Yep, morgen is het zo ver: na een welverdiende (vind ik zelf) vakantie, iedere werkdag weer een column.
De snelheid van de lucht
Written By: Harry Hol
-
Jul•
22•11
In eerste instantie denk ik dat het aan mijn jasje ligt: er dringt namelijk opeens een penetrante stank mijn neusgaten binnen. Onopvallend ruik ik aan mijn schouder terwijl de dame van het reisbureau haar aandacht eerst op haar scherm richt en dan weer op mij.
Ze vertelt over kortingen en dure treinen en goedkope vluchten, maar ik maak me op dit moment meer zorgen over mijn persoonlijke hygiëne. Hoe kan dit? Waarom stink ik?
De dame kijkt nu weer naar haar scherm, en daar is de stank weer: een geur van rotting en bederf die me de adem beneemt. En plots begrijp ik wat er aan de hand is. De vrouw van het reisbureau is een soort vuurtoren die in plaats van waarschuwende lichtsignalen pufjes slechte adem de wereld in stuurt. Aangezien de snelheid van stank langzamer is dan die van het licht, bereikt de bedorven lucht mij steeds pas als zij haar hoofd alweer heeft afgewend.
Nu vertelt ze me dat de Thalis naar Parijs eigenlijk helemaal niet goedkoper is dan reizen met het vliegtuig. Ik knik, en spoor haar aan om vooral nog even verder te kijken of de vertrekdatum er toe doet. Opnieuw ben ik omringd door bedorven lucht. Ik bedenk een nieuwe opdracht voor haar. Op dit moment lijkt het me belangrijker dat ze me niet aankijkt dan dat ik een betaalbare vakantie vind.
Toch is er blijkbaar geen reden meer voor haar om haar hoofd af te wenden. Ik merk dat ik onbewust een pakje kauwgum uit mijn jaszak heb gehaald. Ik overweeg of ik haar er een kan aanbieden. Ik wil er zelfs wel eentje uithalen en in mijn mond stoppen om het goede voorbeeld te geven, maar vraag me af of dat niet onbeleefd overkomt.
Ze praat maar en ze praat maar, en nu is er geen ontsnappen aan. Ik krijg de volle lading en houd (hopelijk) subtiel mijn neus dicht in een poging om er bedachtzaam en geïnteresseerd uit te zien. Het is op dit moment mogelijk dat ze me vertelt hoe ik gratis een reis rond de wereld kan maken, maar ik hoor het niet.
Zou ik het niet gewoon kunnen zeggen? “Mevrouw, u stinkt erg uit uw mond…”
Nee, dat doe je niet. En ik kan eigenlijk geen enkele goede reden bedenken waarom niet. Toch blijf ik in plaats daarvan opzichtig met het pakje kauwgum spelen, in de hoop dat het als een soort subliminale boodschap bij haar aankomt.
In plaats daarvan praat ze gewoon door, en moet ik mezelf heel erg beheersen om nu niet met het pakje voor haar ogen te zwaaien.
Als ik niet langer mijn adem in kan houden zonder dat het opvalt, bedank ik de dame voor haar hulp en zeg er nog even over na te moeten denken. Ik krijg een print-out van haar zoekwerk mee, en ze wijst er op dat ik alles ook op internet kan vinden.
Goddank.
Ouderen en techniek
Written By: Harry Hol
-
Jul•
18•11
Er is iets met oudere mensen en technologie dat ik niet kan bevatten. Ik spreek wel eens mensen van boven de vijftig die zeggen ‘niets te snappen’ van smartphones, en die het ‘nut’ niet inzien van iPads en zelfs standaard computers. De manier waarop zij dit zeggen verraadt grote angst, soms zelfs paniek over ‘al die nieuwe dingen met knoppen’. En ik snap dit niet.
Ik bedoel: we hebben het over mensen die decennia lang zelfstandig door het leven gaan. Ze bleken in staat om talloze gebroken harten te overleven; ze trotseerden ziekte, het verlies van geliefden, financiële onzekerheid, twijfel over het bestaan en hadden al vele belastingformulieren ingevuld toen ik nog op de havo worstelde met de stelling van Pythagoras.
Dit zijn mensen die weten wat hypotheekrente aftrek werkelijk betekent. Mensen die auto kunnen rijden, reizen hebben gemaakt, en zeer waarschijnlijk nog kunnen vertellen wie JR Ewing neerschoot.
Ze hebben talloze verkiezingen meegemaakt, politieke aardverschuivingen gezien, Frans Bauer overleefd, mensen geholpen, banden geplakt, boodschappen gedaan, gespaard, huizen gekocht, hypotheken uitgezocht en vaker dan ik me durf voor te stellen door de Ikea gelopen en waarschijnlijk ook diverse meubels met Zweedse namen zelf in elkaar gezet.
Kinderen gebaard en opgevoed. Ruzies gehad. Vrienden gemaakt en verloren, burenruzies doorstaan. Ze hebben gênante momenten overleefd. Stomme dingen gezegd en weer hersteld. Banen gehad, carrière gemaakt, beslissingen gemaakt die vele mensen in hun omgevingen raken, en die ondanks het bestaan van Big Brother, de Gouden Kooi en De Bus nog steeds een bovengemiddeld IQ hebben.
Dit zijn mensen die heel ver zijn gekomen. Mensen die talloze persoonlijke overwinningen op hun naam hebben staan, de wereld een beetje beter begrijpen en inmiddels genoeg verhalen te vertellen hebben om hun eventuele kleinkinderen nog jaren mee te vervelen.
Je zou denken dat je op dat punt in je leven tegen jezelf zegt:
“Na alles wat ik heb meegemaakt kan zo’n ding met knoppen alleen maar meevallen.”
De Muziekmafia
Written By: Harry Hol
-
Jul•
15•11
Het ging al fout met The Godfather 3. Hoewel de film op zich nog niet zo vreselijk is (maar wel heel middelmatig vergeleken met meesterwerken 1 en 2) was dit het moment dat de beroemde Godfather muziek definitief zijn zeggingskracht verloor.
Tot mijn grote afgrijzen begon, midden in de film, Sofia Coppola (dochter van, en wel getalenteerd als regisseur) een liedje te zingen op die klassieke melodie. Ze kondigde dit aan als een ‘oud Italliaans volksliedje’. Met afgrijzen hoorde ik het aan. Het was voor mijn gevoel vergelijkbaar met captain Kirk die de Star Trek intromuziek neuriet. Of Princess Leia die een lied zingt op de Star Wars melodie.
Dat laatste is overigens helaas niet iets wat ikzelf bedacht. In de inmiddels enkel illegaal op internet verkrijgbare Star Wars Holiday Special zingt actrice Carry Fisher als princess Leia de ‘Life Song’ op de wereldberoemde Star Wars theme van John Williams. Een beschamend moment in de TV historie, maar dit is erg genoeg niet het dieptepunt van deze special. Dat is toch wel een tien minuten durende ‘sitcom’ waarin een gezin Wookies (inclusief kinderen en een chagrijnige opa-Wookie) onverstaanbaar tegen elkaar grommen.
Even terug naar mijn onderwerp: de muziek van The Godfather. Het was voor mij altijd iets iconisch. Die treurige, dramatische tonen gaven me meteen kippenvel en deden me denken aan de eerste keer dat ik de eerste twee films achter elkaar had bekeken op een zomeravond in de jaren tachtig.
Maar inmiddels achtervolgt de muziek me als een externe oorwurm. In plaats van dat ik dagenlang stapelgek word van ‘Heb Je Even Voor Mij’ in mijn hoofd, hoor ik waar ik ook ga straatmuzikanten da daa da daaa da da da daaa da da da daaaa spelen.
Het begon een jaar geleden in de Bijenkorf Amsterdam, toen daar Paul Pots, de telefoonverkoper met operastem, de Sofia Coppola versie stond te zingen terwijl ik op zoek was naar de Nespresso boutique.
Dit was nog maar het begin. Straatviolisten, straatcellisten, straataccordeonisten… Allemaal… en dan ook echt ALLEMAAL beginnen ze spontaan da da da daaa da da da daaaa da da da daaaa te spelen als ik langs kom
Die Godfather straatmuzikanten zijn de Peruviaanse fluitbands van de 21ste eeuw. En behalve irritant zijn ze meteen ook dreigend: alsof ze geen kleine bijdrage vragen, maar er een eisen. Of slaap ik vannacht liever met de vissen?
Ik snap niet zo goed waarom al deze muzikanten allemaal hetzelfde repertoire hebben. Voor zover ik kan zien zijn het echt allemaal verschillende mensen met verschillende niveaus van muzikale vaardigheid. Zou er een criminele organisatie achter zitten..?
Potentiële Energie!
Written By: Harry Hol
-
Jul•
12•11
“Weten jullie wat een kettingreactie is?” vraagt Professor Bob aan de kinderen in het publiek.
We zijn in Nemo met mijn neefje en twee nichtjes, en tussen alle speel-experimenten wordt ons nu een ‘spectaculaire show’ beloofd. Er staan allerlei spullen, en vooral veel grote dominostenen, die volgens Professor Bob straks vanzelf gaan omvallen dankzij alle ‘potentiële energie’.
“Kunnen jullie dat zeggen, kinderen?”
“Potentiële Energie!” schreeuwen de kinderen.
Professor Bob, waarschijnlijk een groot genie gezien het feit dat hij niet ouder kan zijn dan twintig en toch al ‘professor’ is, vraagt een assistent uit het publiek om hem te helpen.
“Maar pas op! Niets omgooien!”
Een jongetje dat Fred blijkt te heten komt naar voren en wordt pardoes gepromoveerd tot Professor Fred. Professor Fred mag met een waterpistool op een wagentje schieten zodat deze gaat rijden, waarna de beloofde Fantastische Kettingreactie van start gaat.
Professor Fred, die nogmaals op het hart wordt gedrukt ‘niets om te gooien’, mikt, schiet en laat het wagentje rollen. Het wagentje moet een dominosteen omgooien, maar komt in plaats daarvan vredig tot stilstand.
“Ga maar helpen,” zegt Professor Bob. Het feit dat professor Bob absoluut niet teleurgesteld klinkt doet mij vermoeden dat het niet de eerste keer is dat het experiment faalt.
Professor Fred duwt enthousiast zelf de dominosteen om. De stenen vallen, duwen een ding buiten mijn gezichtsveld om en starten een ventilator. Deze blaast een boot met op de voorsteven een speld in de richting van een ballon. De boot botst tegen de ballon zonder dat deze knapt.
“Geef maar een duwtje,” moedigt professor Bob professor Fred aan. Professor Fred kwijt zich professioneel van zijn taak en het is me duidelijk dat alhoewel Fred waarschijnlijk niet ouder is dan negen, hij een betere wetenschappelijke studie heeft doorlopen dan professor Bob. In tegenstelling tot Bob is het aan het enthousiaste gezicht van Fred te zien dat het hem wel kan schelen of het experiment slaagt.
Met het handmatig knappen van de ballon komt er weer het een en ander in beweging. Er volgt een moment van stilte en Professor Bob wijst naar boven:
“Daar is Reactie Man! Onze superheld!”
Een plastic poppetje met een speld in zijn hand zakt aan een touw naar beneden in de richting van opnieuw een ballon. Reactie Man komt vredig tot stilstand bij de ballon, zonder dat deze knapt.
“Collega, kun je Reactie Man helpen?” roept professor Bob naar een Nemo medewerker die bovenaan de trap staat. Reactie Man wordt weer opgehesen en nogmaals op de ballon losgelaten. Hoewel het publiek inmiddels zucht van opluchting dat ook dit obstakel geslecht is, is aan niets te merken dat professor Bob hier over in zat. Zijn blik is namelijk gericht op het volgende Spectaculaire Moment.
Een fiets hangt aan een touw en draait nu rondjes. Het voorwiel scheert steeds rakelings langs een grote strandbal. Het is duidelijk dat dit wiel deze bal moet raken, maar het is eveneens duidelijk dat dit niet gaat gebeuren zonder dat professor doctor ingenieur Fred weer moet ingrijpen.
Als dan uiteindelijk de bal gaat rollen, iets omgooit en er nog enkele Spectaculaire Momenten in gang worden gezet door een nu overduidelijk zwetende Meester Professor Doctor Ingenieur Baccalaureus Fred, komt de Knallende Finale in de vorm van een raket die de lucht in schiet.
“En dat allemaal door Potentiële Energie!” zegt Professor Bob.
En ik stel me voor dat al die acht, negen en tienjarige kinderen Nemo verlaten met de kennis dat Potentiële Energie er uitziet als een klein zwetend jongetje.
