Schrijversblok

Reading time: 2 – 4 minutes

De tuin is echt het domein van mijn vriendin. Ze plant, zaait, snoeit en bezoekt uit vrije wil tuincentra. Een tuincentrum is een soort Ikea zonder de Zweedse gehaktballetjes. Maar dat is dan ook het enige voordeel.

Dat laatste is trouwens niet helemaal waar. Ik vind het geweldig om richting Power Tools te slenteren om apparaten zoals Electrische Grasmaaiers en Verticuleermachines te bekijken. Ik kan me geen situatie voorstellen dat ik een Verticuleermachine nodig heb, laat staan dat ik er 400 euro voor uit ga geven. Ik vind het al heel wat dat ik weet wat verticuleren is. Maar het bekijken van al die enorme, soms met diesel aangedreven machines maakt de kerel in mij wakker.

Wat er voor zorgt dat ik allerlei wilde plannen voor onze tuin ga bedenken waarvoor zeker meerdere bouwvergunningen nodig zijn. In het begin maakte ik wel eens de vergissing om deze ideeen te delen met mijn vriendin.

“Zou het niet leuk zijn,” zou ik dan zeggen, “als we dat tuinhuisje dat daar in de aanbieding staat, gebruiken als basis voor een boomhut?”

of

“Volgens mij moet het niet zo moeilijk zijn om twee vijvers te bouwen die samen een waterval vormen. Als we daar een elektrische turbine tussen zetten dan drijft hij zichzelf aan!”

Ik merkte dat mijn vriendin op zo’n moment een nerveuze tic ontwikkelde en met toenemende paniek in haar stem probeerde me tegen te houden.

Wat mijn vriendin niet begrijpt is dat ik helemaal niet van plan ben om een boomhut te bouwen of om de wetten van thermodynamica te overtreden. Ik probeer tijdens mijn bezoek aan het tuincentrum mijn brein in leven te houden tussen de azalias en de geranias en bezolias die er wat mij betreft allemaal hetzelfde uitzien.

Oh ik hou van bloemen en planten hoor. En ik mijn vriendin wil ook graag helpen om ze in de tuin te zetten. Of om wat zware takken weg te zagen (en dan heel hard ‘Timber!’ te roepen als de tak omgaat)

Maar zo’n tuincentrum op zich hebt ik na vijf minuten echt wel gezien. Ik wil ook helemaal het verschil niet weten tussen een Azoicum Pergulina en Frillius Groenus Takkus. Het enige wat ik wil is dat als de zomer echt doorzet, ik in de tuin kan zitten in de schaduw van een boom, met een laptop op schoot en mijn iphone in mijn broekzak. Wat ik vooral nodig heb is niet ‘geverticuleerd gras’ maar voldoende bereik van mijn draadloos netwerk.

Een netwerk dat ik misschien zou kunnen versterken door een zendmast halverwege de tuin te zetten met een extra draadloze router.

Mocht mijn vriendin dit lezen: Geintje schat. Ik gebruik onze oude router wel.

Reading time: 2 – 3 minutes

Er was geen live videoverbinding van Apple’s nieuwe onthulling, dus moest ik het doen met een ‘live blog’ wat wil zeggen dat ik iedere 30 seconden een webpagina handmatig moest verversen, in de hoop dat er weer nieuwe informatie bekend was. Ik zat aan de computer gekluisterd, zoals je kleine jongetjes in films met hun oor tegen de radio ziet zitten.

De onthulling kwam al snel: de iPad. Onmiddellijk gniffelde het Engelstalige deel van het internet, omdat de naam in die taal associaties heeft met maandverband. Dat is overigens ook de reden dat de Senseo koffiepads in Amerika Coffee Pugs heten.

Nutteloze weetjes ten spijt: ik volgde via de website van Engadget zo langzaam maar zeker het verhaal van Steven Jobs, die mij en honderdduizenden andere geeks probeerde te overtuigen van de onmisbaarheid van de iPad. En dat lukte hem niet.

Wat mij het meest teleurstelde, was dat er helemaal geen sprake was van nieuwe innovatieve technologie.

De iPad is een iPod Touch met een groot scherm. Je kunt daar lang over praten of kort, dit is wat het is. Op zich een mooi apparaat, maar zo lang het niet meer is dan een XL versie van een al bestaand ding, kun je niet spreken van een revolutie.

In mijn stoutste dromen zou de Apple tablet een totaal nieuw scherm hebben, dat de vloer aan veegt met E-Ink. Een scherm dat snel en gedetailleerd is, zonder backlight en zo rustig als papier. In plaats daarvan is het een iPod Touch scherm, wat echt niet zo prettig leest. De Kindle kan voorlopig nog rustig ademhalen.

Verder draait het apparaat met hetzelfde operating system als de iPhone en iPod Touch. Heel leuk dat ik al die programma’s uit de appstore kan draaien, maar dat kan ik nu dus ook al. Zo’n groot scherm en zo veel extra processorvermogen, en toch kan de iPad niet meer dan het telefoontje in mijn achterzak? Daar is iets flink mis.

Tenslotte is het ding wel erg duur. Vooral als je nagaat dat de goedkoopste versie van 499 dollar geen 3G internet heeft. Daar moet je 130 dollar voor bijbetalen. Nu weet ik uit ervaring dat een iPod Touch buiten bereik van een wifi punt in feite gecastreerd is. Wil ik dan 499 dollar betalen voor een grotere iEunuch?

Ik was dan ook teleurgesteld na het zien van de iPad. Wat niet wegneemt dat er een wil. Nu.

Reading time: 2 – 3 minutes

Ik ben bekaf. Uitgeput. Opgebrand. De reden? Sinds vorige week donderdag ben ik de trotse eigenaar van een HD TV.

Het probleem is dat ik de afgelopen week heb geprobeerd om alles wat ik aan games en films heb, er op uit te proberen. Om te beginnen heb ik een aardige videogame collectie. De laatste keer dat ik een schatting maakte, kwam ik op een totaal van ruim 300 titels. Dat is overigens lang niet allemaal van HD kwaliteit. Ik weet dit, want ik heb dit geprobeerd…

Het was dan ook een week van absolute waanzing, waarbij ik steeds grotere stapels bouwde van games die ik absoluut nog eens op HD kwaliteit wilde zien. Een eerste grove selectie leverde een paar stapels op, die ik samenvoegde tot een grote berg. Waarna ik een doos ontdekte met nog meer dingen die ik in HD moest zien.

Het werd een uitputtingsslag van epische proporties. Spellen waarvan ik al jaren vergeten was dat ik ze had, moesten en zouden nu in 720p of 1080i op het scherm verschijnen.

Wat het verschil is tussen 720p en 1080i? Het verschil is dat je bij 1080i, als je heeeel goed kijkt, bij bewegende figuren soms iets van een vervorming ziet, als je heel dicht bij het scherm zit. Ik weet dit. Ik heb mijn uiterste best gedaan om dit te zien.

Waar ik inmiddels ook alles van af weet is hoe je een HD scherm optimaal afstelt. Ik heb hier sites over geraadpleegd, THX optimizers gedraaid en eindeloos heen en weer geswitcht tussen een helderheid van 56, met achterlicht van 30 en achterlicht van 46 en helderheid van 40.

Ik heb kleur tests gedaan aan de hand van mijn eigen handen, om de ideale tint van mensen huid vast te stellen. Bij daglicht en kunstlicht. Op zeker moment heb ik geprobeerd om mijn zwart-witte kat stil te laten zitten naast een afbeelding op het scherm om de ideale diepte van zwartheid in te stellen.

Roodheid was geen probleem. Het bloed dat inmiddels uit mijn ogen liep was een prima referentie.

Zoals ik al zei ben ik nu bekaf. Mijn werkkamer is een slagveld met stapels geteste spellen en films. De batterij van de afstandsbediening is na een week intensief gebruik zo goed als leeg. Net zoals ikzelf.

Help?!