Schrijversblok

Het weblog van Harry Hol

Slechts één woordje verschil

Written By: Harry Hol - Aug• 26•16

Ik schrok vanmorgen toen ik het verkiezingsprogramma van de PVV las. Niet alleen omdat het vol vreselijke dingen staat, maar vooral omdat er blijkbaar zo veel mensen in Nederland zijn die denken dat wat Wilders zegt, heel normaal is.

Nu kan ik hier een heel verhaal houden over tolerantie en vrijheid, maar ik denk dat ik mijn punt beter maak door het hele eerste punt van Wilders’ verkiezingsprogramma hieronder te plaatsen en slechts één ding te veranderen.

Eens kijken of het dan nog steeds ‘kan’:

Hier is ons plan: in plaats van het financieren van de hele wereld en mensen die we hier niet willen, geven we het geld uit aan de gewone Nederlander.

Zo gaat de PVV dat doen:

1. Nederland De-jodificeren
– Nul asielzoekers erbij en geen immigranten meer uit Joodse landen: grenzen dicht
– Intrekken alle al verleende verblijfsvergunningen asiel voor bepaalde tijd, AZC’s dicht
– Keppeltjes niet in publieke functies
– Verbod op overige Joodse uitingen die in strijd zijn met de openbare orde
– Preventief opsluiten radicale Joden
– Criminelen met een dubbele nationaliteit denaturaliseren en uitzetten
– Syriegangers niet meer terug laten keren naar Nederland
– Alle Synagogen en Joodse scholen dicht, verbod op de Torah

 

Is het nu nog steeds ‘oké’?

Hoe mijn brein een loopje met me nam

Written By: Harry Hol - Aug• 24•15

Het is even schrikken als ik zie dat mijn renschoenen versleten zijn. Mijn renschoenen. Dit is geen normale gebeurtenis in mijn leven. Ik staar dan ook vol ongeloof naar de beschadigingen in de hiel en besef dat ik blijkbaar zo veel gerend heb dat mijn renschoenen aan vervanging toe zijn.

Sorry dat ik hier even bij blijf hangen, hoor. Maar ik en rennen?

Nog steeds enigszins in shock ga ik de stad in. In de schoenenwinkel vraag ik de jongen achter de kassa waar ik de renschoenen kan vinden. Hij loopt met me mee.

“Zoekt u iets van kwaliteit?” zegt hij.

“Nee,” zeg ik.

Het valt me op dat hij hier niet op reageert.

“Ik wil schoenen die uit elkaar vallen zodra ik ze uit de doos haal,” ga ik dus verder.  “Ik wil schoenen die oplossen in zonlicht.” Nog steeds geen reactie.

“Ja, ik wil kwaliteit,” zeg ik.

“Ah mooi,” zegt de jongen. Hij neemt me mee naar een stelling met sportschoenen.

“Rennen,” zegt hij, “dat zou ik niet willen doen.”

En dat snap ik.

‘Ik ren niet’ had tot voor kort zelfs mijn motto kunnen zijn, als mijn motto niet eigenlijk is: ‘mensen met een motto moeten gestopt worden’.

Er is iets veranderd dit jaar. Ik kon niet langer in de spiegel kijken en alleen focussen op mijn hoofd. Vooral niet omdat ook mijn hoofd steeds dikker werd. Terwijl ik mezelf lange tijd voor kon houden dat het allemaal ‘wel mee viel’.

Het is wel gek hoe het menselijk brein in staat is om zichzelf, ondanks alle aanwezige bewijs, volkomen voor te liegen.

“Het is vroeg, je hebt een ochtendgezicht. Daarom zie je er wat pafferig uit,” zei mijn brein.

Of: “Nee vandaag hoef je je niet te wegen, je houdt water vast.” Maar ook als ik het glas water neerzette was het volgens mijn brein niet noodzakelijk om op de weegschaal te stappen. Alles was immers prima in orde.

Wel gek dat broekmaat 36 in de winkel opeens niet meer paste, terwijl dat toch echt mijn maat was. “Komt vast door de euro,” zei het liegende deel van mijn brein.

En die broeken in de kast? Die ook absoluut niet meer passen? Te heet gewassen. Of ik wilde ze toch niet meer aan.

In februari van dit jaar komt echter de grote confrontatie, als ik mee mag doen met een musical in het plaatselijke theater. Tot mijn grote schrik moet ik daarin namelijk ook dansen. Dansrepetities die plaatsvinden in een ruimte met hele grote spiegels aan de muren. Niet dat ik daar overigens lang naar kan kijken, want na vier, vijf passen lig ik hijgend en zwetend op de grond, wachtend op de dood.

En dan zie ik. Ik zie hoe ik er werkelijk uit zie. En het feit dat mijn bonkende hartslag zelfs andere dansers van de wijs brengt, doet me inzien dat de hele dag zitten en ’s avonds wijn en chips nuttigen misschien niet het ideale gezondheidsplan is dat het tot dan toe leek.

Ik ben gaan hardlopen, met het ‘Couch to 5K’ programma. Dit is een app voor mijn telefoon die me heel rustig laat beginnen met wandelen, afgewisseld met enkele minuten rennen. Inmiddels kan ik zonder al te veel moeite inderdaad 5 kilometer onafgebroken rennen zonder een groot wit licht te zien.

Zoals je komende maand overigens ook in een artikel van mij in het tijdschrift MacFan kan lezen (sorry voor de reclameboodschap) ben ik 11 kilo lichter en in staat om een krant op te rapen zonder ‘Eughhhhh!’ te zeggen.

De prijs voor dit alles is wel dat ik nu in de spiegel de waarheid zie. Het is niet langer mogelijk om te negeren dat het nog niet helemaal is zoals ik wil. Dat, en het feit dat ik dure nieuwe renschoenen heb gekocht. Van goede kwaliteit.

Genoegen

Written By: Harry Hol - Feb• 02•15

Telefoon. Ik neem op.
“Met Harry.”
“Heb ik het genoegen om met meneer Hol?” zegt een vrolijke jongeman aan de andere kant van de lijn.
Ik wacht. De zin is duidelijk nog niet afgelopen. De lijn blijft echter stil.
“Eh, heb ik het genoegen met meneer Hol?”
“te spreken…?” vul ik aan.
“Pardon? Heb ik het genoegen met meneer Hol?”
“Te spreken,” zeg ik. “En dat weet ik niet.”
“Ik heb niet het genoegen met meneer Hol?”
Ik wacht weer even om de jongeman de kans te geven zijn zin af te maken.
“Bent u er nog?” zegt de jongeman onzeker.
“Ja hoor,” zeg ik.
“Ah,” zegt de jongeman opgelucht. “En heb ik het genoegen met meneer Hol?”
“Wat?” zeg ik.
“Wat?” zegt de jongeman.
“Heeft u het genoegen, wat,” zeg ik.
“Meneer Hol?” zegt de jongeman.
“Ja?” zeg ik.
“Ah ik heb dus het genoegen met meneer Hol?”
“Te spreken,” zeg ik nogmaals.
“Meneer Hol?”
“Ja,” zeg ik.
“Dus… ik heb inderdaad het genoegen met meneer Hol?”
“Genoegen?” zeg ik.
“Ja,” zegt de jongeman.
“Nou oké dan,” zeg ik.
“Ik heb een leuke aanbieding voor u,” zegt de jongeman.
“Het was me een waar genoegen,” zeg ik.

Combo deal

Written By: Harry Hol - Jan• 21•15

Ik sta voor de snackbalie in de bioscoop. Het is de pauze van het laatste deel van The Hobbit.

Dit dunne Fantasy boekje is niet alleen over drie films uitgesmeerd maar elk deel is ook nog eens zo lang is dat er een pauze in zit. En ach, ik heb de eerste twee delen gezien, dus dan voelt het wel erg vreemd om het slot dan maar te laten lopen.

Ik ben aan de beurt voor een snack en het meisje achter de balie vraagt wat ik wil. Ik wil een biertje en een bakje nacho chips.
Ze loopt heen en weer om mijn bestelling te pakken. Halverwege haar loop bevriest ze alsof ze zich iets herinnert. Ze kijkt me aan.

“Wilt u dat ik daar een combo van maak?”
“Nee ik wil alleen een biertje en de nacho’s, dank je.”
“Ja maar dat is een combo.” Ze kijkt me stralend aan.
“En als ik hier nou geen combo van wil maken?”
“Dan is het duurder,” zegt ze. Ze fronst bedenkelijk, alsof ze oprecht hoopt dat ik haar goedbedoelde advies aanneem en er wél een combo van wil maken.
“Even voor de duidelijkheid,” zeg ik, “het gaat om hetzelfde bier met dezelfde nacho chips?”
“Ja. Met saus naar keuze.”
“Die saus zit alleen bij de combo?”
“Nee die zit bij de nacho’s.”
Het meisje glimlacht nog steeds vriendelijk. Ze is geduldig en behulpzaam en wil me overduidelijk zo goed mogelijk helpen.
“Wat scheelt het als ik zeg dat het geen combo is?” zeg ik.
“Dan is het zestig cent duurder,” zegt ze.

Haar mannelijke collega, die een andere klant helpt, kijkt even naar mij met dezelfde behulpzame geduldige glimlach. “Alle beetjes helpen, nietwaar?” zegt hij.

Ik knik. Het meisje heeft ondertussen het flesje bier en de nachochips voor me neergezet en kijkt me nu verwachtingsvol aan.

“Weet je wat? Maak er maar een combo van,” zeg ik.

Het meisje knikt vastberaden. “Goede keus, meneer,” zegt ze en slaat het bedrag aan.

“Alle beetjes helpen,” zeg ik tegen haar collega en neem mijn op magische wijze tot combo gepromoveerde bestelling mee de zaal in.

Oproep: Vragen gezocht voor Nederlandse podcast over schrijven

Written By: Harry Hol - Jan• 20•15

Ik ben bezig met de voorbereiding van een Nederlandstalige podcast over schrijven. Om hier niet een ‘ik praat, jij luistert’ verhaal van te maken, zoek ik vragen van mensen over het schrijven van boeken/verhalen/artikelen. Deze vragen wil ik gebruiken als uitgangspunt voor de afleveringen, en indien mogelijk er meerdere per aflevering beantwoorden.

Wellicht vraag je je af wie ik dan wel niet helemaal ben om vragen te gaan beantwoorden? Goede vraag.

Ik ben journalist met 25 jaar ervaring, waarvan dertien als zelfstandige. Ik heb een kinderboekje en een roman geschreven die zijn uitgegeven. Ik pretendeer zeker niet dat ik alles weet van het vak, maar het lijkt me ontzettend leuk om mijn ervaringen te delen en wellicht er anderen mee te helpen. Tegelijk is mijn ervaring dat ik zelf ook meer leer door na te denken over de vragen van anderen.

Het idee is dus simpel: help mij door jezelf te helpen.

Vragen als:

– Problemen met personages in je verhaal

– Hoe werkt show, don’t tell

– Wat is een interessant dramatisch conflict

– Hoe ga je om met deadlines, stress, afleiding en andere obstakels

 

Mail me je vragen naar harry apenstaartje schrijversblok punt nl en ik neem ze mee in de podcast. Ook zorg ik er voor dat je een (1) mailtje krijgt als de eerste aflevering online gaat. Dit is geen spamactie, ik gooi daarna je mail adres weer weg en ik zal je zeker niet elke aflevering met mail bestoken.

Hopelijk help je mee om hier een mooie podcast van te maken.