Schrijversblok

Reading time: 2 – 3 minutes

Ik ben bekaf. Uitgeput. Opgebrand. De reden? Sinds vorige week donderdag ben ik de trotse eigenaar van een HD TV.

Het probleem is dat ik de afgelopen week heb geprobeerd om alles wat ik aan games en films heb, er op uit te proberen. Om te beginnen heb ik een aardige videogame collectie. De laatste keer dat ik een schatting maakte, kwam ik op een totaal van ruim 300 titels. Dat is overigens lang niet allemaal van HD kwaliteit. Ik weet dit, want ik heb dit geprobeerd…

Het was dan ook een week van absolute waanzing, waarbij ik steeds grotere stapels bouwde van games die ik absoluut nog eens op HD kwaliteit wilde zien. Een eerste grove selectie leverde een paar stapels op, die ik samenvoegde tot een grote berg. Waarna ik een doos ontdekte met nog meer dingen die ik in HD moest zien.

Het werd een uitputtingsslag van epische proporties. Spellen waarvan ik al jaren vergeten was dat ik ze had, moesten en zouden nu in 720p of 1080i op het scherm verschijnen.

Wat het verschil is tussen 720p en 1080i? Het verschil is dat je bij 1080i, als je heeeel goed kijkt, bij bewegende figuren soms iets van een vervorming ziet, als je heel dicht bij het scherm zit. Ik weet dit. Ik heb mijn uiterste best gedaan om dit te zien.

Waar ik inmiddels ook alles van af weet is hoe je een HD scherm optimaal afstelt. Ik heb hier sites over geraadpleegd, THX optimizers gedraaid en eindeloos heen en weer geswitcht tussen een helderheid van 56, met achterlicht van 30 en achterlicht van 46 en helderheid van 40.

Ik heb kleur tests gedaan aan de hand van mijn eigen handen, om de ideale tint van mensen huid vast te stellen. Bij daglicht en kunstlicht. Op zeker moment heb ik geprobeerd om mijn zwart-witte kat stil te laten zitten naast een afbeelding op het scherm om de ideale diepte van zwartheid in te stellen.

Roodheid was geen probleem. Het bloed dat inmiddels uit mijn ogen liep was een prima referentie.

Zoals ik al zei ben ik nu bekaf. Mijn werkkamer is een slagveld met stapels geteste spellen en films. De batterij van de afstandsbediening is na een week intensief gebruik zo goed als leeg. Net zoals ikzelf.

Help?!

Reading time: 2 – 3 minutes

Inmiddels schrijf ik al weer bijna vijf jaar een wekelijkse gamerubriek. Het is een vast punt in mijn week: er moeten iedere woensdag drie recensies naar de redactie. Als ik dat zo uitreken heb ik dus de afgelopen vijf jaar meer dan 200 games besproken. Dit houd je alleen vol als je echt van je onderwerp houdt.

Die liefde voor games begon voor mij in het begin van de jaren tachtig. Het was de tijd van de Atari, Intellivision, Collecovision en Vectrex spelcomputers. Een vriendje van mij uit de buurt had de Collecovision, ik een Vectrex. Computer games waren iets magisch. Iets met onvoorstelbare mogelijkheden. Games waren meer dan een verzameling pixels die een verzameling andere pixels wegschoten. Games waren een deur naar een andere wereld waar je avonturen ging beleven.

Onze reisleider tijdens die avonturen was de Videospellen Koopgids van Anthony Verhulst. Het is tegenwoordig ondenkbaar, maar in de veilige jaren tachtig was het mogelijk om een boek uit te brengen met daarin een redelijk compleet overzicht van alle verkrijgbare games.

De gids van Verhulst  beschreef ons in maximaal driehonderd woorden wat voor game het was, en aan de hand van het aantal ‘duimen omhoog’ (maximaal vijf) besloten we of we een spel wel of niet de moeite waard vonden. Kreeg een spel de gevreesde ‘duim omlaag’ dan wisten we: vermijden als de pest.

Nadat ik deze week weer eens door dat boek had gebladerd, vroeg ik me af wat meneer Verhulst inmiddels deed, en of hij in de afgelopen 25 jaar nog meer boeken had geschreven. Het kostte me tot mijn verbazing niet zo veel moeite om zijn e-mail adres te achterhalen en besloot hem te mailen.

Ik schreef hem hoe belangrijk zijn recensies voor mij waren toen ik tien was, en dat zijn werk mij nog steeds positief beïnvloedt in mijn eigen recensies.

Een uurtje later kreeg ik persoonlijk antwoord. In zijn mail vertelde hij over zijn werk voor het Parool, waar hij jarenlang over (vooral bord)spellen schreef.  In 2000 nam hij afscheid als spellen recensent, maar hij speelt nog steeds graag PC games. Hij wenste me succes met mijn carrière en adviseerde me om vooral te blijven spelen.

Zal ik doen, meneer Verhulst.

Reading time: < 1 minute

Voor wie het interesseert: ik schrijf sinds kort een wekelijkse column over MMOs op de games site Bashers. De tweede aflevering staat vandaag online:

Echt? Weer tien orcs?

En voor de volledigheid de column van vorige week:

De betekenis van de naam MMO moet worden herzien