Schrijversblok

Reading time: 2 – 3 minutes

Ik praat steeds vaker tegen mijn PC. Nou ja, praten… Het zijn steeds meer een soort gesmoorde keelklanken, die voor een geoefend oor te interpreteren zijn als hele erg lelijke woorden. Mijn vriendin heeft inmiddels zo’n geoefend oor. Ze weet dan ook dat ze de deur van mijn werkkamer dan dicht moet laten.

Ik heb dan namelijk ruzie met mijn PC. En nou niet meteen afhaken, ik  ben die ene tevreden klant die over het algemeen geen enkel probleem heeft met zelfs Windows Vista. Dit tot grote irritatie van verschillende bekenden, die schijnen te denken dat Windows 7 veel beter is. Ik vind dat zoiets als debatteren over het verschil tussen een file en een vertraagde trein. Met beiden kom je waar je wezen wilt, maar ten koste van veel tijd een verhoogde bloeddruk.

Mijn probleem is dat mijn PC  steeds vaker dingen doet waar ik niet om heb gevraagd. Zo start mijn virus scanner precies met het updaten van zijn database op het moment dat ik nog maar twee minuten heb om een belangrijk mailtje te bekijken. Mijn harddisk begint te ratelen, mijn systeem draait het het tempo van een vallend kabinet, en ik kan niets doen om dit proces te stoppen. Je bent MIJN computer, roep ik dan. Had ik jou hier toestemming voor gegeven?!

En Firefox, mijn (meestal) uiterst brave webbrowser, die besluit om alle extensies en zichzelf te updaten bij het opstarten, terwijl ik echt op dat moment iets op moet zoeken voor een deadline die tien minuten geleden verstreek. HAD IK JOU WAT GEVRAAGD?? KON JE DAT NIET [LELIJK WOORD] LATER DOEN?!! JE BENT VAN MIJ! GEHOORZAAM!!! GEHOORZAAM!!!!!!

Ik vrees zelfs dat er een moment komt dat ik irrationeel tegen mijn scherm ga zitten schreeuwen.

Waar ik me echter nog meer zorgen over maak, is dat dit soort computer gedrag een glijdende schaal is, en ik straks alleen nog maar iets mag doen als het hem behaagt.

Vermoedelijk komt deze eigenzinnigheid voort uit een gebrek aan vertrouwen in mijn capaciteiten. In de DOS tijd was dat al zo, maar gaf de computer nog de illusie van controle door je onbegrijpelijke vragen te stellen als: “Leesfout. Afbreken, Overslaan of Negeren?” Waarbij opties O en N beiden resulteerden in het herhalen van dezelfde vraag, net zo lang tot je op A drukte. Zie? De illusie van controle.

Nu heeft de computer blijkbaar besloten dat ik zelfs dat soort lippendienst niet waard ben. Hij luistert niet meer naar me. Hoe hard ik ook schreeuw.

Reading time: 2 – 4 minutes

Het blijft me verbazen dat de zelfde soort die ‘Spek Knabbels’ in de supermarkt verkoopt ook in staat is tot grootse artistieke prestaties als de Taj Mahal, de Mona Lisa en Top Gear. Oké dat laatste is een grapje. Ik bedoelde niet Top Gear (al is dat naar mijn persoonlijke mening een van de beste TV programma’s ooit, alleen overtroffen door Doctor Who. Ik dwaal af. Haakje sluiten.) maar de iPhone.

Ja inderdaad, de iPhone. En ik zeg dat niet alleen omdat ik er net een heb aangeschaft. De iPhone is de beste uitvinding die de mensheid de afgelopen tweeduizend jaar heeft voortgebracht.

Misschien denk je dat ik overdrijf. Misschien denk je: ja maar het schrift is toch een geweldige uitvinding? Of peniciline? En vergeet je de microchip niet? En mijn antwoord daarop is: ja, die vergeet ik even voor het gemak. Want als ik al die andere geweldige dingen naast de iPhone zet, dan slaan mijn uitspraken helemaal nergens meer op. En ik ga mezelf niet voor paal zetten op Internet (jahaa, ook briljant geniaal en zo. Hou op. Ik waarschuw je.)

Waar was ik? Oh ja, ik was mezelf in een hoek aan het praten waar ik nooit meer uit kan komen zonder een geniale list.

Hee! Kijk daar! Elvis!

*sluipt weg uit de hoek*

Mijn iPhone dus. Een apparaat die ik al sinds de lancering had willen hebben, maar wegens een contract met *spuug* Tele2 niet kon krijgen.

Maar inmiddels was het zover. Vrij! Vrij! Vrij om een twee jarig wurgcontract aan te gaan met T-Mobile, wiens landelijke dekking minder goed is dan *spuug* Tele 2, in de wetenschap dat volgend jaar juli Apple met een nieuw model iPhone komt waardoor mijn huidige apparaat een telraam lijkt.

Dat alles kan me allemaal helemaal niks schelen. Ik heb immers een keuze gemaakt en ik ga niet aan mezelf toegeven dat er misschien mindere kanten aan mijn beslissing vastzitten. Dat de batterij van de iPhone bijvoorbeeld de levensduur heeft van een terminale fruitvlieg. En dat iTunes, het programma waarmee je de iPhone aan de PC koppelt, mijn muisklik niet ziet als een direct bevel maar meer iets wat ‘straks’ gedaan moet worden.

Want ondanks alle dingetjes die misschien niet helemaal omgeven zijn met een Goddelijke stralenkrans, is er toch een diep besef dat Apple iets gemaakt heeft wat in essentie het beste is wat er op dit moment verkrijgbaar is. Waarmee ik overal toegang heb tot internet. Waarmee ik films kan kijken in de trein. Waar ik honderden uren muziek op kan zetten. Waar ik mee kan Twitteren, chatten, mailen, spelletjes spelen, de weg kan vinden en mijn agenda op kan bijhouden.

Alleen dat rare geluid af en toe…

Oh wacht… dat is een ringtone.

Hee! Je kan er ook mee bellen!

Reading time: 3 – 4 minutes

Het volgende is een bekentenis. Ik ben een beetje een nerd. Ja ik weet het, je slaat nu stijl achterover. Je had dat nooit gedacht. Ik weet het dan ook goed te verbergen, en je zou bijna denken dat ik een normaal mens ben.

Oke, het feit dat ik videogames recenseer is misschien een aanwijzing. De collectie Dungeons and Dragons boeken in mijn kast zouden sommigen als een hint kunnen zien. En ik geef het toe: er staan DVD boxen Star Trek, Star Wars en Battlestar Galactica (de oude serie) in dezelfde kast als mijn ruim honderdvijftig games (waaronder Lord of the Rings Online en World of Warcraft).

Toch valt dit alles in het niets bij een vreemd ritueel wat zich ieder jaar herhaalt. Als ik de eerste lentezon zie krijg ik de onweerstaanbare aandrang om Linux te installeren. En die eerste lentezon kan ook best in februari schijnen. Het is namelijk een oerinstinct, dat zich niet door de kalender laat leiden.

Linux, ik leg dit even uit voor de niet-Nerds, is zoiets als Windows. Het zorgt er voor dat je compter al die geweldige moderne dingen kan doen, zoals vastlopen, documenten kwijtraken, de verbinding met internet verbreken en vragen of je iets wel heel zeker weet zonder uit te leggen wat de gevolgen zijn.

Het verschil tussen Windows en Linux is vooral spiritueel.

Windows kost namelijk geld, en Linux is gratis. Linux is  geschreven door een stam van Hippie Nerds, die de hele dag niets liever doen dan programma’s schrijven die vooral voor andere Hippie Nerds interessant zijn. Zo is er een eindeloze hoeveelheid programma’s die je helpen met het schrijven van nieuwe programma’s. Hiermee worden vooral hulpprogramma’s voor het schrijven van nieuwe programma’s ontwikkeld. Hippie Nerds vinden dit allemaal geweldig, want dat is recursief, man!

Voor de rest maakt het eigenlijk niet zo veel uit wat je gebruikt. Beiden zijn in staat om de meest eenvoudige taak satanische complex te maken, en doen hun uiterste best om datgene wat je net met veel pijn en moeite hebt geïnstalleerd zo lang mogelijk voor je te verstoppen.

Het was dan ook niet echt een bewuste, doordachte keuze van mij om Linux op mijn laptop te installeren. Ik kon die vreemde drang gewoon niet weerstaan. Het was die verradelijke februari lentezon, man! Ik had er geen weerstand tegen!

Het ergste vind ik nog dat ik vervolgens  zowel mezelf als mijn vriendin er van probeer te overtuigen dat Linux ook echt beter is dan Windows.

“Zie je wel? Hij start nu al binnen drie minuten op! Dat duurde een kwartier onder Windows!” zeg ik dan.

“Hmm mmm,” antwoordt mijn vriendin dan met een voor mij volkomen onbegrijpelijk gebrek aan enthousiasme.

“En moet je zien! Hij herkent automatisch mijn draadloze netwerk kaart!”

“Hmm,” antwoordt mijn vriendin.

“Hier! Probeer het maar!”

En ze gaat inderdaad achter de laptop zitten, om haar e-mail te checken. En om van mijn gezeur af te zijn, vermoed ik.

“Je hoeft alleen maar je naam in te tikken en je wachtwoord,” leg ik uit. En voeg daar iets te enthousiast aan toe: “Dat is hetzelfde wachtwoord als je onder Windows had.”

De laptop start razendsnel op. Mijn vriendin weet zowaar de webbrowser op te starten. (“Handig he!” “hmm  mm.”) Waarop ze een tijd lang naar een blanco venster zit te kijken.

“Hij doet niks,” zegt ze.

Ik kijk naar het scherm en zie dat de verbinding met internet niet tot stand komt. Ook zie ik dat er een foutmelding verschijnt.

“Rotlinux,” mompel ik.