Schrijversblok

Reading time: 1 – 2 minutes

Ik ben het zat. Gistermorgen keek ik uit het raam en begon te schreeuwen. Nee, niet richting buren, die er van overtuigd zijn dat 9:00 op zaterdag een prima tijd is om de keuken met (blijkbaar) drilboren te verbouwen. Ik schudde mijn vuist richting hemel en eiste een eind aan de sneeuw.

Afgezien van een paar leuke momenten, levert sneeuw niets op. Sterker nog, het is alweer een bewijs van volwassenheid. In plaats van de oer reactie die ik als kind had (“Yay! Sneeuw!”) denk ik nu als eerste aan gladheid, files en slecht zicht.

Ook is het in de GFT bak gooien van aardappelschillen een levensgevaarlijke bezigheid geworden. Waar ik in normale broeikaseffect dagen gewoon even op mijn sloffen naar buiten ren, moet ik nu uiterst behoedzaam, stap voor stap door de sneeuw. Ga ik te snel, dan lig ik met een domme uitdrukking en bedekt met aardappelschillen op de grond. Dit vind ik een ongewenste toestand.

Boven alles wil ik gewoon lente. Terrasje. Buiten lopen zonder jas. Aardappelschillen weggooien in een door maden geinfecteerde GFT bak. Heerlijk.

Reading time: 2 – 4 minutes

Deze column is wat later vanwege mijn verjaardag. Gisteren werd ik formeel geupgrade naar versie 37.00. Ik ga er dan ook van uit dat er diverse bugs zijn verwijderd. Belangrijker is uiteraard de toevoeging van nieuwe features.

Zo ben ik er van overtuigd dat er nieuwe subroutines zijn geinstalleerd met als enige functie: “Zorgen Maken Om Die Jeugd van Tegenwoordig”. Uiteraard ben ik daarmee automatisch ook voorzien van de immer populaire “Zet Die Muziek Eens Zachter” en de uitermate belangrijke “In mijn tijd…”

Er is eigenlijk maar een ding wat je kunt doen als dergelijke software aan je systeem is toegevoegd: sneeuwpoppen maken. Wat dat betreft heb ik erg te doen met al die mensen die 37 worden in maanden waarin het niet sneeuwt. Maanden die doorgaans ‘december’ en ‘januari’ heten.

Ik had het geluk dat op mijn verjaardag mijn woonpaats was voorzien van een prima dik pak. Mijn vriendin stond er op dat we een eindje door de sneeuw zouden wandelen. Een deel van mijn upgrade was nog niet volledig geinstalleerd, wat de reden was dat ik me daar in eerste instantie tegen verzette. En toen mijn vriendin begon aan het bouwen van een sneeuw-dino, schetterde een foutmelding door mijn brein: “Illegal Exception: ik ben hier te oud voor. Negeren, Overslaan of Afbreken?”

Afbreken doe je niet met een sneeuwdino. Overslaan was geen optie. En hoe kon ik het negeren dat mijn vriendin op dit moment al ver gevorderd was met zeer realistische dino tenen?

De enige optie bleek: reboot.

Na het gezamenlijk voltooien van de sneeuwdino bleek dat mijn 37.0 firmware een geheel nieuwe functie bezat. Ik zag opeens overal mogelijkheden tot sneeuwkunst. En voor ik er erg in had, was ik bezig met een dramatisch tafereel waar Casper (van Hobbes) trots op zou zijn:

Mijn vriendin hield zich bezig met wat vriendelijker beeldhouwkunst :

Terwijl we bezig waren, kwamen voorbijgangers nieuwsgierig kijken naar wat inmiddels een aardige galerie werd. En uiteindelijk gingen we met ijzige vingers uitermate tevreden (let op: ik schrijf niet ‘moe maar voldaan’, mensen die dit schrijven moeten gestopt worden) weer naar huis.

Een uurtje later besloot ik dat een patatje wel een goede afsluiting was van mijn verjaardag, pardon, firmware upgrade. Ik reed met de auto langs onze galerie en zag tot mijn afgrijzen dat alle standbeelden (behalve de Sfinx) kapot waren gemaakt.

En dan maak ik me toch Zorgen Over Die Jeugd Van Tegenwoordig. En Zet Die Muziek Zachter!

Reading time: 2 – 2 minutes

Er bestaat werkelijk een tijdmachine. Weliswaar kunnen we er nog niet mee terug naar de tijd toen onze ouders jong waren, om vervolgens via een spannende skateboard scene en een finale tijdens het schoolbal er voor te zorgen dat we toch geboren worden, maar wel kunnen we zien hoe het internet er uitzag vóór Osama Bin Laden onze vliegreizen verrijkte met full body scans en een verbod op kleine flesjes water.

Wie die zin te lang vindt: klik hier.

Dit is de Wayback Machine van het Internet Archief. Al heel wat jaren probeert deze stichting een backup te maken van het hele internet. Hoewel dat principe doet denken aan een poging om alle water op aarde te bottelen, levert het op zijn minst het grootste porno archief uit de geschiedenis van de mensheid op.

Dat en sporen van mijn eerste onzekere schreden op internet.

Het leuke van de Wayback machine is dat je een URL kan invoeren, en vervolgens alle versies te zien krijgt die in de loop der jaren door The Archive zijn opgeslagen.

Vanwege full disclosure moet ik er bij zeggen dat dit niet echt mijn eerste site is. Die bouwde ik op Planet Internet in 1996. Deze was blijkbaar zo schrikbarend slecht dat zelfs The Archive ze links heeft laten liggen. (Ha ha! Links! Want die verbinden webpagi… Oh sorry).

Het is heel vreemd om via The Archive opeens weer oude sites te zien herrijzen uit de digitale as. Het toont ook hoe ver het web in zijn geheel is gekomen sinds de prille beginjaren. De porno van tegenwoordig is immers veel meer high tech.

Maar neem eens een kijkje op The Archive… misschien heb jij ook nog wel een genante maar oh zo dierbare eerste website die je heel even weer terug wilt zien… Is hij heel erg, link er dan even naar in de reacties hier onder. Ik heb je die van mij immers ook laten zien…