Hoi lezer, Dat is lang geleden. Ik weet het, ik weet het. Maar life is what happens while you’re making other plans en dat soort dingen. In elk geval is Scribbles terug. Maar heet het nu Schrijversblok. Dus eigenlijk is Scribbles er niet meer. Of weer terug. Maar dan anders. Of zoiets. Het is duidelijk dat ik al een tijdje niet meer hier heb geschreven. Of daar. Op die nieuwe site. *herstelt zich* Hoe dan ook… Nieuwe site. Nieuw adres….
Een van de redenen voor het niet updaten van Scribbles is drukte met werk. Maar de belangrijkste is dat ik Scribbles ga verhuizen. Een nieuwe site dus, met een nieuwe naam. Dat laatste is een beetje het probleem. Wie dus een goed idee heeft voor een nieuwe sitenaam: laat het me weten. Nieuwe columns volgen zodra de verhuizing geregeld is.
Aangezien NaNoWriMo (schrijf een boek van 50.000 woorden in 30 dagen) even al mijn vrije schrijftijd opeist, heb ik de columns tot 1 december in de ijskast gezet. Wie wil weten of ik de uitdaging tot een goed einde breng kan mijn huidige score hier zien: wordcount widgets
Dit jaar doe ik opnieuw mee met NaNoWriMo. Dat betekent dat de maand november voor mij weer in het teken staat van het schrijven van een roman van 50.000 woorden in dertig (30) dagen. Wie een stukje van mijn nieuwe (voorlopig nog naamloze) boek wil lezen kan hier kijken (onder het kopje ‘Novel Excerpt’).
Het menselijk brein is bizar. Het is na miljoenen jaren evolutie zo’n beetje het ingewikkeldste orgaan dat de natuur heeft voortgebracht, maar er zitten duidelijk een paar vreemde ontwerpfoutjes in. Probeer voor de gein nu eens niet te denken aan een kip. Vooral niet aan denken. Niet aan de veren. Niet aan het geluid dat die beesten voortbrengen. En vooral (ik waarschuw je) denk nou niet aan dat reclamedeuntje. Probeer alleen de woorden te lezen zonder dat je het in…
Een klein meisje van twee is bij ons op bezoek. Oh, ook haar moeder en haar zusje, maar die vallen nauwelijks op. Het kleine meisje is namelijk verrukt door de nieuwe omgeving. Vooral het feit dat er héél veel dingen zijn om te pakken, waaronder drie steeds nerveuzer wordende katten. Af en toe stokt het meisje in haar bewegingen. En dan besef ik dat haar moeder er in slaagde haar in de houtgreep te nemen. “Nee! Loslaten!” zegt ze terwijl…
Wat is de functie van een reünie? Waarom gaan mensen terug naar de plek waar ze eigenlijk nooit naar toe hadden willen gaan? Ik kan me nog levendig herinneren hoe vurig ik hoopte op een vreselijke ramp (zonder persoonlijke ongevallen) waardoor de school voor maanden dicht moest. Of op weer dat zó extreem was dat zelfs mijn ouders me niet de deur uit zouden sturen. Sowieso is mijn Havo tijd een rare periode, waar ik eigenlijk niet zo heel veel…
De column van maandag is helaas komen te vervallen wegens gebrek aan tijd. Stay tuned, dinsdag ben ik weer helemaal terug.
Ik zit in een café in Amsterdam achter een kop koffie en een flink stuk appeltaart. Ja, ik weet hoe je uit de band moet springen. Ik heb net een persconferentie achter de rug en neem nog even wat notities door voor ik naar de trein loop. Een tafeltje verder zitten een jongen en een meisje overduidelijk verliefd op elkaar te wezen. Tegenover hen zit een wat slungelige jongen. Het vijfde wiel aan de wagen. Het meisje verontschuldigt zich na…
Ouder worden is niet erg. Ik kan leven met het ‘buikje’ dat steeds duidelijker aanwezig en hoofdhaar dat steeds duidelijker afwezig is. De vreemde geluiden die ik na het eten produceer (een vreemd soort ‘hik’ die lijkt op een buitenaardse lokroep) en de niet te onderdrukken ‘kreun’ bij het bukken voor de krant zijn ook geen reden tot winterdepressies. Want met de jaren komt de rust en heel wat zaken waar ik me, pak em beet, tijdens de Havo, vreselijk…