Schrijversblok

Reading time: 2 – 3 minutes

Voor ik begin, bied ik bij deze mijn excuses aan. Als je verder leest, is de kans vrij groot dat je de rest van de dag (week?) de meest vreselijke liedjes in je hoofd hebt. En de enige manier om het ene liedje uit te schakelen, is een ander, nog vreselijker liedje zingen. Je bent bij deze gewaarschuwd.

De afgelopen weken dreef het me tot waanzin. Het was alsof een kwaadaardige parasiet zich in mijn brein had genesteld. Een parasiet met de naam Mariah Carey, die niets anders deed dan ‘All I Want For Christmaaaas… is yoooouuuu!’ zingen.

Ik ben bijzonder gevoelig voor zogenaamde ‘oorwurmen’. Dit is de officiële naam voor liedjes die in je hoofd blijven hangen. Zo weet ik van het jaar 1993 niets meer, behalve dat ik 24 uur per dag ’sjala la la, twiedelie die die’ (van een toen bekende reclame) heb gezongen. Ook ‘Snappie, de kleine krokodil’ heeft mij meetbaar van IQ punten beroofd.

Een ex-collega bij een website waar ik hoofdredacteur van was, kreeg moordneigingen als iemand de herkenningstune floot van ‘Eigen Huis en Tuin’.

En alleen al de naam Frans Bauer wekt de gruwelijke oorwurm ‘Heb Je Even Voor Mij’ tot leven, die als een eindeloze loop door blijft draaien tot ik mijn hoofd op mijn bureau beuk tot het bloed uit mijn oren stroomt.

De allerergste oorwurm allertijden is, volgens wetenschappers, de muziek van de Carnaval show in de Efteling… TAAA ta ta TAAA ta ta TA tadaaaaaa. Deze eindeloos herhalende melodie zou zonder enig probleem waterboarden kunnen vervangen als wreede en onmenselijke marteling. Onderzoek naar deze kwelling kan alleen in geluidsdichte ruimtes plaatsvinden, waarbij de proefpersoon met leren riemen aan een tafel wordt gebonden om te voorkomen dat hij zijn eigen oren afbijt.

En dat brengt me tot het volgende. Terwijl de top 2000 op volle stoom is, ben ik benieuwd wat voor jou de meest slechte, meest irritante, meest vreselijke liedjes zijn. Het hoeft niet eens een oorwurm te zijn om afschuwelijk te zijn. Waarom was bijvoorbeeld ‘Tiet veur een pafke’ van Henk Spaan en Harry Vermeegen een hit? Of ‘Barby Girl’ van Aqua? Of ‘One Day Fly’? Of ‘Bad Day?’ Of…

*mond begint te schuimen*

Anyway… Laten we het leed eens delen. Wat is het slechtste liedje ooit?

Reading time: 2 – 3 minutes

“Wil je vandaag de nieuwe lamp ophangen?” vraagt mijn vriendin. Het is de zondag na kerst. Natuurlijk wil ik dat. Het is tenslotte haar cadeau, en ik wil hem graag voor haar installeren. Ik open de doos en haal de onderdelen er uit.

Let op: alles wat ik in de nu volgende dialoog zeg is fout.

“Moet je de instructies niet eerst lezen?” vraagt ze.
“Nee hoor,” zeg ik terwijl ik de oude lamp van het plafond haal.
“Oh,” zeg ik. “De nieuwe lamp heeft een ander soort verbindingsstuk. Dat past zo niet.”
“Wat nu?” zegt mijn vriendin.
“Ik knip dat blokje er wel af, strip hem en maak hem met een kroontje aan het plafond vast.”
“Weet je het zeker?” vraagt ze.
“Joh, vertrouw me nu maar. Dit soort dingen kan ik wel.” Na het strippen van de draad maak ik hem vast aan de 220 volt draadjes van het plafond. De schotel waar de lamp aan vast zit hang ik op.
“Kan je die schotel niet netjes tegen het plafond aan krijgen?” vraagt mijn vriendin.
“Nee,” zegt ik met enige irritatie. “De haak is te groot. Dat kan echt niet. Maar alles zit goed hoor. Ik ga hem aan doen.”

Ik druk op het lichtknopje. Er volgt een felle flits, een doffe klap, en het is weer donker.

Drie kwartier later neem ik de afslag Amersfoort Vathorst, en kom ik in de file terecht voor de parkeergarage van Ikea.

Tot mijn onuitsprekelijke verbijstering heeft half Nederland kennelijk besloten om hier vandaag te gaan winkelen. Ik parkeer, wurm me door de ingang en weet deze keer feilloos de begane grond te bereiken door via de trap naar de tweede verdieping te gaan (die de eerste verdieping heet).

Ik vervloek hardop de dagjesmensen die met vreugdeloze blikken als zombies tussen de meubels waggelen. Hun enige doel lijkt te zijn om in mijn weg te staan. Ik weet me te beheersen en laat de man die op mijn tenen stapt leven. Daar is de lamp. Opnieuw. Dezelfde [lelijk woord] lamp.

Eenmaal weer thuis open ik als eerste het instructie boekje. Tien minuten later hangt hij. En werkt.

Ik ben geen groot licht.

Reading time: 3 – 5 minutes

Dit is het vervolg op het verhaal van gisteren…

Knager zag van onder de jas niet waar ze heen gingen. Na een tijdje haalde het meisje hem onder haar jas vandaan en werd hij in een houten kist gezet. Hij keek om zich heen. Hij zat gevangen!

‘We laten hem toch wel weer vrij als hij beter is he?’ vroeg het mensenmeisje.

‘Lotte, we hebben al zo weinig te eten… Dat kan toch niet?’ zei het grote mens.

‘Waarom mocht ik hem dan meenemen?’

Het grote mens zei niets en zuchtte alleen. Snel liep hij de kamer uit. Het meisje bleef nog even bij Knager en aaide hem. Eigenlijk voelde dat best prettig en het was hier ook lekker warm. Misschien zou het allemaal nog meevallen, al hoopte hij dat hij snel weg mocht om naar het grote dierenfeest te gaan. En toen ook het meisje weg was zat Knager alleen te wachten.

‘Pssst! Knager!’ riep iemand. Ekster zat op de rand van het kistje. ‘Gaat het?’

‘Alleen een zere poot. Maar het meisje is best lief. En volgens het grote mens kan ik niet blijven dus ze zullen me zo wel laten gaan.’

Ekster schudde zijn hoofd alsof hij heel dom was.

‘Oh oh oh, Knager, wat leren ze je toch op school… De mensen willen je opeten!’

‘Nee!’ riep Knager.

‘Nou en of,’ zei Ekster. ‘Je moet hier weg.’

‘Hoe dan?’ zei Knager.

‘Ik heb wel een idee. Wacht hier.’ En weg was Ekster weer.

Op dat moment kwam het grote mens de kamer weer binnen, met achter hem het meisje dat heel hard huilde.

‘Dat mag je niet doen! Dat mag niet!’ riep het meisje. Het grote mens keek naar zijn dochter en toen naar Knager.

‘Lotte, we hebben geen geld en geen eten… Wat moeten we dan eten met kerst?’

‘Ik heb liever honger!’

‘Lotte, wacht maar in de kamer. Ik moet dit doen.’ Knager zag dat de mens een groot glimmend ding met een scherpe rand zijn hand had. Het meisje ging huilend de kamer uit. De grote man kwam dichter bij. Het glanzende ding hield hij stevig vast en Knager begon te beven van angst. Hij deed zijn ogen dicht en wachtte op het einde. Maar er gebeurde niets. Hij deed zijn ogen weer open en zag dat er water uit de ogen van de mens liep. Hij snapte er niets van. Opeens werd hij opgepakt.

‘Lotte!’ riep de man.

Het meisje kwam binnen.

‘Laat hem maar weer gaan.’

Het meisje omhelsde haar vader. En voor hij het wist stond knager weer in de sneeuw. Hij was niet ver van de plek waar hij was gevangen dus kon hij de weg makkelijk weer vinden. Ekster zag hij nergens. Hij kon alleen maar weer op weg gaan en hoopte dat Ekster hem daar zou vinden.

Zo liep hij verder door de sneeuw tot hij opeens achter hem hoorde roepen.

‘Knager! Je leeft nog!’ Het was Ekster.

‘Ja, ik mocht zo maar weg!’

‘Oh? Waarom?’

‘Weet ik niet.’

‘Dan spijt het me wat ik heb gedaan,’ zei Ekster met een kleur.

‘Wat dan?’

‘Ik ben mijn zware harde glansding gaan halen, met die steen er aan. Die heb ik naar het hoofd van de mens gegooid. Toen hij over zijn bult wreef ging ik in je kistje kijken maar je was weg. Ik dacht dat je al opgegeten was. Maar ze waren kennelijk niet zo vreselijk gemeen.’

‘Nee. Dat meisje was best lief. En die grote had raar water in zijn ogen.’

De ekster moest dat even verwerken.

‘Nou, het is ook maar vreemd volk,’ zei hij. ‘Nadat ik dat glansding op zijn kop had gegooid begon die grote mens opeens te lachen en te zingen. “Een diamant! Een diamant!” riep hij. En hij zei iets over nooit meer honger hebben. Nou, ik heb het geprobeerd, maar glansdingen kan je niet eten.’

Knager knikte. Ze kwamen aan op de grote open plek waar de andere dieren al wachtten. Ze vertelden over hun avonturen terwijl ze zich tegoed deden aan beukennootjes en eikelpasteitjes en allerlei andere lekkernijen. Het was een heerlijk feest.