Schrijversblok

Reading time: 2 – 2 minutes

Het is met een zwaar hart dat ik jullie nu toespreek. Zoals velen van jullie weten, heb ik er alles aan gedaan om mijn functie naar eer en geweten te vervullen. Maar ik heb besloten om na het verstrijken van mijn ambtstermijn mijn ketting neer te leggen. Ik stel mijn positie van Burgemeester van de Albert Heijn van Kampen bij deze officieel ter beschikking.

Voor de niet-stemmers onder u: Foursquare is een applicatie voor smartphones zoals de iPhone. Het os een sociale game, waarbij je kunt ‘inchecken’ op lokaties. Vervolgens is het voor iedereen zichtbaar waar je op dat moment bent, en kun je tips achterlaten voor anderen. Je kunt ook zien waar je vrienden op dat moment zijn, en berichten uitwisselen. Met het inchecken verdien je punten. Ook ontsluit je ‘badges’. Zo won ik de badge ‘local’ door drie keer in dezelfde plek in te checken. Foursquare maakt gebruik van de GPS in de telefoon zodat je echt ter plekke moet zijn. De grootste eer die je te beurt kan vallen, is als je degene bent die het vaakst incheckt op een locatie. Foursquare roept je dan uit tot Burgemeester.

Ik heb een aantal weken trouw mijn iPhone tevoorschijn gehaald bij ieder bezoek aan iedere openbare gelegenheid. Maar langzaam maar zeker begon het principe aan me te knagen. En niet alleen vanwege mogelijk crimineel misbruik. Maar omdat ik a) het zelf niet interessant vond om te zien waar ik allemaal was geweest, b) dat voor anderen over het algemeen ook niet boeiend is en c) ik helemaal niet wil dat iedereen altijd weet waar ik ben.

Daarom heb ik besloten om mijn positie als burgemeester van de Albert Heijn in Kampen niet langer actief te handhaven. Ik ga mijn energie voortaan steken in belangrijker zaken.

Zoals het worden van burgemeester van Starbucks Utrecht.

Reading time: 2 – 4 minutes

Het blijft me verbazen dat de zelfde soort die ‘Spek Knabbels’ in de supermarkt verkoopt ook in staat is tot grootse artistieke prestaties als de Taj Mahal, de Mona Lisa en Top Gear. Oké dat laatste is een grapje. Ik bedoelde niet Top Gear (al is dat naar mijn persoonlijke mening een van de beste TV programma’s ooit, alleen overtroffen door Doctor Who. Ik dwaal af. Haakje sluiten.) maar de iPhone.

Ja inderdaad, de iPhone. En ik zeg dat niet alleen omdat ik er net een heb aangeschaft. De iPhone is de beste uitvinding die de mensheid de afgelopen tweeduizend jaar heeft voortgebracht.

Misschien denk je dat ik overdrijf. Misschien denk je: ja maar het schrift is toch een geweldige uitvinding? Of peniciline? En vergeet je de microchip niet? En mijn antwoord daarop is: ja, die vergeet ik even voor het gemak. Want als ik al die andere geweldige dingen naast de iPhone zet, dan slaan mijn uitspraken helemaal nergens meer op. En ik ga mezelf niet voor paal zetten op Internet (jahaa, ook briljant geniaal en zo. Hou op. Ik waarschuw je.)

Waar was ik? Oh ja, ik was mezelf in een hoek aan het praten waar ik nooit meer uit kan komen zonder een geniale list.

Hee! Kijk daar! Elvis!

*sluipt weg uit de hoek*

Mijn iPhone dus. Een apparaat die ik al sinds de lancering had willen hebben, maar wegens een contract met *spuug* Tele2 niet kon krijgen.

Maar inmiddels was het zover. Vrij! Vrij! Vrij om een twee jarig wurgcontract aan te gaan met T-Mobile, wiens landelijke dekking minder goed is dan *spuug* Tele 2, in de wetenschap dat volgend jaar juli Apple met een nieuw model iPhone komt waardoor mijn huidige apparaat een telraam lijkt.

Dat alles kan me allemaal helemaal niks schelen. Ik heb immers een keuze gemaakt en ik ga niet aan mezelf toegeven dat er misschien mindere kanten aan mijn beslissing vastzitten. Dat de batterij van de iPhone bijvoorbeeld de levensduur heeft van een terminale fruitvlieg. En dat iTunes, het programma waarmee je de iPhone aan de PC koppelt, mijn muisklik niet ziet als een direct bevel maar meer iets wat ‘straks’ gedaan moet worden.

Want ondanks alle dingetjes die misschien niet helemaal omgeven zijn met een Goddelijke stralenkrans, is er toch een diep besef dat Apple iets gemaakt heeft wat in essentie het beste is wat er op dit moment verkrijgbaar is. Waarmee ik overal toegang heb tot internet. Waarmee ik films kan kijken in de trein. Waar ik honderden uren muziek op kan zetten. Waar ik mee kan Twitteren, chatten, mailen, spelletjes spelen, de weg kan vinden en mijn agenda op kan bijhouden.

Alleen dat rare geluid af en toe…

Oh wacht… dat is een ringtone.

Hee! Je kan er ook mee bellen!

Reading time: 1 – 2 minutes

Ik ben dol op gadgets in het algemeen, en op mijn iPod Touch in het bijzonder. Ik bedoel: kom op! Hij is aanraak gevoelig! De ultieme gadget, zeg maar. Waar je ook allerlei heerlijke nieuwe toepassingen aan kan toevoegen met wat simpele tip en veeg bewegingen over dat geweldige glanzende scherm. Toch blijft het afspelen van muziek en (eigenlijk vaker) podcasts zijn belangrijkste functie.

Zo zit ik achter mijn bureau en luister naar een podcast. Ik moet even van mijn plek en zet de iPod op pauze. Als ik weer terug ben ontsluit ik het apparaat met een elegante veeg over het scherm, en tik de ‘play’ knop aan. Maar ik hoor niets.

Ik schuif de volume balk naar maximaal: niets. Ik duw de plug van de hoofdtelefoon goed aan: niets.

Angst slaat me om het hart. Hij zal toch niet… Niet mijn iPod… Nee…

Ik ga naar het hoofdmenu en kijk de instellingen na. Misschien staat hij per ongeluk op ‘mute’? Misschien heb ik iets anders verkeerd staan? Alles staat goed. Nog steeds geen geluid.

Of toch?

Heel in de verte hoor ik mensen praten. In de verte? Ik kijk in de richting waar het geluid vandaan komt…

Ja, inderdaad. De iPod is een wonder van techniek. Er is echter wel een kleine vereiste voor het luisteren naar podcasts of muziek.

Je moet de oortelefoon in je oor hebben.