Ik ben het zat. Gistermorgen keek ik uit het raam en begon te schreeuwen. Nee, niet richting buren, die er van overtuigd zijn dat 9:00 op zaterdag een prima tijd is om de keuken met (blijkbaar) drilboren te verbouwen. Ik schudde mijn vuist richting hemel en eiste een eind aan de sneeuw.
Afgezien van een paar leuke momenten, levert sneeuw niets op. Sterker nog, het is alweer een bewijs van volwassenheid. In plaats van de oer reactie die ik als kind had (“Yay! Sneeuw!”) denk ik nu als eerste aan gladheid, files en slecht zicht.
Ook is het in de GFT bak gooien van aardappelschillen een levensgevaarlijke bezigheid geworden. Waar ik in normale broeikaseffect dagen gewoon even op mijn sloffen naar buiten ren, moet ik nu uiterst behoedzaam, stap voor stap door de sneeuw. Ga ik te snel, dan lig ik met een domme uitdrukking en bedekt met aardappelschillen op de grond. Dit vind ik een ongewenste toestand.
Boven alles wil ik gewoon lente. Terrasje. Buiten lopen zonder jas. Aardappelschillen weggooien in een door maden geinfecteerde GFT bak. Heerlijk.
Leuk? Lees dan ook deze:
: 
Sneeuw; je hebt er op drie momenten last van: Als het valt, als het ligt en als het weggaat.
Anyway: You are not alone!
Wat een gezeik. Bewaar het kind en de dichter in je..dan is sneeuw altijd goddelijk.. laat het ingodsnaam sneeuwen….