ’s-en’ bleven staan en staarden me uitdagend aan. “Sss! Sss! Frisss!” leken ze te fluisteren. Ik zag voor mijn geestesoog hoe twee geblondeerde trendy reclamejongens elkaar feliciteerden. “Mensen zullen overdonderd zijn door dit beeld van frisheid! Ze denken aan klaterende bergbeekjes! Koele druppels die langs de slanke hals van het flesje druppelen.” Waarna ze elkaar net iets te lang in de ogen kijken. “Kus mij!” zegt de ene tegen de ander, “Maar pas op voor die cactusss!”

Ik voelde dan ook niet hoe mijn hoofd de straat raakte, terwijl ik buiten westen raakte van een overdosis marketing. Hoe ik thuis gekomen ben weet ik niet. Wel moest ik, ondanks datzelfde stemmetje, toch nog even op internet kijken of het inderdaad klopte wat ik had gezien. En via Google ontdekte ik dat ik het niet gedroomd had. Die poster tenminste. Het heet echt zo. Er is zelfs een complete Hyves aan gewijd. Een Hyves met de naam dubbelfriss.hyves.nl.

dubbelfriss.hyves.nl Zie je? Zelfs de fans willen het niet geloven.

Maar niet verder vertellen dat ze de naam fout hebben! Ssst!

Reading time: < 1 minute

Korte update deze vrijdag. Ik moet me namelijk alvast mentaal voorbereiden op mijn perstrip naar Parijs aanstaande maandag. Dat betekent dus zo snel mogelijk relaxen met een glaasje 'rood' en bedenken wat ik allemaal voor vermaak op mijn iPhone ga zetten voor de zes uur durende treinreis.

Wat ik vandaag even wilde delen was een link die ik toevallig tegenkwam. Het is verbazingwekkend wat je allemaal met wat stoepkrijt kan doen:

http://gprime.net/images/sidewalkchalkguy/