Maak je maar geen zorgen: de cartoon van gisteren is slechts een experiment. Ik ben me terdege bewust van mijn gebrek aan talent. En net als duizenden idols kandidaten negeer ik niet alleen dat gebrek, maar toon ik het aan iedereen die maar wil kijken. Ik ben op dit moment van plan om drie afleveringen van ‘Helpdesk’ te maken. Ik verwacht het dan wel uit mijn systeem te hebben. Ben je het type dat langzamer gaat rijden om het ongeluk…
Het blijft me verbazen dat de zelfde soort die ‘Spek Knabbels’ in de supermarkt verkoopt ook in staat is tot grootse artistieke prestaties als de Taj Mahal, de Mona Lisa en Top Gear. Oké dat laatste is een grapje. Ik bedoelde niet Top Gear (al is dat naar mijn persoonlijke mening een van de beste TV programma’s ooit, alleen overtroffen door Doctor Who. Ik dwaal af. Haakje sluiten.) maar de iPhone. Ja inderdaad, de iPhone. En ik zeg dat niet…
We lopen door Amsterdam in de richting van de Zeedijk en passeren een jonge vrouw die mobiel belt. Op luide toon, maar met een oh zo geduldige stem. “…de Y. Nee niet de IJ. Niet met puntjes… Niet met puntjes… De Griekse Y. De Y. Nee niet met puntjes. De Y. Ja, de Y. En dan het Apestaartje. Apestaartje. Nee, mam. Apestaartje. Nee, niet het woord Apestaartje. Het Apestaartje. Nee mam. Nee het maakt niet uit hoe je dat schrijft….
Ik ben gelukkig snel aan de beurt en betreed hinkend het kantoor van de dokter. Hij schudt mij de hand en vraagt wat me wat er is. “Ik heb drie weken geleden mijn rechter grote teen gestoten,” zeg ik. “Drie weken geleden?” “Ja, was nogal pijnlijk. De nagel scheurde er half vanaf.” De dokter trekt dezelfde grimas die iedereen trekt als ik dit deel van het verhaal vertel. “Inderdaad, heel pijnlijk,” zegt hij. “En u heeft daar nog steeds last…
Genezen van de koorts, maar met het brein nog op halve kracht, deed ik de afgelopen dagen wat iedere man van 36 in een dergelijke toestand doet. Ik besloot te leren goochelen. Ik weet niet precies wat me bezielde toen ik deze beslissing nam. Ergens in mijn achterhoofd zag ik visioenen van bewonderende collega’s en zelfs wildvreemden in de kroeg, die stijl achterover sloegen terwijl ik een Gewone Speelkaart Op Miraculeuze Wijze Liet Verdwijnen. Via Google kwam ik terecht op…
Zoals ik al eerder schreef, heb ik het nu flink te pakken. Om even aan te geven hoe erg: bij het schrijven van mijn gamerubriek (deadlines wachten voor niemand) spelde ik ‘ouderwets’ als volgt: auderwets Ja, ik zag het op tijd. Maar het feit dat het zo überhaupt uit mijn vingers kwam is geen goed teken. Zo gauw mijn brein weer normaal redelijk functioneert schrijf ik weer nieuwe columns. Hopelijk vrijdag weer.
Mijn column werd derde in hun wedstrijd. Hij staat hier.
Mijn vriendin is vegetariër en erg pro-eco. Zelf ben ik van huis uit meer een ‘woensdag gehaktdag’ type, gecombineerd met ‘lopen doe je van en naar de auto’. Je zou denken dat dit relationeel gezien misschien niet de beste combinatie is, maar al ruim acht jaar gaat dat prima. Uiteraard blijven er grensgeschillen bestaan. Als ik ’s ochtends de gekookte worst in plakjes snijd voor mijn lunchpakketje, resulteert dit onvermijdelijk in (dramatisch aangezette) blikken van afschuw. Mijn verdediging, dat haar…
Ik besta op dit moment alleen uit een neus. Dat is het gevolg van een recentelijk gemuteerd virus, dat mij vannacht wakker hield met hermetisch verstopte luchtwegen, en vanmorgen de sluizen open zette voor wetenschappelijk onverklaarbare hoeveelheden vocht. Het zat er uiteraard al lang aan te komen. Zo werd mijn schoonzusje, toen ze ons vanuit Hongarije kwam bezoeken, vergezeld door een biologisch wapen op beentjes, ook wel bekend onder de wetenschappelijke naam ‘kleuter’. Nu weet ik ook wel dat een…