Er is iets in mij dat me vreselijk nerveus maakt als mijn mening wordt gevraagd. Dan bedoel ik niet ‘zit mijn haar leuk?’ hoewel die vraag op zich al het begin kan zijn van een relationeel mijnenveld. Nee, ik bedoel als mij om mijn ‘officiele’ mening wordt gevraagd. Een jaartje of wat terug belde een aardige jonge dame mij met een vragenlijst. Nu heb ik zelf telefoonwerk gedaan, dus ben ik al snel geneigd om niet al te bot te…
Het aantal lezers via mijn RSS feed verdubbelde in de nacht van dinsdag op woensdag (al is het nu weer terug bij het oude, vertrouwde aantal van maar liefst zes). Ik zag het getal en dacht: wauw. En vervolgens: waarom? Scribbles is een miniscuul klein stipje in het enorme web. Zo ongeveer een keer per week schrijf ik een alledaagse column waarin ik mijn soms bizarre en regelmatig genante belevenissen beschrijf. Maar maandag schoot het aantal lezers vreemd genoeg omhoog….
Drie uur en dertig minuten. Met een gemiddelde snelheid van, laten we voor de gein eens zeggen, 100 km/uur zou ik in die tijd aan kunnen komen in Lille (Frankrijk), Hannover (Duitsland), en bijna in Luxemburg. Ik heb dit gecontroleerd op Routenet. Het klopt. Kijk maar na. Ik kwam gisteren echter na drie uur en dertig minuten niet aan in de bovengenoemde verre steden, maar op de IJsselkade in Kampen. Vanuit Zwolle-Zuid. Fucking Zwolle-Zuid. Dat is een rit waar ik…
Een paar dagen geleden liet Radar een aantal ‘boze consumenten’ aan het woord die er tot hun grote schrik achter kwamen dat de informatie die ze zelf op internet hadden gezet er (SCHOK! HORROR!) nog steeds op stond. Met een net iets te serieus gezicht gaat de geblondeerde presentatrice op de zaak in. De verontwaardiging druipt van het beeldscherm. Een expert (nog net niet in een witte laboratoriumjas) vertelt ‘hoe erg het is’ en ‘hoe gevaarlijk het is’ om persoonlijke…
Ik begrijp dronkenschap. Ik begrijp schreeuwen. Ik begrijp (tot op zekere hoogte en in uitzonderlijke gevallen) de behoefte aan hossen. Wat ik niet begrijp is de fucking noodzaak om in groepsverband op zondagochtend half vijf joelend, boerend, pissend en autospiegels slopend door mijn straat te waggelen. Wat is de big fucking idea? Ik snap dit soort kuddegedrag sowieso niet. Ooit was ik op station Amersfoort getuige van de structurele afbraak van een onschuldig NS treinstel door een groep naar bier,…
Als mijn vriendin en ik een dagje naar Amsterdam gaan, staat café Zeezicht altijd op het programma. Best. Apple-pie. Ever. Het is een vast rustpuntje tussen het onvermijdelijke winkelen en een bezoek aan het Stedelijk. Afgelopen donderdag hoorde daar nog een bezoekje aan De Nederlandse Bank bij. Mijn vriendin bleek nog ergens twee briefjes van vijftig gulden in een spaarpot te hebben, die al vijftien jaar geen daglicht hadden gezien. Dat is sowieso al een fundamenteel verschil tussen mijn vriendin…
Het is eigenlijk te absurd voor woorden. Als we kijken naar bedrijven en overheid is een onmiskenbaar patroon te zien. De meest belangrijke posities worden bekleed door personen die zich maar met één ding van de andere helft van de bevolking onderscheid. U weet welk ding ik bedoel. Dat ding dat het verschil maakt tussen mannen en vrouwen. Een klein, onbeduidend ding dat kennelijk grote gevolgen heeft voor het vermogen om te besturen of te leiden. Het Y chromosoom. Want…
‘De koelkast staat open,’ zegt mijn vriendin. Op de grond, voor de koelkast, zit Joris, mijn zwart-witte kater onschuldig naast een stuk aangevreten kaas. En langzaam maar zeker begint me iets te dagen. Eén keer is toeval. Twee keer is verdacht, maar acht keer in een week is een complot. En inderdaad, als ik een uurtje later de keuken weer binnen kom, is Joris fanatiek bezig met een inbraakpoging. Hij kijkt niet eens op als ik binnen kom en gaat…
‘Meneer, ik wil even met u praten. Ik ben boos op u.’ ‘Waarom?’ ‘Uw buurman heeft een mij drie maanden geleden uitgescholden.’ ‘Wat erg.’ ‘Ja. Hij zei dat ik een “eikel” was. Ik ben heel erg beledigd.’ ‘Dat is heel naar. Maar waarom bent u boos op mij?’ ‘Nou, het is schandalig! Ik heb nachten niet geslapen! U moet hem straffen. Ik verwacht dat u hem een flinke klap geeft. Of misschien kunt u zijn banden lek steken.’ ‘Maar wat…
De eindredactrice van de krant waar ik voor werk wilde de nu volgende column censureren. Met enige overtuingskracht heb ik hem er toch nog in gekregen. Vraag aan de lezer: waarom denk je dat deze column niet zou kunnen? Had ze gelijk? Poëzie We hebben het weer achter de rug: de familieruzie tijdens het kerstdiner is weer bijgelegd, de eerste goede voornemens zijn alweer gebroken en langzaam maar zeker is er weer wat geld voor de gewone boodschappen. Eind januari….