Schrijversblok

Reading time: 2 – 2 minutes

Ik was opgetogen over mijn OV chipkaart. Het is een briljant idee:  een pasje dat je alleen even langs de scanner haalt bij in- en uitstappen, en verder gaat alles vanzelf. Geen rijen voor de automaat… Geen stapels kaartjes in mijn portemonnee…  Ik kon dan ook niet wachten om hem te gebruiken. Dit is mijn verhaal.

Ik vertrek om half een van station Kampen. Geen problemen. Ik kan bij de automaat mijn chipkaart activeren en opladen. Ik kom aan op station Hilversum Noord voor mijn afspraak.

Om half vier ga ik terug en zie dat de trein al het station binnenkomt. Nergens zie ik een incheck punt. De conducteur weet het ook niet, en bij hem kan ik niet inchecken. Hij laat me daarom maar gratis meerijden naar Amersfoort, waar ik toch over moet stappen.

Op Amersfoort is op het perron geen incheckpunt. Ik moet de trap op en naar de uitgang om in te checken. Dan weer terug om te ontdekken dat wegens defect materieel de trein richting Zwolle voorlopig niet rijdt. Flinke vertraging, dus.

Eindelijk op Zwolle slaat de deur van de trein naar Kampen letterlijk voor mijn neus dicht. Vertraging is inmiddels opgelopen tot 4 uur. Ik ga naar het loket voor een formulier ‘geld terug bij vertraging’. Die is er niet voor de OV chipkaart. “Komt over een paar weken pas.”

Dan de trein naar Kampen in. Conductrice wil mijn kaartje zien. Ik toon mijn OV chipkaart.

Conductrice kijkt moeilijk en zegt: “Dat kan ik niet controleren.”
“Dan is het een vertrouwenskwestie,” zeg ik.
“Ja, op uw geweten!” zegt ze streng.

Ik knipper met mijn ogen en vraag me af of ik me moet schamen voor het feit dat zij niet kan controleren of ik betaald heb.

Dit was mijn eerste reis met de OV chipkaart. Het blijft een goed idee. Alleen jammer dat de NS dat zelf nog niet weet.

Reading time: 2 – 4 minutes

Ik ben in Londen voor een interview. Uiteraard ben ik de laatste journalist die aan de beurt is, en mijn vliegtuig terug vertrekt om tien voor zes. De PR mensen die dit alles gepland hebben, gingen er blijkbaar van uit dat Londen geen files heeft. En spitsuur? Dat kennen ze hier vast niet…

Met mij collega’s wordt ik in een taxibusje geplaatst en de race tegen de klok begint. En met ‘race’ bedoel ik in dit geval ’stilstaan tussen honderdvijftigduizend andere auto’s’. De chauffeur kijkt ons pijnlijk aan. “Ik vrees het ergste.”

Het is inmiddels half zes. De gate van mijn vlucht sluit om kwart voor. Ik spring uit de bus, sleep mijn rugzak mee en ren richting douane. Een rij, uiteraard. Maar tot mijn gelukzalige verbijstering laat de een na de ander mij voorgaan. Kennelijk straalt de paniek van mijn gezicht. De beveiliger bij de X-ray machine is minder coulant en staat er op dat ik mijn schoenen en riem verwijder. Gelukkig gaan er geen zoemers en ik spring door het poortje alsof ik kandidaat ben voor Hole in the Wall.

Ik verzamel mijn spullen, trek mijn schoenen aan en ren half hinkend door de hal, richting roltrap. Hierop staan mensen tot mijn grote frustratie niet rechts. Ik verontschuldig me hardop en werk me langs de obstakels. Maar halverwege staan drie enorme kerels en ze lijken niet van plan te zijn opzij te gaan.

“Keep to the right,” snauw ik ze toe, en werk me langs hen heen.

“Oi!” hoor ik achter me roepen. Ik negeer het en ren naar de gate. Deze is dichter bij dan ik verwacht en met tien minuten speling heb ik het gehaald. Dan komen de drie mannen rustig aanwandelen. Een van hen stapt op me af.

“Ik ben van de politie. Was dat nou nodig om als een dolleman over de trap te rennen? Ik wil uw papieren zien.”

De man is duidelijk ‘not amused’. Ik toon mijn paspoort en besef dat ik maar een ding kan doen: ogen neer, excuses aanbieden en wat er ook gebeurd: niet tegenspreken. Engelse politie is anders dan die van Nederland. Nederlandse agenten zijn blij als je niet luistert. Dat scheelt hen een boel papierwerk. Maar een Engelse agent is in staat om je aan te kijken, vast te stellen dat je over tien minuten mee moet met dit vliegtuig , maar dat deze routine controle waarschijnlijk zeker elf minuten zal duren.

Tergend langzaam stelt de agent mij vragen: waarom ik in Engeland ben. Waar ik voor schrijf. En meerdere malen waarom ik zo’n haast had. En hoewel ik van binnen kook van woede, weet ik mij tot mijn eigen verbazing enorm te beheersen. Ik ben zelfs nog in staat om vriendelijk gedag te zeggen als hij me eindelijk aan boord laat. En zelfs een laatste impuls om een niet zo vriendelijk gebaar te maken met mijn middelvinger weet ik te onderdrukken.

Deze keer heb ik  gelukkig wel een  internationaal incident weten te voorkomen.

Reading time: 2 – 2 minutes

Help me even. Al enige tijd hebben mijn vriendin en ik een verschil van mening, dat iedere keer weer oplaait bij het naderen van een rotonde. Ik erger me namelijk dood aan mensen die niet op de (in mijn ogen) juiste manier richting aangeven bij een verkeersplein. Volgens mijn vriendin ben ik echter de enige die het op ‘mijn’ manier doet.

Als ik een rotonde nader, en ik wil (in rijschool termen) ‘kwart rond’, dan geef ik rechts richting aan voor ik oprijd. Op die manier is het duidelijk voor de auto rechts, dat hij op mij moet wachten, en dat andere auto’s dat niet hoeven te doen. (Zie figuur A)

Wil ik echter ‘drie kwart rond’ dan geef ik links richting aan, zodat alle auto’s weten wat ik van plan ben, en dat ze waarschijnlijk moeten wachten met oprijden tot ik voorbij ben. (Zie figuur B)

Op papier is dit een perfect systeem. Alleen lijkt het er op dat ik de enige ben die dit toepast. Ik ben hierover niet bitter (echt niet!) maar ik vraag me af of dit systeem is ontsproten aan één geniale rij instructeur, of dat iedereen dit leert, maar het vervolgens aan zijn laars lapt. Net zoals ik de enige schijn te zijn die bij wegwerkzaamheden inderdaad de aangegeven 50km/uur ga rijden terwijl iedereen me met 100 voorbij stuift, soms zelfs met een blik van irritatie over mijn slakkengang.

Ik open hierbij de vloer voor meningen. Wie heeft er gelijk? Mijn vriendin of ik?

Edit: Ik had de discussie uiteraard liever hier gehad , maar zo te zien wordt er hier in elk geval druk over gekletst.