Schrijversblok

Reading time: 2 – 4 minutes

Soms maak ik dingen mee, waarvan ik een paar dagen later denk: dit kan niet waar zijn. Dit is niet echt gebeurd. En hoe vaker ik het aan vrienden vertel, hoe ongeloofwaardiger het mij zelf voorkomt.

Ik heb maandag Champagne gedronken met Miss France 2010.

Dit moet ik uiteraard even uitleggen. Afgelopen maandag was ik uitgenodigd om twee grootheden uit de Japanse game industrie te interviewen in Parijs. ’s Avonds ging het spel voor het eerst in de verkoop, en naar aanleiding daarvan was er een feest voor genodigden in de VIP ruimte van een grote elektronica winkel. Ik was er daar een van.

In eerste instantie voelde ik me ontzettend niet op mijn plek. Ik spreek nauwelijks Frans. Gelukkig raakte ik aan de praat met een collega die een beetje Engels sprak. Naarmate we beiden meer Champagne dronken, werden zijn Engels en mijn Frans steeds beter. Het was gezellig.

Plots zag ik naast mij een heel leger fotografen die de camera richtten op een meisje met een sjerp. Miss France 2010.

En parkeer nu even je vooroordeel dat ik daar alleen bepaalde mannelijke interesses bij had. Wat ik namelijk vooral voelde was ‘dit is bizar‘. Het was alsof ik in een droom zat waarin opeens Albert Einstein en Ronald McDonald in mijn huiskamer staan.

Een half uur en nog een glas champagne later kwam Miss France, deze keer zonder sjerp, voorbij. Ik vroeg haar waarom ze hier was, en of ze het spel kende. Ze lachte en zei dat het ongetwijfeld geweldig was. Ik vroeg of ze wel eens game speelde. Ze keek even schalks om zich heen, alsof ze zeker wilde weten dat de PR mensen haar niet konden horen, en gaf toe dat ze hier ook alleen maar was uitgenodigd.

Zo kletsten we een paar minuten, waarna ze echt verder moest om nog een paar keer gefotografeerd te worden.

Ik bleef staan en probeerde het even te verwerken. Een serveerster liep voorbij en ik deed een stap naar achter om haar te laten passeren. Ik ben er van overtuigd dat iemand op dat moment de vloer even liet kantelen, want een andere reden kan ik niet bedenken voor het feit dat ik achterover viel. De muur daar bleek geen muur te zijn maar een strak gespannen doek die een kast met DVDs aan het zicht moest onttrekken. Het doek scheurde, DVDs vielen en diverse beveiligingsmensen kwamen mijn kant op lopen.

Een van de mensen van de winkel herstelde mijn schade. Hij keek me quasi serieus aan en zei dat het niet erg was, maar dat hij mijn foto wel even aan de bar door zou geven. ‘No more champagne for you.’

Op dat moment wist ik het zeker. Dit soort dingen gebeurt me alleen in het echt.

Reading time: < 1 minute

Korte update deze vrijdag. Ik moet me namelijk alvast mentaal voorbereiden op mijn perstrip naar Parijs aanstaande maandag. Dat betekent dus zo snel mogelijk relaxen met een glaasje 'rood' en bedenken wat ik allemaal voor vermaak op mijn iPhone ga zetten voor de zes uur durende treinreis.

Wat ik vandaag even wilde delen was een link die ik toevallig tegenkwam. Het is verbazingwekkend wat je allemaal met wat stoepkrijt kan doen:

http://gprime.net/images/sidewalkchalkguy/

Reading time: 2 – 2 minutes

Ik was opgetogen over mijn OV chipkaart. Het is een briljant idee:  een pasje dat je alleen even langs de scanner haalt bij in- en uitstappen, en verder gaat alles vanzelf. Geen rijen voor de automaat… Geen stapels kaartjes in mijn portemonnee…  Ik kon dan ook niet wachten om hem te gebruiken. Dit is mijn verhaal.

Ik vertrek om half een van station Kampen. Geen problemen. Ik kan bij de automaat mijn chipkaart activeren en opladen. Ik kom aan op station Hilversum Noord voor mijn afspraak.

Om half vier ga ik terug en zie dat de trein al het station binnenkomt. Nergens zie ik een incheck punt. De conducteur weet het ook niet, en bij hem kan ik niet inchecken. Hij laat me daarom maar gratis meerijden naar Amersfoort, waar ik toch over moet stappen.

Op Amersfoort is op het perron geen incheckpunt. Ik moet de trap op en naar de uitgang om in te checken. Dan weer terug om te ontdekken dat wegens defect materieel de trein richting Zwolle voorlopig niet rijdt. Flinke vertraging, dus.

Eindelijk op Zwolle slaat de deur van de trein naar Kampen letterlijk voor mijn neus dicht. Vertraging is inmiddels opgelopen tot 4 uur. Ik ga naar het loket voor een formulier ‘geld terug bij vertraging’. Die is er niet voor de OV chipkaart. “Komt over een paar weken pas.”

Dan de trein naar Kampen in. Conductrice wil mijn kaartje zien. Ik toon mijn OV chipkaart.

Conductrice kijkt moeilijk en zegt: “Dat kan ik niet controleren.”
“Dan is het een vertrouwenskwestie,” zeg ik.
“Ja, op uw geweten!” zegt ze streng.

Ik knipper met mijn ogen en vraag me af of ik me moet schamen voor het feit dat zij niet kan controleren of ik betaald heb.

Dit was mijn eerste reis met de OV chipkaart. Het blijft een goed idee. Alleen jammer dat de NS dat zelf nog niet weet.