Schrijversblok

Reading time: 2 – 2 minutes

Het is met een zwaar hart dat ik jullie nu toespreek. Zoals velen van jullie weten, heb ik er alles aan gedaan om mijn functie naar eer en geweten te vervullen. Maar ik heb besloten om na het verstrijken van mijn ambtstermijn mijn ketting neer te leggen. Ik stel mijn positie van Burgemeester van de Albert Heijn van Kampen bij deze officieel ter beschikking.

Voor de niet-stemmers onder u: Foursquare is een applicatie voor smartphones zoals de iPhone. Het os een sociale game, waarbij je kunt ‘inchecken’ op lokaties. Vervolgens is het voor iedereen zichtbaar waar je op dat moment bent, en kun je tips achterlaten voor anderen. Je kunt ook zien waar je vrienden op dat moment zijn, en berichten uitwisselen. Met het inchecken verdien je punten. Ook ontsluit je ‘badges’. Zo won ik de badge ‘local’ door drie keer in dezelfde plek in te checken. Foursquare maakt gebruik van de GPS in de telefoon zodat je echt ter plekke moet zijn. De grootste eer die je te beurt kan vallen, is als je degene bent die het vaakst incheckt op een locatie. Foursquare roept je dan uit tot Burgemeester.

Ik heb een aantal weken trouw mijn iPhone tevoorschijn gehaald bij ieder bezoek aan iedere openbare gelegenheid. Maar langzaam maar zeker begon het principe aan me te knagen. En niet alleen vanwege mogelijk crimineel misbruik. Maar omdat ik a) het zelf niet interessant vond om te zien waar ik allemaal was geweest, b) dat voor anderen over het algemeen ook niet boeiend is en c) ik helemaal niet wil dat iedereen altijd weet waar ik ben.

Daarom heb ik besloten om mijn positie als burgemeester van de Albert Heijn in Kampen niet langer actief te handhaven. Ik ga mijn energie voortaan steken in belangrijker zaken.

Zoals het worden van burgemeester van Starbucks Utrecht.

Reading time: 2 – 3 minutes

“Wil je vandaag de nieuwe lamp ophangen?” vraagt mijn vriendin. Het is de zondag na kerst. Natuurlijk wil ik dat. Het is tenslotte haar cadeau, en ik wil hem graag voor haar installeren. Ik open de doos en haal de onderdelen er uit.

Let op: alles wat ik in de nu volgende dialoog zeg is fout.

“Moet je de instructies niet eerst lezen?” vraagt ze.
“Nee hoor,” zeg ik terwijl ik de oude lamp van het plafond haal.
“Oh,” zeg ik. “De nieuwe lamp heeft een ander soort verbindingsstuk. Dat past zo niet.”
“Wat nu?” zegt mijn vriendin.
“Ik knip dat blokje er wel af, strip hem en maak hem met een kroontje aan het plafond vast.”
“Weet je het zeker?” vraagt ze.
“Joh, vertrouw me nu maar. Dit soort dingen kan ik wel.” Na het strippen van de draad maak ik hem vast aan de 220 volt draadjes van het plafond. De schotel waar de lamp aan vast zit hang ik op.
“Kan je die schotel niet netjes tegen het plafond aan krijgen?” vraagt mijn vriendin.
“Nee,” zegt ik met enige irritatie. “De haak is te groot. Dat kan echt niet. Maar alles zit goed hoor. Ik ga hem aan doen.”

Ik druk op het lichtknopje. Er volgt een felle flits, een doffe klap, en het is weer donker.

Drie kwartier later neem ik de afslag Amersfoort Vathorst, en kom ik in de file terecht voor de parkeergarage van Ikea.

Tot mijn onuitsprekelijke verbijstering heeft half Nederland kennelijk besloten om hier vandaag te gaan winkelen. Ik parkeer, wurm me door de ingang en weet deze keer feilloos de begane grond te bereiken door via de trap naar de tweede verdieping te gaan (die de eerste verdieping heet).

Ik vervloek hardop de dagjesmensen die met vreugdeloze blikken als zombies tussen de meubels waggelen. Hun enige doel lijkt te zijn om in mijn weg te staan. Ik weet me te beheersen en laat de man die op mijn tenen stapt leven. Daar is de lamp. Opnieuw. Dezelfde [lelijk woord] lamp.

Eenmaal weer thuis open ik als eerste het instructie boekje. Tien minuten later hangt hij. En werkt.

Ik ben geen groot licht.

Reading time: 2 – 3 minutes

Het nu volgende verhaal is opnieuw waar gebeurd…

Ook dit jaar blijkt de kerstboom thuis toch een stuk groter dan buiten bij de verkoper. Vandaar dat mijn vriendin en ik sneeuw en gladheid trotseren om bij het dichtstbijzijnde tuincentrum een nieuwe mand te halen waar de kolos wel in past. Als we binnenkomen worden we net iets te hartelijk welkom geheten door een van de verkoopsters. Ik schat haar eind veertig, kort hip haar en ze heeft een gevaarlijk enthousiaste blik in haar ogen.

Een nieuwe mand is zo gevonden, maar mijn vriendin (normaal gesproken zo anti-kerstmis dat vergeleken met haar Scrooge de Kerstman lijkt) besluit tot mijn verbazing dat we niet genoeg kerstballen hebben. De verkoopster haalt snel een paar dozen tevoorschijn. Mooie, glanzende zilveren ballen. Ik leg uit dat we katten hebben, dus ze moeten wel onbreekbaar zijn.

“Oh dat zijn ze wel hoor…” zegt ze met een twinkel in haar ogen. “Dit zijn neppers.”
“Weet u het zeker?” zegt mijn vriendin.
“Oh ja hoor. Er staat wel op dat ze van glas zijn, maar volgens mij zijn ze dat echt niet.”
“Wat raar,” zeg ik.
“Oh, ze bedonderen je waar je bijstaat,” zegt de verkoopster. “Ik weet bijna zeker dat ze nep zijn.”

Waarop ze een bal uit de doos pakt en op de grond gooit. Met een knal spat deze uit elkaar. Mijn vriendin schrikt. Ik gil.

“Oh, toch glas,” zegt ze.

Mijn vriendin en ik staren haar verbouwereerd aan. Wij willen wat zeggen, maar kunnen geen van tweeën woorden vinden.

De ballengooister lijkt te stralen. Ze zet de doos weer weg en gaat op zoek naar anderen, die wel ‘nep’ zijn.

“Deze zijn mooi!” zegt ze. “En absoluut onbreekbaar.”

Ik neem de doos van haar aan. Ze zijn zilver, glanzend en zien er inderdaad heel mooi uit.

“Ze zijn onbreekbaar,” zegt de verkoopster nog eens. “Probeer maar!”

Ze kijkt me verhit aan. Haar ogen fonkelen. Ondanks mezelf haal ik een bal uit de doos. Ik tik er zachtjes op.

“Toe maar…” fluistert ze. “Probeer maar…”

Er is iets dwingends in haar stem. Iets hypnotisch. Zonder dat ik weet waarom laat ik de bal los. Ook deze spat in duizend scherven uiteen. Mijn vriendin schrikt. Ik gil opnieuw.

“Hm. Ook niet.” zegt de verkoopster. Ondertussen komt haar collega uit het magazijn met veger en blik.

“Dit doet ze nou elke keer,” zegt deze, waarop ze routinematig de scherven opruimt.