Schrijversblok

Reading time: 3 – 5 minutes

Ik zit met een ethisch dilemma. Stel, ik download wel eens een aflevering van een tv serie zonder er voor te betalen. Is dat fout? Zo op het eerste gezicht is het antwoord simpel: ja, dat is fout. Je moet immers betalen voor wat je gebruikt. Maar het is, als je er over nadenkt, niet zwart-wit. Sterker nog: ik denk dat dit zogenaamde ‘foute downloaden’ de sleutel is voor een veel beter gebruik van het medium TV.

Eerst even dat ethische dilemma in vier stappen:

1) Stel, ik neem een aflevering van een TV serie op van de BBC, op een DVD recorder. Dat mag. Geen discussie.

2) Stel, ik ben vergeten die aflevering op te nemen, maar een vriend van mij heeft dat wel gedaan. Ik leen die DVD. Dat mag. Geen discussie.

3) Stel, ik ben die aflevering vergeten op te nemen, en die vriend van mij ook. Maar een vriend van mij in Engeland heeft dat wel gedaan. Hij is zo vriendelijk om mij zijn DVD te sturen. Dat mag, toch?

4) Stel, zowel ik, als mijn vrienden in Nederland en in Engeland zijn vergeten die aflevering op te nemen. Een volslagen vreemde heeft hem echter wel en biedt hem op internet aan via Bittorrent. Dat mag niet. Waarom niet?

Opeens is het niet zo zwart-wit meer. Want ik had in theorie die aflevering zelf op kunnen nemen (of kunnen kijken) toen hij werd uitgezonden. Nu doe ik het later, dankzij iemand anders die zo vriendelijk was om hem op internet te zetten na het uitzenden.

Nu heb ik het in het voorbeeld over de BBC, een omroep waar geen reclame wordt uitgezonden. Als dezelfde serie nou wel reclame onderbrekingen heeft, is de situatie dan anders? Immers, de adverteerders betalen voor het uitzenden van de aflevering omdat er veel mensen naar kijken, die zo hun reclames zien. Mensen die een aflevering via Bittorrent aanbieden halen altijd alle reclame onderbrekingen er uit.

Maar er zijn apparaten (zoals TiVo in de VS) die automatisch bij het opnemen van een TV programma de reclame er uit filteren. Het is volkomen legaal om dit te doen. Vervelend voor de omroep, maar volkomen legaal. Een low-tech oplossing zou zijn de kamer verlaten ieder moment als er reclame is. Heb ik dan een misdaad gepleegd? Uiteraard niet.

Natuurlijk, ik snap wel dat omroepen graag willen dat zo veel mogelijk mensen tegelijk naar een uitzending kijken, zodat ze makkelijk reclame zendtijd aan adverteerders kunnen verkopen. Maar mijn leven voegt zich steeds minder naar de uitzendschema’s van de zenders. Ik heb niet altijd om half negen tijd om naar iets te kijken. Dat zou ik liever ‘s middags of ‘s ochtends doen.

Ik kan me daarom niet voorstellen dat TV in zijn huidige vorm blijft bestaan. Ik voorspel (hoop op) een systeem waarbij ik een abonnement neem op een zender, die een pakket series aanbiedt. Iedere week vullen ze de catalogus aan met de nieuwste afleveringen. De oude blijven beschikbaar. Ik kan er ieder moment van de dag voor kiezen om een beschikbare aflevering te kijken, al dan niet met reclame onderbreking (hoger abonnementsgeld voor minder of geen onderbrekingen). Bepaalde uitzendingen zoals het journaal en live events (sportwedstrijden) zijn uiteraard gewoon live te zien. Maar alles wat geen onmiddellijke actualiteit heeft zit in je a la carte pakket.

Ik ben er van overtuigd dan minstens de helft van de huidige ‘illegale’ downloads daarmee verdwijnt. En stiekem denk ik dat het misschien wel volledig naar de marge verdwijnt. Want een a la carte systeem zoals ik hier beschrijf voorziet in een behoefte die heel veel mensen blijken te hebben, en nu alleen maar op ‘illegale’ wijze kunnen bevredigen. In plaats van downloaders als criminelen te zien, zouden mediabedrijven ook eens goed kunnen kijken naar de manier waarop gewone mensen graag media willen consumeren. De omroepster en Loekie zijn inmiddels al verdwenen. Wanneer kan de TV gids ook de deur uit?

Reading time: 2 – 4 minutes

De tuin is echt het domein van mijn vriendin. Ze plant, zaait, snoeit en bezoekt uit vrije wil tuincentra. Een tuincentrum is een soort Ikea zonder de Zweedse gehaktballetjes. Maar dat is dan ook het enige voordeel.

Dat laatste is trouwens niet helemaal waar. Ik vind het geweldig om richting Power Tools te slenteren om apparaten zoals Electrische Grasmaaiers en Verticuleermachines te bekijken. Ik kan me geen situatie voorstellen dat ik een Verticuleermachine nodig heb, laat staan dat ik er 400 euro voor uit ga geven. Ik vind het al heel wat dat ik weet wat verticuleren is. Maar het bekijken van al die enorme, soms met diesel aangedreven machines maakt de kerel in mij wakker.

Wat er voor zorgt dat ik allerlei wilde plannen voor onze tuin ga bedenken waarvoor zeker meerdere bouwvergunningen nodig zijn. In het begin maakte ik wel eens de vergissing om deze ideeen te delen met mijn vriendin.

“Zou het niet leuk zijn,” zou ik dan zeggen, “als we dat tuinhuisje dat daar in de aanbieding staat, gebruiken als basis voor een boomhut?”

of

“Volgens mij moet het niet zo moeilijk zijn om twee vijvers te bouwen die samen een waterval vormen. Als we daar een elektrische turbine tussen zetten dan drijft hij zichzelf aan!”

Ik merkte dat mijn vriendin op zo’n moment een nerveuze tic ontwikkelde en met toenemende paniek in haar stem probeerde me tegen te houden.

Wat mijn vriendin niet begrijpt is dat ik helemaal niet van plan ben om een boomhut te bouwen of om de wetten van thermodynamica te overtreden. Ik probeer tijdens mijn bezoek aan het tuincentrum mijn brein in leven te houden tussen de azalias en de geranias en bezolias die er wat mij betreft allemaal hetzelfde uitzien.

Oh ik hou van bloemen en planten hoor. En ik mijn vriendin wil ook graag helpen om ze in de tuin te zetten. Of om wat zware takken weg te zagen (en dan heel hard ‘Timber!’ te roepen als de tak omgaat)

Maar zo’n tuincentrum op zich hebt ik na vijf minuten echt wel gezien. Ik wil ook helemaal het verschil niet weten tussen een Azoicum Pergulina en Frillius Groenus Takkus. Het enige wat ik wil is dat als de zomer echt doorzet, ik in de tuin kan zitten in de schaduw van een boom, met een laptop op schoot en mijn iphone in mijn broekzak. Wat ik vooral nodig heb is niet ‘geverticuleerd gras’ maar voldoende bereik van mijn draadloos netwerk.

Een netwerk dat ik misschien zou kunnen versterken door een zendmast halverwege de tuin te zetten met een extra draadloze router.

Mocht mijn vriendin dit lezen: Geintje schat. Ik gebruik onze oude router wel.

Reading time: 2 – 2 minutes

Het is met een zwaar hart dat ik jullie nu toespreek. Zoals velen van jullie weten, heb ik er alles aan gedaan om mijn functie naar eer en geweten te vervullen. Maar ik heb besloten om na het verstrijken van mijn ambtstermijn mijn ketting neer te leggen. Ik stel mijn positie van Burgemeester van de Albert Heijn van Kampen bij deze officieel ter beschikking.

Voor de niet-stemmers onder u: Foursquare is een applicatie voor smartphones zoals de iPhone. Het os een sociale game, waarbij je kunt ‘inchecken’ op lokaties. Vervolgens is het voor iedereen zichtbaar waar je op dat moment bent, en kun je tips achterlaten voor anderen. Je kunt ook zien waar je vrienden op dat moment zijn, en berichten uitwisselen. Met het inchecken verdien je punten. Ook ontsluit je ‘badges’. Zo won ik de badge ‘local’ door drie keer in dezelfde plek in te checken. Foursquare maakt gebruik van de GPS in de telefoon zodat je echt ter plekke moet zijn. De grootste eer die je te beurt kan vallen, is als je degene bent die het vaakst incheckt op een locatie. Foursquare roept je dan uit tot Burgemeester.

Ik heb een aantal weken trouw mijn iPhone tevoorschijn gehaald bij ieder bezoek aan iedere openbare gelegenheid. Maar langzaam maar zeker begon het principe aan me te knagen. En niet alleen vanwege mogelijk crimineel misbruik. Maar omdat ik a) het zelf niet interessant vond om te zien waar ik allemaal was geweest, b) dat voor anderen over het algemeen ook niet boeiend is en c) ik helemaal niet wil dat iedereen altijd weet waar ik ben.

Daarom heb ik besloten om mijn positie als burgemeester van de Albert Heijn in Kampen niet langer actief te handhaven. Ik ga mijn energie voortaan steken in belangrijker zaken.

Zoals het worden van burgemeester van Starbucks Utrecht.