Schrijversblok

Reading time: 3 – 5 minutes

Ik zit met een ethisch dilemma. Stel, ik download wel eens een aflevering van een tv serie zonder er voor te betalen. Is dat fout? Zo op het eerste gezicht is het antwoord simpel: ja, dat is fout. Je moet immers betalen voor wat je gebruikt. Maar het is, als je er over nadenkt, niet zwart-wit. Sterker nog: ik denk dat dit zogenaamde ‘foute downloaden’ de sleutel is voor een veel beter gebruik van het medium TV.

Eerst even dat ethische dilemma in vier stappen:

1) Stel, ik neem een aflevering van een TV serie op van de BBC, op een DVD recorder. Dat mag. Geen discussie.

2) Stel, ik ben vergeten die aflevering op te nemen, maar een vriend van mij heeft dat wel gedaan. Ik leen die DVD. Dat mag. Geen discussie.

3) Stel, ik ben die aflevering vergeten op te nemen, en die vriend van mij ook. Maar een vriend van mij in Engeland heeft dat wel gedaan. Hij is zo vriendelijk om mij zijn DVD te sturen. Dat mag, toch?

4) Stel, zowel ik, als mijn vrienden in Nederland en in Engeland zijn vergeten die aflevering op te nemen. Een volslagen vreemde heeft hem echter wel en biedt hem op internet aan via Bittorrent. Dat mag niet. Waarom niet?

Opeens is het niet zo zwart-wit meer. Want ik had in theorie die aflevering zelf op kunnen nemen (of kunnen kijken) toen hij werd uitgezonden. Nu doe ik het later, dankzij iemand anders die zo vriendelijk was om hem op internet te zetten na het uitzenden.

Nu heb ik het in het voorbeeld over de BBC, een omroep waar geen reclame wordt uitgezonden. Als dezelfde serie nou wel reclame onderbrekingen heeft, is de situatie dan anders? Immers, de adverteerders betalen voor het uitzenden van de aflevering omdat er veel mensen naar kijken, die zo hun reclames zien. Mensen die een aflevering via Bittorrent aanbieden halen altijd alle reclame onderbrekingen er uit.

Maar er zijn apparaten (zoals TiVo in de VS) die automatisch bij het opnemen van een TV programma de reclame er uit filteren. Het is volkomen legaal om dit te doen. Vervelend voor de omroep, maar volkomen legaal. Een low-tech oplossing zou zijn de kamer verlaten ieder moment als er reclame is. Heb ik dan een misdaad gepleegd? Uiteraard niet.

Natuurlijk, ik snap wel dat omroepen graag willen dat zo veel mogelijk mensen tegelijk naar een uitzending kijken, zodat ze makkelijk reclame zendtijd aan adverteerders kunnen verkopen. Maar mijn leven voegt zich steeds minder naar de uitzendschema’s van de zenders. Ik heb niet altijd om half negen tijd om naar iets te kijken. Dat zou ik liever ‘s middags of ‘s ochtends doen.

Ik kan me daarom niet voorstellen dat TV in zijn huidige vorm blijft bestaan. Ik voorspel (hoop op) een systeem waarbij ik een abonnement neem op een zender, die een pakket series aanbiedt. Iedere week vullen ze de catalogus aan met de nieuwste afleveringen. De oude blijven beschikbaar. Ik kan er ieder moment van de dag voor kiezen om een beschikbare aflevering te kijken, al dan niet met reclame onderbreking (hoger abonnementsgeld voor minder of geen onderbrekingen). Bepaalde uitzendingen zoals het journaal en live events (sportwedstrijden) zijn uiteraard gewoon live te zien. Maar alles wat geen onmiddellijke actualiteit heeft zit in je a la carte pakket.

Ik ben er van overtuigd dan minstens de helft van de huidige ‘illegale’ downloads daarmee verdwijnt. En stiekem denk ik dat het misschien wel volledig naar de marge verdwijnt. Want een a la carte systeem zoals ik hier beschrijf voorziet in een behoefte die heel veel mensen blijken te hebben, en nu alleen maar op ‘illegale’ wijze kunnen bevredigen. In plaats van downloaders als criminelen te zien, zouden mediabedrijven ook eens goed kunnen kijken naar de manier waarop gewone mensen graag media willen consumeren. De omroepster en Loekie zijn inmiddels al verdwenen. Wanneer kan de TV gids ook de deur uit?

Reading time: 2 – 2 minutes

Een tijdje geleden ontdekte ik dat er een serie boeken bestaat over een detective met de naam Harry Hole. Dat was voor mij reden genoeg om een deeltje aan te schaffen (al heb ik het nog niet gelezen). Ik wil dat namelijk onmiddellijk steunen. Al was het maar om af te komen van de Google vloek dat ieder die op mijn naam zoekt, duizenden hits krijgt met de frase “Harry, hol mal den Wagen”

Het succes van Harry Hole begint al zijn vruchten af te werpen. Onlangs kreeg ik een goedmoedige tweet toegezonden met het verzoek om een mysterie op te lossen, want, you know, mijn naam lijkt op die van een held! Dat is al een hele verbetering dan de associaties die mijn naam doorgaans opriep op de lagere school, op het moment dat de minst intelligente klasgenootjes wel heel erg voorop liepen als het op rijmen aankwam.

Gezien mijn ervaring met pubers toen ik er zelf nog een was, besloot ik tijdens mijn stage (als dramadocent) dat het onverstandig was om voor een klas vol 14 jarigen te gaan staan en te zeggen: “Hallo, ik ben jullie nieuwe leraar Harry Hol.”

Ik had daarom een feilloos plan bedacht.

Aan het begin van de les ging ik rustig en zelfverzekerd voor de klas staan. Ik glimlachte en maakte oogcontact, terwijl ik alleen zei:

“Hallo, ik ben Harry.”

Waarop de gehele klas, zonder zich een seconde te bedenken, als één man zong: “Harry is de schrik van elke cowboy, Harry is de allerwildste hengst!”

Op zo’n moment besef je dat je het niet kan winnen. Maar gelukkig is er nu Harry Hole, die hopelijk nog een lange reeks geweldige avonturen gaat beleven, en zo mijn naam eindelijk het cachet geeft dat het verdient en tenslotte de Derrick one-liner geheel uit Google verdringt.

Reading time: 2 – 2 minutes

Vanmorgen hoorde ik  op de radio iemand zeggen: “Er zijn drie soorten mensen. Zij die Welsh zijn, zij die dat zouden willen zijn, en mensen zonder ambitie”. Je moet echt een ijzeren vastgeroeste kaak hebben als je daar niet welgemeend om moet glimlachen. De uitspraak stuiterde de rest van de morgen door mijn hoofd en ik probeerde een manier te bedenken waarop hij ook op mij van toepassing zou kunnen zijn, als ik ‘Welsh’ door iets anders zou vervangen. Maar de harde waarheid liet zich niet ontkennen: ik ben niets.

Ik ben geboren in Papendrecht, Zuid-Holland, maar verhuisde op mijn derde naar Sliedrecht. Voor ik me dus ergens van bewust kon zijn, was ik al ‘import’.  Ik kreeg nooit echt een band met het dorpje, laat staan met de provincie Zuid-Holland. Door mijn studie kwam ik via omzwervingen terecht in Overijssel, een provincie die ik voorheen steevast vergat als iemand me vroeg om ze alle twaalf op te noemen.

Ik heb ook geen mooie exotische wortels. Geen voorouders in Italie of Marokko of de Balkan. Mijn vader kwam uit Utrecht en mijn moeder uit Amsterdam. Mijn genen zijn dus zo’n beetje de meest gemiddelde die je je voor kan stellen. Mijn uitspraak van het Nederlands is dan ook heel erg ABN, met uitzondering van de rollende ‘R’ die ik nog steeds alleen per ongeluk uitspreek.

Wat dat betreft heeft mijn vriendin het beter. Zij komt uit Friesland, het Nederlandse Wales. Friesland is net zo exotisch als Wales ook niet is. En heeft ook een taal die de rest van het land onbegrijpelijk vindt.

Zo bekeken kan eigenlijk alleen een Fries zeggen: “Er zijn drie soorten mensen. Zij die Fries zijn, zij die dat zouden willen zijn, en mensen zonder ambitie”. En misschien zeggen ze dat ook, maar niemand kan ze verstaan.

Ik besef dat dat niet zo aardig van me is om te zeggen. Maar dat is die pijn in mijn hart. Dat ik niets ben.