Schrijversblok

Reading time: 3 – 5 minutes

Beste verzorgster van onze dieren,

Alvast heel erg bedankt dat je voor onze katten wilt zorgen tijdens ons weekendje weg. Je bent inmiddels waarschijnlijk al bekend met Lucie “The Killer”, Tintin “Keelknijper” en Joris “Bloedlust”. Je vindt de verbandtrommel zoals gebruikelijk in het aanrechtkastje. De tentanus injecties zijn op, die moet je zelf even halen. Dweil je je bloed wel op voor je weg gaat?

Als je in elk geval zondagavond de kattenbak beneden en op zolder wilt schoonmaken, dan blijven ze waarschijnlijk wel rustig. De katten wel te verstaan. De kattenbakken hebben zich sinds Het Incident redelijk gedragen.

Wil je Tintin ’s avonds en ’s ochtends een bakje voer geven? Ongeveer een vinger dik uit de oranje bus scheppen. Let op je eigen vingers als je het geeft. We zijn niet verzekerd voor amputaties.

Joris en Lucie hun bakjes staan naast de krabpaal. Vul die maar gewoon bij, ze eten alleen waar ze zin in hebben. En in wie ze zin hebben.

Water op tafel en in de rode bak op de grond moeten vol zijn. Dat moet van de brandweer.

Laat je Joris en Lucie zondagavond SVP naar boven gaan, zodat Tintin alleen is ’s nachts? Dat vinden de buren ook prettiger. Zet je de bakjes van Joris en Tintin dan ook in het gangetje voor de wc deur? Anders gaan ze zelf op jacht. Dat vinden de buren minder prettig.

Veel succes. Je zult het nodig hebben.

Reading time: 3 – 4 minutes

Het was een van die broeierige zomeravonden waarvan mensen sloom worden, en dieren voorzichtig. Waarbij het rommelen van de donder net zo onverwacht kan klinken als het schot van een pistool. Ik zat op mijn kantoor en schoof de stapel onbetaalde rekeningen in de vuilnisbak en zocht troost bij mijn beste vriend: de nog niet lege fles Jack Daniels. Ik ben Harry Hol, privé detective. Dat staat op mijn deur.

Op dat moment ging de deur open en kwam de dame binnen. Een schoonheid, geen twijfel aan, maar met de droeve blik van een kat die zijn speeltje kwijt is.  Ze kwam dichterbij en had iets smekends in haar blik, alsof de laatste bus naar Walibi was vertrokken en ik de enige was die haar een lift kon geven. Ik had eerder voor haar gewerkt.

“Wat kan ik voor je doen, schat,” zei ik. Ze keek naar haar schoenen. Mooie witte schoenen, van gelakt leer waar ik helemaal niet op zou moeten letten, want dit was waarschijnlijk niet belangrijk voor de zaak waar ik zo te zien in betrokken zou worden. Een moment was er alleen het zoemen van de ventilator en het ritselen van de rekeningen, tot ze zei waar het om ging.

“De Wuppie is weg.”
Een ijzig gevoel bekroop me, ondanks de hitte van de avond.
“En je wilt dat ik hem weer vind?”
Ze knikte.

De Wuppie. Het woord alleen al gaf me rillingen. Een blauw, pluizig ding, alsof de stofzuiger had overgegeven en iemand daar een oog op had geplakt. Voor sommigen niets meer dan een mismaakte souvenir van een lang vergeten, verloren voetbalwedstrijd. Maar voor Tintin, de kat van mijn client, het enige speeltje waar het dier plezier aan beleefde. Zo veel plezier dat ze er ’s nachts net zo vaak de trap mee op en af rende tot iedereen wakker was. Waarna ze ernaar ging mauwen en het geluid produceerde van duizend stervende Welpies.

Maar het was een zaak, en eentje die ik niet kon weigeren. Maar dat zou ik haar niet laten merken.

“Vijftig per uur. Plus onkosten.”
“Waar heb je het over?”
“Laat maar.”

Ik ging op weg. Het zou een smerig zaakje kunnen worden. Ik zette mijn gleufhoed op en trok mijn jas aan en begon mijn onderzoek in het duistere zijkamertje waar de Wuppie het laatst was gezien. Het was een onaf kamertje, gebruikt voor opslag van wat dozen, en de ideale plek voor een Wuppie om zich te verbergen. Het zou graafwerk kunnen worden, en besefte dat ik me in het gevaar moest storten. Maar een grondig onderzoek leverde niets op. Ook de Trap bleek geen aanwijzingen te hebben, wat enige wanhoop opriep. Dan maar de huiskamer in, waar meer kattenspeeltjes in de vergetelheid verdwenen dan alle Idols winnaars bij elkaar.

Maar ook achter de stoel, en zelfs onder de bank was geen spoor van de Wuppie. Het leek er op dat het een verloren zaak zou worden. In de verte toeterde een auto. Dichterbij schoven de wijzer van de klok naar half twaalf.

Het werd tijd om op te geven. Om mijn cliënt te melden dat het onderzoek gefaald had. Dat ik gefaald had.

“Oh hier is hij,” riep ze op dat moment van boven. “Gewoon op het kastje waar ik hem gisteren had gelegd. Maar jij had je trui er op gegooid.”

De zaak was opgelost. Ik liet mij doodmoe op bed vallen. Alles was weer rustig. Voorlopig tenminste. Tot daar dat geluid was. Het geluid van duizend stervende Welpies. Tintin was weer gelukkig.

Reading time: 3 – 4 minutes

We hebben een logee. En hij heeft nogal een eigenaardig dieet. Zo mag hij bijvoorbeeld geen wortels eten. Wel is hij redelijk gek op appels, appelboom takjes, gras en het snoer van mijn laptop.

De logee is, zoals sommigen misschien al geraden hebben, een konijn. En ik moet eerlijk bekennen dat ik moeite heb met konijnen. Niet dat ik er een hekel aan heb, helemaal niet. Maar ik begrijp ze niet. Ik spreek vloeiend kats en kan me redelijk redden in het honds, maar knaagdiers is toch heel iets anders. Dat maakt me enigszins nerveus, omdat ik niet weet of het dier me nu vriendelijk aankijkt, boos is, honger heeft, of mij doodeng vind. Of allemaal tegelijk. Of geen van allen, want hoe slim is zo’n beest nou helemaal?

Grutjes. Zo heet het konijn waar wij deze weken voor zorgen terwijl zijn bazinnetje op vakantie is. Op zich is het handig als de naam van een dier op zich al een soort uitroep is. Nu ik er zo over nadenk hadden onze katten ook best [lelijk woord] of [nog lelijker woord] kunnen heten, aangezien dat toch de uitdrukkingen zijn die je het meest gebruikt als ze je planten opeten, de bank openkrabben, dure breekbare dingen uit de vensterbank gooien of, mijn ‘favoriet’, met uitgeslagen nagels op mijn schouders springen terwijl ik alleen een dun T-shirt draag.

Maar ik dwaal af. Ik heb de afgelopen dagen een heleboel over konijnen geleerd. Zo heb ik al in de intro vertelt dat konijnen geen wortels mogen eten. Dit verbijsterde mij nogal na jarenlange wortelpropaganda, waarbij Bugs Bunny een hoofdrol speelde. Maar goed, dit accepteer ik dan maar. Het is niet voor het eerst dat ik er achter kom dat jarenlang verkondigde waarheden gewoon niet blijken te kloppen. Net zoals het feit dat de Rijn niet bij Lobith maar bij Spijk het land binnenkomt. Of dat je van regen verkouden zou worden. Ook niet waar.

Grutjes mag dus geen worteltjes. Toch denk ik dat wortels een betere keuze voor hem zijn dan waar Grutjes zelf zin in blijkt te hebben. Zo wordt Grutjes griezelig opgewonden van paprika ribbelchips en slagroomtaart. Het is verbijsterend hoe veel kracht zo’n klein knaagdier blijkt te bezitten, en vooral hoe scherp zijn nagels zijn. Waarmee hij dan op mijn schouders springt om zo dicht mogelijk bij het eten te komen.

Stel je bij die sprong niet te veel voor. We zitten op dat moment dan op de bank, met Grutjes naast ons. Dat werd ons door de werkelijke eigenaars aangeraden, zodat het dier wat gezelligheid heeft. Grutjes vindt het inderdaad buitengewoon gezellig en hij hopt tevreden heen en weer, over ons heen. Wij vonden dat oh zo schattig, tot ik weer iets over konijnen leerde. ‘Zindelijk’ is niet een woord dat in hun vocabulaire voorkomt.

Dit gaf mij het briljante idee om Grutjes dan maar even buiten op ons grasveld in de tuin te laten rondhoppen. De protesten van mijn vrouw negeerde ik. Weglopen? Zo’n klein konijn? Tuurlijk niet. Die vind het veel te leuk op ons gras.

Weer wat geleerd. Konijnen kunnen best hard rennen.

P.S.: Geen zorgen. We hadden Grutjes gelukkig snel weer te pakken, maar niet zonder gevecht. Waarbij het Konijn bijna won. Wat een nagels…