Schrijversblok

Reading time: 3 – 4 minutes

We hebben een logee. En hij heeft nogal een eigenaardig dieet. Zo mag hij bijvoorbeeld geen wortels eten. Wel is hij redelijk gek op appels, appelboom takjes, gras en het snoer van mijn laptop.

De logee is, zoals sommigen misschien al geraden hebben, een konijn. En ik moet eerlijk bekennen dat ik moeite heb met konijnen. Niet dat ik er een hekel aan heb, helemaal niet. Maar ik begrijp ze niet. Ik spreek vloeiend kats en kan me redelijk redden in het honds, maar knaagdiers is toch heel iets anders. Dat maakt me enigszins nerveus, omdat ik niet weet of het dier me nu vriendelijk aankijkt, boos is, honger heeft, of mij doodeng vind. Of allemaal tegelijk. Of geen van allen, want hoe slim is zo’n beest nou helemaal?

Grutjes. Zo heet het konijn waar wij deze weken voor zorgen terwijl zijn bazinnetje op vakantie is. Op zich is het handig als de naam van een dier op zich al een soort uitroep is. Nu ik er zo over nadenk hadden onze katten ook best [lelijk woord] of [nog lelijker woord] kunnen heten, aangezien dat toch de uitdrukkingen zijn die je het meest gebruikt als ze je planten opeten, de bank openkrabben, dure breekbare dingen uit de vensterbank gooien of, mijn ‘favoriet’, met uitgeslagen nagels op mijn schouders springen terwijl ik alleen een dun T-shirt draag.

Maar ik dwaal af. Ik heb de afgelopen dagen een heleboel over konijnen geleerd. Zo heb ik al in de intro vertelt dat konijnen geen wortels mogen eten. Dit verbijsterde mij nogal na jarenlange wortelpropaganda, waarbij Bugs Bunny een hoofdrol speelde. Maar goed, dit accepteer ik dan maar. Het is niet voor het eerst dat ik er achter kom dat jarenlang verkondigde waarheden gewoon niet blijken te kloppen. Net zoals het feit dat de Rijn niet bij Lobith maar bij Spijk het land binnenkomt. Of dat je van regen verkouden zou worden. Ook niet waar.

Grutjes mag dus geen worteltjes. Toch denk ik dat wortels een betere keuze voor hem zijn dan waar Grutjes zelf zin in blijkt te hebben. Zo wordt Grutjes griezelig opgewonden van paprika ribbelchips en slagroomtaart. Het is verbijsterend hoe veel kracht zo’n klein knaagdier blijkt te bezitten, en vooral hoe scherp zijn nagels zijn. Waarmee hij dan op mijn schouders springt om zo dicht mogelijk bij het eten te komen.

Stel je bij die sprong niet te veel voor. We zitten op dat moment dan op de bank, met Grutjes naast ons. Dat werd ons door de werkelijke eigenaars aangeraden, zodat het dier wat gezelligheid heeft. Grutjes vindt het inderdaad buitengewoon gezellig en hij hopt tevreden heen en weer, over ons heen. Wij vonden dat oh zo schattig, tot ik weer iets over konijnen leerde. ‘Zindelijk’ is niet een woord dat in hun vocabulaire voorkomt.

Dit gaf mij het briljante idee om Grutjes dan maar even buiten op ons grasveld in de tuin te laten rondhoppen. De protesten van mijn vrouw negeerde ik. Weglopen? Zo’n klein konijn? Tuurlijk niet. Die vind het veel te leuk op ons gras.

Weer wat geleerd. Konijnen kunnen best hard rennen.

P.S.: Geen zorgen. We hadden Grutjes gelukkig snel weer te pakken, maar niet zonder gevecht. Waarbij het Konijn bijna won. Wat een nagels…

Reading time: 2 – 2 minutes

Hardlopen is niet leuk. Het kan me niet schelen wat Dolf jansen beweert, of wat al die verstokte joggers roepen over ‘verslaving’, ‘kick’ of ‘zen ervaring’. Waar halen ze dat vandaan?

Hardlopen begint bij mij altijd ’s ochtends al te kwellen. Ik sta op en weet ‘vandaag moet ik weer’. Nu ren ik nooit ’s ochtends. De wandeling van de slaapkamer naar het koffiezetapparaat vind ik op dat moment meer dan genoeg inspanning.Nee, het rennen stel ik uit tot ’s avonds, als ik er helemaal geen zin meer in heb.

Het uitstellen is dus stap één van de ellende. Gevolgd door de eerste minuut, waarop mijn hele lijf me hardop lijkt te vragen ‘Waar ben jij mee bezig? Ga op de bank zitten met een zak chips!’ Na die eerste minuut wordt het allemaal draaglijker. En inderdaad, dan is het eigenlijk niet zo heel erg meer.

Tot het moment dat er voetgangers voor me lopen. En tot mijn grote afgrijzen net zo hard lijken te gaan als ik. Voetgangers. Oude voetgangers. Grijsharige voetgangers die misschien hun rollator vergeten zijn. En ik haal ze maar heel langzaam in. Er zijn weinig momenten genanter dan dat. Uiteraard ga ik dan een tandje sneller, wat er voor zorgt dat de steken in mijn zij onmiddellijk toeslaan.

Een andere factor zijn de ‘humoristen’. Er is een bepaald slag volk dat het niet kan laten iets te roepen als je voorbij rent. Populair zijn: 1) ‘Hup met de beentjes’ en mijn persoonlijke “favoriet” 2) ‘Ze hebben hem al hoor!’ Lachen! En dit volk lijkt te denken dat ze de eerste zijn die deze grap maken. Hi-[lelijk woord]-larisch.

Als laatste nagel aan de doodskist van mijn ‘hardloopplezier’ is het moment van thuiskomen. Als mijn vriendin opkijkt van haar boek en zegt: ‘nu al terug?’

Hardlopen is niet leuk. Wat ze ook beweren.

Reading time: 2 – 3 minutes

De Albert Heijn hier heeft minstens vijftig soorten zoutjes. Lays Paprika. Lays Paprika ribbel. Lays Bolognese originale. Croky Bolognese. Lays Cream and Chives. Ketchup. Tais. Chilly. Chicken en Thyme. Barbecued ham. Naturel. Huismerk paprika. Huismerk Paprika ribbel. Huismerk Ondefinieerbaar. Pringles Mexican. Hot. Very Hot. Mild. En Pringles Original zonder wat voor smaak dan ook. Wokkels. Wokkels naturel. Wokkels paprika. Wokkels sigeunersmaak. Wokkels sweet chilly en thyme met een vleugje Pringles Orignal Smakeloos. Nibb-its. Animal Crackers. Slurfjes, brokkeltjes, Spongebobjes en Harry Potter-o’s. Cheese-it. Cheese balls. Cheese sticks. Borrelnootjes. Teigernootjes. Mega Teigernootjes. Poesta nootjes en dry roasted nootjes met 0,5% minder vet. Pretzels. Paprika knabbels en Potatoe Puffs. Cheese puffs, oregano puffs en oregano cheese tomatoe Bite-its Original met vleugje Pringles Original Mexico chilly chicken en thyme. Lays Staxx. Met twee xx-en want dan is het hip. Oregano Stax. Paprika Staxx. Staxx staxx en uiteraard Light staxx. Hipsters. Hopsters. Boterballen en balletjes boter. Light. Extra Light. Snackerjacks ultra light met dubbele propellor aandrijving. Vliegbrevet niet nodig. Light chips. Light wokkels en light Light met light smaak en extra light light. Nu met meer light. Gebakken in olie. Gebakken in Omega 3 vetzuren met pringles original tasteless zero percent fat vet. Chips in olijfolie en chips in hete lucht geroosterd, waarna ze zijn gedompeld in een bak met extreem extra vierge olijfolie uit de min eerste persing. Party mix. Party mix? Droogvoer is een betere benaming. Zoute stokjes. Popcorn. Zoet of zout of magnetron. Dus met minimaal vijf procent magnetron anders mag er geen magnetron op staan van de keuringsdienst van waarde. Knoflok hapjes. Knoflook broodjes. Knoflook knoflookjes nu zonder die knoflookgeur. Japanse mix. Yamato mix. Wasabi mix en extra dry, extra hot, extra light, vetloze huismerk Ergens Uit Het Oosten Mix. Nu met net zo veel calorieen als gewone chips maar dan minder lekker. Wonkels, wipp-its en wannabe chips. Crispy, crunchy, krakend en krakelingvormig. In vershoudfolie of in uitdroog bakje. Dippas. Dipsters en dompelaars. Met dipsaus, want dip is dope.

Terwijl bij de groenteafdeling mijn keuze keer op keer wordt teruggebracht tot boontjes of bloemkool.

Geen wonder dat we veranderen in een land van vetzakken.