Schrijversblok

Reading time: 2 – 2 minutes

Het is met een zwaar hart dat ik jullie nu toespreek. Zoals velen van jullie weten, heb ik er alles aan gedaan om mijn functie naar eer en geweten te vervullen. Maar ik heb besloten om na het verstrijken van mijn ambtstermijn mijn ketting neer te leggen. Ik stel mijn positie van Burgemeester van de Albert Heijn van Kampen bij deze officieel ter beschikking.

Voor de niet-stemmers onder u: Foursquare is een applicatie voor smartphones zoals de iPhone. Het os een sociale game, waarbij je kunt ‘inchecken’ op lokaties. Vervolgens is het voor iedereen zichtbaar waar je op dat moment bent, en kun je tips achterlaten voor anderen. Je kunt ook zien waar je vrienden op dat moment zijn, en berichten uitwisselen. Met het inchecken verdien je punten. Ook ontsluit je ‘badges’. Zo won ik de badge ‘local’ door drie keer in dezelfde plek in te checken. Foursquare maakt gebruik van de GPS in de telefoon zodat je echt ter plekke moet zijn. De grootste eer die je te beurt kan vallen, is als je degene bent die het vaakst incheckt op een locatie. Foursquare roept je dan uit tot Burgemeester.

Ik heb een aantal weken trouw mijn iPhone tevoorschijn gehaald bij ieder bezoek aan iedere openbare gelegenheid. Maar langzaam maar zeker begon het principe aan me te knagen. En niet alleen vanwege mogelijk crimineel misbruik. Maar omdat ik a) het zelf niet interessant vond om te zien waar ik allemaal was geweest, b) dat voor anderen over het algemeen ook niet boeiend is en c) ik helemaal niet wil dat iedereen altijd weet waar ik ben.

Daarom heb ik besloten om mijn positie als burgemeester van de Albert Heijn in Kampen niet langer actief te handhaven. Ik ga mijn energie voortaan steken in belangrijker zaken.

Zoals het worden van burgemeester van Starbucks Utrecht.

Reading time: 2 – 3 minutes

Er was geen live videoverbinding van Apple’s nieuwe onthulling, dus moest ik het doen met een ‘live blog’ wat wil zeggen dat ik iedere 30 seconden een webpagina handmatig moest verversen, in de hoop dat er weer nieuwe informatie bekend was. Ik zat aan de computer gekluisterd, zoals je kleine jongetjes in films met hun oor tegen de radio ziet zitten.

De onthulling kwam al snel: de iPad. Onmiddellijk gniffelde het Engelstalige deel van het internet, omdat de naam in die taal associaties heeft met maandverband. Dat is overigens ook de reden dat de Senseo koffiepads in Amerika Coffee Pugs heten.

Nutteloze weetjes ten spijt: ik volgde via de website van Engadget zo langzaam maar zeker het verhaal van Steven Jobs, die mij en honderdduizenden andere geeks probeerde te overtuigen van de onmisbaarheid van de iPad. En dat lukte hem niet.

Wat mij het meest teleurstelde, was dat er helemaal geen sprake was van nieuwe innovatieve technologie.

De iPad is een iPod Touch met een groot scherm. Je kunt daar lang over praten of kort, dit is wat het is. Op zich een mooi apparaat, maar zo lang het niet meer is dan een XL versie van een al bestaand ding, kun je niet spreken van een revolutie.

In mijn stoutste dromen zou de Apple tablet een totaal nieuw scherm hebben, dat de vloer aan veegt met E-Ink. Een scherm dat snel en gedetailleerd is, zonder backlight en zo rustig als papier. In plaats daarvan is het een iPod Touch scherm, wat echt niet zo prettig leest. De Kindle kan voorlopig nog rustig ademhalen.

Verder draait het apparaat met hetzelfde operating system als de iPhone en iPod Touch. Heel leuk dat ik al die programma’s uit de appstore kan draaien, maar dat kan ik nu dus ook al. Zo’n groot scherm en zo veel extra processorvermogen, en toch kan de iPad niet meer dan het telefoontje in mijn achterzak? Daar is iets flink mis.

Tenslotte is het ding wel erg duur. Vooral als je nagaat dat de goedkoopste versie van 499 dollar geen 3G internet heeft. Daar moet je 130 dollar voor bijbetalen. Nu weet ik uit ervaring dat een iPod Touch buiten bereik van een wifi punt in feite gecastreerd is. Wil ik dan 499 dollar betalen voor een grotere iEunuch?

Ik was dan ook teleurgesteld na het zien van de iPad. Wat niet wegneemt dat er een wil. Nu.

Reading time: 2 – 3 minutes

Ik heb sinds juli een iPhone, die het prima doet. Hetzelfde kan ik niet zeggen van de bijgeleverde koptelefoon, waarvan de rechter oordop het heeft begeven.

Daarom keer ik dus terug naar Bel Company in Kampen, waar een zenuwachtig kijkende jongeman mijn verhaal aanhoort en vervolgens op de website zoekt naar de garantie voorwaarden. En tot mijn opluchting blijkt dat T-Mobile maar liefst een jaar garantie geeft op de bijgeleverde koptelefoon. De jongeman moet het echter nog checken bij zijn ‘hoofdkantoor’ en deelt mij het volgende mee:

“Wij geven er maar drie maanden garantie op.”
“Maar er staat toch één jaar op de site?” zeg ik. “En zelf zeg je net ook één jaar!”
“Ja, dat klopt. Maar wij geven er toch maar drie maanden garantie op.”
“Maar ik heb er toch recht op?”
“Klopt. En toch geven we maar drie maanden. En dan moet ik ook de iPhone meesturen met de koptelefoon voor reparatie.”
“Maar de telefoon doet het gewoon!” zeg ik.
“Dit is ons beleid,” zegt de jongen.

Ik ga naar huis en bel boos met T-Mobile.

“Natuurlijk geven we een jaar garantie,” zegt de jongen aan de telefoon. “Komt u maar naar onze winkel in Zwolle, dan lossen we het op.”

Opgelucht ga ik met de headset naar Zwolle, waar een zenuwachtige jongeman van de T-Mobile winkel me naar mijn kassabon vraagt.

“Die heb ik niet. Ik heb wel jullie eigen contractbevestiging meegenomen.”
“Dat is niet voldoende,” zegt de jongeman.
“Waarom niet?”
“Dat is ons beleid. We moeten een aankoopbewijs hebben.”
“Maar dit is een aankoopbewijs. Dit is jullie aankoopbewijs! Ik betaal iedere maand aan jullie en heb een contract met jullie! Dan kun je toch ook ergens in die T-Mobiel computer zien wanneer ik mijn iPhone gekocht heb?”
“Vast wel, maar zonder kassabon mag ik hem niet opsturen.”
“Ik kan wel een bankafschrift kopiëren… dat is ook wettelijk een aankoopbewijs…” zeg ik enigszins wanhopig.
“Dat zou je denken,” zegt de jongeman, “maar u bent niet de eerste die hier tegenaan loopt. We accepteren geen bankafschrift als bewijs.”
“Ja maar…”
“Dit is ons beleid.”

Ik moet nu dus op zoek naar een bonnetje, waarvan ik niet eens zeker weet of ik die ooit gekregen heb. Een handtekening was voldoende om met een iPhone en abonnement de winkel uit te lopen. Wat een vertrouwen hadden ze in mij.

Kernwoord in die laatste zin: ‘hadden’.