Schrijversblok

Reading time: 2 – 2 minutes

Volgens nrc.next zijn er heel wat bedrijven die tegenwoordig astrologen(!) inhuren om hen te helpen belangrijke beslissingen te maken. Ik las dit met opengevallen kaak. Astrologen. Astrologie. Er zijn dus managers en directieleden die de beslissing of Jan Pieterse van de afdeling verkoop, divisie Oost, al dan niet een vast contract krijgt laten afhangen van iemand die beweert dat de positie die de Aarde inneemt ten opzichte van de zon, de maan, de planeten en miljarden sterren daarvoor relevante informatie is.

Astrologie is onzin. Het is erger dan onzin: het is absurd. Het is een stap verwijderd van een geit offeren als je bedrijfsresultaten tegenvallen. En tenzij jouw bedrijf een slagerij is, zie ik niet in hoe dit de koersen omhoog gaat stuwen.

Ik maak me niet alleen boos over de achterlijkheid van het idee om een astroloog advies te vragen, maar de manier waarop zoiets door veel mensen wordt goedgepraat of zelfs verdedigd. “De wetenschap weet ook niet alles,” zeggen ze dan. Of “Een beetje spiritualiteit kan toch geen kwaad?” Dat de wetenschap niet alles weet is net zo’n argument als zeggen: niet alles is te koop dus geld heeft geen zin. De wetenschappelijke methode (onderzoek, experiment) heeft ons technologieën opgeleverd waar mensen honderd jaar geleden niet eens van durfden dromen. Astrologie heeft nog nooit één betrouwbare en bewijsbare voorspelling opgeleverd en is inmiddels vele malen in herhaalbare experimenten ontkracht.

En wat betreft de ‘onschadelijkheid’: zeg dat maar tegen Jan Pieterse van Verkoop, divisie Oost, die geen nieuw contract krijgt omdat Venus in de buurt van Mars staat.

Ik ben vooral teleurgesteld dat mensen ondanks alle vooruitgang en briljante wetenschap nog steeds zo irrationeel kunnen zijn.

Blijkbaar ben ik net zo irrationeel als ik van mensen, die in de positie zijn om levensveranderende beslissingen te nemen, verwacht dat ze dit doen op basis van feiten.

Reading time: < 1 minute

Wat een rust! Eindelijk kan ik een supermarkt binnen lopen zonder mijn wagentje tussen allerlei 'speciale' schappen te hoeven manoeuvreren. Want tel even mee: de afgelopen zes maanden werden wij onafgebroken geconfronteerd met 'feest' dagen.

Oktober: begin Sinterklaas spullen
November: kerstspullen
December: nog meer sint en kerst spul
Januari: Aanloop naar Valentijnsdag
Februari: Nog meer valentijnsdag, en de eerste paaseitjes gesignaleerd
Maart: Nog veel meer paaseieren, paasbroden, paas paté, paas bestek en paas spruitjes

Eindelijk aangeland in April en Goden zij dank hoeven we even niet meer. Geen feestspul. Geen inkopen voor vier dagen. Even helemaal niks.

Ja Koninginnedag is vlak bij. Maar geen winkel die daar een speciaal schap vol Oranje spul voor inricht, toch? Geen Koninginnedag maaltijd of Koninginnedag kaarten. Geen Koninginnedag bezoekjes of Koninginnedag inkopen.

Een dag met helemaal niets. Behalve de vrijmarkt.

Oh, wacht. Damn…

Reading time: 2 – 4 minutes

Soms maak ik dingen mee, waarvan ik een paar dagen later denk: dit kan niet waar zijn. Dit is niet echt gebeurd. En hoe vaker ik het aan vrienden vertel, hoe ongeloofwaardiger het mij zelf voorkomt.

Ik heb maandag Champagne gedronken met Miss France 2010.

Dit moet ik uiteraard even uitleggen. Afgelopen maandag was ik uitgenodigd om twee grootheden uit de Japanse game industrie te interviewen in Parijs. ‘s Avonds ging het spel voor het eerst in de verkoop, en naar aanleiding daarvan was er een feest voor genodigden in de VIP ruimte van een grote elektronica winkel. Ik was er daar een van.

In eerste instantie voelde ik me ontzettend niet op mijn plek. Ik spreek nauwelijks Frans. Gelukkig raakte ik aan de praat met een collega die een beetje Engels sprak. Naarmate we beiden meer Champagne dronken, werden zijn Engels en mijn Frans steeds beter. Het was gezellig.

Plots zag ik naast mij een heel leger fotografen die de camera richtten op een meisje met een sjerp. Miss France 2010.

En parkeer nu even je vooroordeel dat ik daar alleen bepaalde mannelijke interesses bij had. Wat ik namelijk vooral voelde was ‘dit is bizar‘. Het was alsof ik in een droom zat waarin opeens Albert Einstein en Ronald McDonald in mijn huiskamer staan.

Een half uur en nog een glas champagne later kwam Miss France, deze keer zonder sjerp, voorbij. Ik vroeg haar waarom ze hier was, en of ze het spel kende. Ze lachte en zei dat het ongetwijfeld geweldig was. Ik vroeg of ze wel eens game speelde. Ze keek even schalks om zich heen, alsof ze zeker wilde weten dat de PR mensen haar niet konden horen, en gaf toe dat ze hier ook alleen maar was uitgenodigd.

Zo kletsten we een paar minuten, waarna ze echt verder moest om nog een paar keer gefotografeerd te worden.

Ik bleef staan en probeerde het even te verwerken. Een serveerster liep voorbij en ik deed een stap naar achter om haar te laten passeren. Ik ben er van overtuigd dat iemand op dat moment de vloer even liet kantelen, want een andere reden kan ik niet bedenken voor het feit dat ik achterover viel. De muur daar bleek geen muur te zijn maar een strak gespannen doek die een kast met DVDs aan het zicht moest onttrekken. Het doek scheurde, DVDs vielen en diverse beveiligingsmensen kwamen mijn kant op lopen.

Een van de mensen van de winkel herstelde mijn schade. Hij keek me quasi serieus aan en zei dat het niet erg was, maar dat hij mijn foto wel even aan de bar door zou geven. ‘No more champagne for you.’

Op dat moment wist ik het zeker. Dit soort dingen gebeurt me alleen in het echt.