Twitter dringt door in mijn dromen. Ik moet berichtjes plaatsen. Ik moet berichtjes lezen. Steeds als ik half wakker word probeer ik tot me door te laten dringen dat dat helemaal niet hoeft. Dat lukt niet. Ik zak weer weg in de droom en moet online zijn, berichten maken, berichten lezen, zoekopdrachten geven, bij blijven, bij blijven, bij blijven… ’s Ochtends schud ik de droom uit mijn wazige hoofd, maar pak meteen mijn iPhone, die op het nachtkastje ligt. Ik…
Ik ben hier zo trots op! Eindelijk is hij dan te koop. Om maar met het belangrijkste te beginnen: volg deze link om hem aan te schaffen voor je iPad of andere e-reader. De introductieprijs is €5,-. Deze aanbieding duurt tot 15 december. Dan gaat de prijs omhoog naar €7,90. Binnenkort is ‘Bagage’ ook verkrijgbaar bij Bol.com en Selexyz. Links volgen zodra ik ze weet.
Een tijdje niet schrijven voor Schrijversblok zorgt bij mij voor een soort verstopping. Het is dan niet dat ik geen ideeën meer heb om over te schrijven, maar meer dat alle ongebruikte stukjes inspiratie tegelijkertijd richting uitgang rennen en tussen de deurposten klem raken. In een gewaagd experiment besloot ik vandaag dat ik de boel maar even moet forceren. Om maar met het belangrijkste te beginnen: allemachtig wat zijn die nieuwe ‘Babi Pangang chips’ smerig. En om de een of…
Wauw, het wordt nu allemaal echt. Ik kan eindelijk de voorkant van mijn romandebuut laten zien: ‘Bagage’ is, behalve mijn debuut, ook een Nederlandse primeur. Het is namelijk de eerste Nederlandse roman die in eerste instantie exclusief als e-book verschijnt. Meer informatie over hoe je het kunt kopen volgt spoedig, want ‘Bagage’ verschijnt op 25 november, bij uitgeverij LJ Veen!
Wat lijkt het me heerlijk om Snoopy te zijn. Hij is onmiddellijk wie hij wil zijn, of dat nu een wereldberoemd tennisser is, of piloot tijdens WO I of, en dat is mijn favoriet, wereldberoemd schrijver. Hij hoeft hier geen moeite voor te doen: iets willen is iets zijn. Als de werkelijkheid (in de vorm van de niet aflatende kritiek van Lucy van Pelt) iets te dicht bij komt, schakelt hij naadloos over naar een van zijn andere wereldberoemde alter-ego’s….
Er valt een heleboel te vertellen, maar ik moet de details nog even voor me houden. Maar het ziet er naar uit dat binnenkort mijn eerste echte boek bij een echte uitgever verschijnt. Stay tuned, ik kom zo snel mogelijk met meer nieuws.
Ik kan niet geloven dat ik de enige ben die het zat is om langs TV zenders te zappen waar vier C-list BNers vanachter een desk een doodnerveus jong meisje afkraken. Net op het moment dat ik zeker wist dat iedere variant nu wel te zien was (Popstars, X Factor, Idols, So You think You Can Dance, The Voice of Holland, Benelux(?) Next Top Model, het Beste Idee van Nederland, Masterchef) grijpen de zenders nu terug naar de oer variant…
Een camping in West Brabant. In het open veld staat een eenzame figuur die in opperste vertwijfeling naar het plaatje kijkt waarop een schitterende koepel tent staat, en de berg stokken, lappen en haringen daarnaast. De hemel wordt donkerder. In de verte klinkt gerommel. Een eerste druppel landt op de neus van de figuur. Een kreet…
Terwijl ik me probeer te concentreren op het artikel op mijn iPad, dringt het stemgeluid van een van de kandidaten van ‘So you think you can dance’ tot me door. Het meisje kijkt ernstig in de camera, en na een dramatische ‘Goede Tijden’ pauze zegt ze: “Ik ben heel zenuwachtig. Dit is, zeg maar, mijn last chance. Het is now or never!” En inderdaad, er is absolutely geen Nederlandse manier om dat te zeggen. De Nederlandse taal is, zeg maar,…
“Verdomme alweer!” zeg ik. Wat er over is van de krant valt bijna uit elkaar als ik hem van de mat opraap. Mijn vriendin zit aan de eettafel achter een boterham en kijkt me verwijtend aan. “Ja hallo, hier mag ik toch wel boos over zijn? Ik betaal toch voor een krant, niet voor een klodder papier maché?”