Schrijversblok

Reading time: 2 – 2 minutes

Vanmorgen hoorde ik  op de radio iemand zeggen: “Er zijn drie soorten mensen. Zij die Welsh zijn, zij die dat zouden willen zijn, en mensen zonder ambitie”. Je moet echt een ijzeren vastgeroeste kaak hebben als je daar niet welgemeend om moet glimlachen. De uitspraak stuiterde de rest van de morgen door mijn hoofd en ik probeerde een manier te bedenken waarop hij ook op mij van toepassing zou kunnen zijn, als ik ‘Welsh’ door iets anders zou vervangen. Maar de harde waarheid liet zich niet ontkennen: ik ben niets.

Ik ben geboren in Papendrecht, Zuid-Holland, maar verhuisde op mijn derde naar Sliedrecht. Voor ik me dus ergens van bewust kon zijn, was ik al ‘import’.  Ik kreeg nooit echt een band met het dorpje, laat staan met de provincie Zuid-Holland. Door mijn studie kwam ik via omzwervingen terecht in Overijssel, een provincie die ik voorheen steevast vergat als iemand me vroeg om ze alle twaalf op te noemen.

Ik heb ook geen mooie exotische wortels. Geen voorouders in Italie of Marokko of de Balkan. Mijn vader kwam uit Utrecht en mijn moeder uit Amsterdam. Mijn genen zijn dus zo’n beetje de meest gemiddelde die je je voor kan stellen. Mijn uitspraak van het Nederlands is dan ook heel erg ABN, met uitzondering van de rollende ‘R’ die ik nog steeds alleen per ongeluk uitspreek.

Wat dat betreft heeft mijn vriendin het beter. Zij komt uit Friesland, het Nederlandse Wales. Friesland is net zo exotisch als Wales ook niet is. En heeft ook een taal die de rest van het land onbegrijpelijk vindt.

Zo bekeken kan eigenlijk alleen een Fries zeggen: “Er zijn drie soorten mensen. Zij die Fries zijn, zij die dat zouden willen zijn, en mensen zonder ambitie”. En misschien zeggen ze dat ook, maar niemand kan ze verstaan.

Ik besef dat dat niet zo aardig van me is om te zeggen. Maar dat is die pijn in mijn hart. Dat ik niets ben.

Reading time: 2 – 2 minutes

Het is met een zwaar hart dat ik jullie nu toespreek. Zoals velen van jullie weten, heb ik er alles aan gedaan om mijn functie naar eer en geweten te vervullen. Maar ik heb besloten om na het verstrijken van mijn ambtstermijn mijn ketting neer te leggen. Ik stel mijn positie van Burgemeester van de Albert Heijn van Kampen bij deze officieel ter beschikking.

Voor de niet-stemmers onder u: Foursquare is een applicatie voor smartphones zoals de iPhone. Het os een sociale game, waarbij je kunt ‘inchecken’ op lokaties. Vervolgens is het voor iedereen zichtbaar waar je op dat moment bent, en kun je tips achterlaten voor anderen. Je kunt ook zien waar je vrienden op dat moment zijn, en berichten uitwisselen. Met het inchecken verdien je punten. Ook ontsluit je ‘badges’. Zo won ik de badge ‘local’ door drie keer in dezelfde plek in te checken. Foursquare maakt gebruik van de GPS in de telefoon zodat je echt ter plekke moet zijn. De grootste eer die je te beurt kan vallen, is als je degene bent die het vaakst incheckt op een locatie. Foursquare roept je dan uit tot Burgemeester.

Ik heb een aantal weken trouw mijn iPhone tevoorschijn gehaald bij ieder bezoek aan iedere openbare gelegenheid. Maar langzaam maar zeker begon het principe aan me te knagen. En niet alleen vanwege mogelijk crimineel misbruik. Maar omdat ik a) het zelf niet interessant vond om te zien waar ik allemaal was geweest, b) dat voor anderen over het algemeen ook niet boeiend is en c) ik helemaal niet wil dat iedereen altijd weet waar ik ben.

Daarom heb ik besloten om mijn positie als burgemeester van de Albert Heijn in Kampen niet langer actief te handhaven. Ik ga mijn energie voortaan steken in belangrijker zaken.

Zoals het worden van burgemeester van Starbucks Utrecht.

Reading time: 2 – 3 minutes

Ik praat steeds vaker tegen mijn PC. Nou ja, praten… Het zijn steeds meer een soort gesmoorde keelklanken, die voor een geoefend oor te interpreteren zijn als hele erg lelijke woorden. Mijn vriendin heeft inmiddels zo’n geoefend oor. Ze weet dan ook dat ze de deur van mijn werkkamer dan dicht moet laten.

Ik heb dan namelijk ruzie met mijn PC. En nou niet meteen afhaken, ik  ben die ene tevreden klant die over het algemeen geen enkel probleem heeft met zelfs Windows Vista. Dit tot grote irritatie van verschillende bekenden, die schijnen te denken dat Windows 7 veel beter is. Ik vind dat zoiets als debatteren over het verschil tussen een file en een vertraagde trein. Met beiden kom je waar je wezen wilt, maar ten koste van veel tijd een verhoogde bloeddruk.

Mijn probleem is dat mijn PC  steeds vaker dingen doet waar ik niet om heb gevraagd. Zo start mijn virus scanner precies met het updaten van zijn database op het moment dat ik nog maar twee minuten heb om een belangrijk mailtje te bekijken. Mijn harddisk begint te ratelen, mijn systeem draait het het tempo van een vallend kabinet, en ik kan niets doen om dit proces te stoppen. Je bent MIJN computer, roep ik dan. Had ik jou hier toestemming voor gegeven?!

En Firefox, mijn (meestal) uiterst brave webbrowser, die besluit om alle extensies en zichzelf te updaten bij het opstarten, terwijl ik echt op dat moment iets op moet zoeken voor een deadline die tien minuten geleden verstreek. HAD IK JOU WAT GEVRAAGD?? KON JE DAT NIET [LELIJK WOORD] LATER DOEN?!! JE BENT VAN MIJ! GEHOORZAAM!!! GEHOORZAAM!!!!!!

Ik vrees zelfs dat er een moment komt dat ik irrationeel tegen mijn scherm ga zitten schreeuwen.

Waar ik me echter nog meer zorgen over maak, is dat dit soort computer gedrag een glijdende schaal is, en ik straks alleen nog maar iets mag doen als het hem behaagt.

Vermoedelijk komt deze eigenzinnigheid voort uit een gebrek aan vertrouwen in mijn capaciteiten. In de DOS tijd was dat al zo, maar gaf de computer nog de illusie van controle door je onbegrijpelijke vragen te stellen als: “Leesfout. Afbreken, Overslaan of Negeren?” Waarbij opties O en N beiden resulteerden in het herhalen van dezelfde vraag, net zo lang tot je op A drukte. Zie? De illusie van controle.

Nu heeft de computer blijkbaar besloten dat ik zelfs dat soort lippendienst niet waard ben. Hij luistert niet meer naar me. Hoe hard ik ook schreeuw.