Schrijversblok

Reading time: 2 – 4 minutes

Soms maak ik dingen mee, waarvan ik een paar dagen later denk: dit kan niet waar zijn. Dit is niet echt gebeurd. En hoe vaker ik het aan vrienden vertel, hoe ongeloofwaardiger het mij zelf voorkomt.

Ik heb maandag Champagne gedronken met Miss France 2010.

Dit moet ik uiteraard even uitleggen. Afgelopen maandag was ik uitgenodigd om twee grootheden uit de Japanse game industrie te interviewen in Parijs. ’s Avonds ging het spel voor het eerst in de verkoop, en naar aanleiding daarvan was er een feest voor genodigden in de VIP ruimte van een grote elektronica winkel. Ik was er daar een van.

In eerste instantie voelde ik me ontzettend niet op mijn plek. Ik spreek nauwelijks Frans. Gelukkig raakte ik aan de praat met een collega die een beetje Engels sprak. Naarmate we beiden meer Champagne dronken, werden zijn Engels en mijn Frans steeds beter. Het was gezellig.

Plots zag ik naast mij een heel leger fotografen die de camera richtten op een meisje met een sjerp. Miss France 2010.

En parkeer nu even je vooroordeel dat ik daar alleen bepaalde mannelijke interesses bij had. Wat ik namelijk vooral voelde was ‘dit is bizar‘. Het was alsof ik in een droom zat waarin opeens Albert Einstein en Ronald McDonald in mijn huiskamer staan.

Een half uur en nog een glas champagne later kwam Miss France, deze keer zonder sjerp, voorbij. Ik vroeg haar waarom ze hier was, en of ze het spel kende. Ze lachte en zei dat het ongetwijfeld geweldig was. Ik vroeg of ze wel eens game speelde. Ze keek even schalks om zich heen, alsof ze zeker wilde weten dat de PR mensen haar niet konden horen, en gaf toe dat ze hier ook alleen maar was uitgenodigd.

Zo kletsten we een paar minuten, waarna ze echt verder moest om nog een paar keer gefotografeerd te worden.

Ik bleef staan en probeerde het even te verwerken. Een serveerster liep voorbij en ik deed een stap naar achter om haar te laten passeren. Ik ben er van overtuigd dat iemand op dat moment de vloer even liet kantelen, want een andere reden kan ik niet bedenken voor het feit dat ik achterover viel. De muur daar bleek geen muur te zijn maar een strak gespannen doek die een kast met DVDs aan het zicht moest onttrekken. Het doek scheurde, DVDs vielen en diverse beveiligingsmensen kwamen mijn kant op lopen.

Een van de mensen van de winkel herstelde mijn schade. Hij keek me quasi serieus aan en zei dat het niet erg was, maar dat hij mijn foto wel even aan de bar door zou geven. ‘No more champagne for you.’

Op dat moment wist ik het zeker. Dit soort dingen gebeurt me alleen in het echt.

Reading time: 2 – 2 minutes

Voor nieuwjaarsdag heb ik deze lijst samengesteld van mijn persoonlijk favoriete columns van het afgelopen jaar.

Twiedel twiedel twiedel twiet
Mijn hernieuwde kennismaking met Twitter

Je kan nog zo veel gelijk hebben
Wetenschap en religie… vijanden?

Hocus Pocus
Hoe ik leerde mijn Vrienden te Verbazen.

Iets met Ezels en Stenen
Nog steeds kijkt de dokter me vreemd aan.

…All we know is, he’s called the Stig…
Mijn persoonlijke Top Gear moment.

Ecosysteem
Deze column werd derde in een nrc next column wedstrijd.

Mijn ontmoeting met Ramses Shaffy
Geschreven naar aanleiding van zijn overlijden.

Jingle balls
Kennelijk had deze dame een grote hekel aan kerstversiering.

Hoe ik verlichting vond in de Ikea
Niemand heeft ooit verlichting gevonden door een metafysisch debat te voeren met een Ikea medewerkster.

Ik ben geen groot licht
Hoe het verder ging na het vinden van verlichting

Reading time: 2 – 3 minutes

“Wil je vandaag de nieuwe lamp ophangen?” vraagt mijn vriendin. Het is de zondag na kerst. Natuurlijk wil ik dat. Het is tenslotte haar cadeau, en ik wil hem graag voor haar installeren. Ik open de doos en haal de onderdelen er uit.

Let op: alles wat ik in de nu volgende dialoog zeg is fout.

“Moet je de instructies niet eerst lezen?” vraagt ze.
“Nee hoor,” zeg ik terwijl ik de oude lamp van het plafond haal.
“Oh,” zeg ik. “De nieuwe lamp heeft een ander soort verbindingsstuk. Dat past zo niet.”
“Wat nu?” zegt mijn vriendin.
“Ik knip dat blokje er wel af, strip hem en maak hem met een kroontje aan het plafond vast.”
“Weet je het zeker?” vraagt ze.
“Joh, vertrouw me nu maar. Dit soort dingen kan ik wel.” Na het strippen van de draad maak ik hem vast aan de 220 volt draadjes van het plafond. De schotel waar de lamp aan vast zit hang ik op.
“Kan je die schotel niet netjes tegen het plafond aan krijgen?” vraagt mijn vriendin.
“Nee,” zegt ik met enige irritatie. “De haak is te groot. Dat kan echt niet. Maar alles zit goed hoor. Ik ga hem aan doen.”

Ik druk op het lichtknopje. Er volgt een felle flits, een doffe klap, en het is weer donker.

Drie kwartier later neem ik de afslag Amersfoort Vathorst, en kom ik in de file terecht voor de parkeergarage van Ikea.

Tot mijn onuitsprekelijke verbijstering heeft half Nederland kennelijk besloten om hier vandaag te gaan winkelen. Ik parkeer, wurm me door de ingang en weet deze keer feilloos de begane grond te bereiken door via de trap naar de tweede verdieping te gaan (die de eerste verdieping heet).

Ik vervloek hardop de dagjesmensen die met vreugdeloze blikken als zombies tussen de meubels waggelen. Hun enige doel lijkt te zijn om in mijn weg te staan. Ik weet me te beheersen en laat de man die op mijn tenen stapt leven. Daar is de lamp. Opnieuw. Dezelfde [lelijk woord] lamp.

Eenmaal weer thuis open ik als eerste het instructie boekje. Tien minuten later hangt hij. En werkt.

Ik ben geen groot licht.