Schrijversblok

Reading time: 2 – 2 minutes

Het is met een zwaar hart dat ik jullie nu toespreek. Zoals velen van jullie weten, heb ik er alles aan gedaan om mijn functie naar eer en geweten te vervullen. Maar ik heb besloten om na het verstrijken van mijn ambtstermijn mijn ketting neer te leggen. Ik stel mijn positie van Burgemeester van de Albert Heijn van Kampen bij deze officieel ter beschikking.

Voor de niet-stemmers onder u: Foursquare is een applicatie voor smartphones zoals de iPhone. Het os een sociale game, waarbij je kunt ‘inchecken’ op lokaties. Vervolgens is het voor iedereen zichtbaar waar je op dat moment bent, en kun je tips achterlaten voor anderen. Je kunt ook zien waar je vrienden op dat moment zijn, en berichten uitwisselen. Met het inchecken verdien je punten. Ook ontsluit je ‘badges’. Zo won ik de badge ‘local’ door drie keer in dezelfde plek in te checken. Foursquare maakt gebruik van de GPS in de telefoon zodat je echt ter plekke moet zijn. De grootste eer die je te beurt kan vallen, is als je degene bent die het vaakst incheckt op een locatie. Foursquare roept je dan uit tot Burgemeester.

Ik heb een aantal weken trouw mijn iPhone tevoorschijn gehaald bij ieder bezoek aan iedere openbare gelegenheid. Maar langzaam maar zeker begon het principe aan me te knagen. En niet alleen vanwege mogelijk crimineel misbruik. Maar omdat ik a) het zelf niet interessant vond om te zien waar ik allemaal was geweest, b) dat voor anderen over het algemeen ook niet boeiend is en c) ik helemaal niet wil dat iedereen altijd weet waar ik ben.

Daarom heb ik besloten om mijn positie als burgemeester van de Albert Heijn in Kampen niet langer actief te handhaven. Ik ga mijn energie voortaan steken in belangrijker zaken.

Zoals het worden van burgemeester van Starbucks Utrecht.

Reading time: 2 – 3 minutes

Ik praat steeds vaker tegen mijn PC. Nou ja, praten… Het zijn steeds meer een soort gesmoorde keelklanken, die voor een geoefend oor te interpreteren zijn als hele erg lelijke woorden. Mijn vriendin heeft inmiddels zo’n geoefend oor. Ze weet dan ook dat ze de deur van mijn werkkamer dan dicht moet laten.

Ik heb dan namelijk ruzie met mijn PC. En nou niet meteen afhaken, ik  ben die ene tevreden klant die over het algemeen geen enkel probleem heeft met zelfs Windows Vista. Dit tot grote irritatie van verschillende bekenden, die schijnen te denken dat Windows 7 veel beter is. Ik vind dat zoiets als debatteren over het verschil tussen een file en een vertraagde trein. Met beiden kom je waar je wezen wilt, maar ten koste van veel tijd een verhoogde bloeddruk.

Mijn probleem is dat mijn PC  steeds vaker dingen doet waar ik niet om heb gevraagd. Zo start mijn virus scanner precies met het updaten van zijn database op het moment dat ik nog maar twee minuten heb om een belangrijk mailtje te bekijken. Mijn harddisk begint te ratelen, mijn systeem draait het het tempo van een vallend kabinet, en ik kan niets doen om dit proces te stoppen. Je bent MIJN computer, roep ik dan. Had ik jou hier toestemming voor gegeven?!

En Firefox, mijn (meestal) uiterst brave webbrowser, die besluit om alle extensies en zichzelf te updaten bij het opstarten, terwijl ik echt op dat moment iets op moet zoeken voor een deadline die tien minuten geleden verstreek. HAD IK JOU WAT GEVRAAGD?? KON JE DAT NIET [LELIJK WOORD] LATER DOEN?!! JE BENT VAN MIJ! GEHOORZAAM!!! GEHOORZAAM!!!!!!

Ik vrees zelfs dat er een moment komt dat ik irrationeel tegen mijn scherm ga zitten schreeuwen.

Waar ik me echter nog meer zorgen over maak, is dat dit soort computer gedrag een glijdende schaal is, en ik straks alleen nog maar iets mag doen als het hem behaagt.

Vermoedelijk komt deze eigenzinnigheid voort uit een gebrek aan vertrouwen in mijn capaciteiten. In de DOS tijd was dat al zo, maar gaf de computer nog de illusie van controle door je onbegrijpelijke vragen te stellen als: “Leesfout. Afbreken, Overslaan of Negeren?” Waarbij opties O en N beiden resulteerden in het herhalen van dezelfde vraag, net zo lang tot je op A drukte. Zie? De illusie van controle.

Nu heeft de computer blijkbaar besloten dat ik zelfs dat soort lippendienst niet waard ben. Hij luistert niet meer naar me. Hoe hard ik ook schreeuw.

Reading time: 1 – 2 minutes

Ik ben het zat. Gistermorgen keek ik uit het raam en begon te schreeuwen. Nee, niet richting buren, die er van overtuigd zijn dat 9:00 op zaterdag een prima tijd is om de keuken met (blijkbaar) drilboren te verbouwen. Ik schudde mijn vuist richting hemel en eiste een eind aan de sneeuw.

Afgezien van een paar leuke momenten, levert sneeuw niets op. Sterker nog, het is alweer een bewijs van volwassenheid. In plaats van de oer reactie die ik als kind had (“Yay! Sneeuw!”) denk ik nu als eerste aan gladheid, files en slecht zicht.

Ook is het in de GFT bak gooien van aardappelschillen een levensgevaarlijke bezigheid geworden. Waar ik in normale broeikaseffect dagen gewoon even op mijn sloffen naar buiten ren, moet ik nu uiterst behoedzaam, stap voor stap door de sneeuw. Ga ik te snel, dan lig ik met een domme uitdrukking en bedekt met aardappelschillen op de grond. Dit vind ik een ongewenste toestand.

Boven alles wil ik gewoon lente. Terrasje. Buiten lopen zonder jas. Aardappelschillen weggooien in een door maden geinfecteerde GFT bak. Heerlijk.