Er zijn dingen die je gewoon niet doet. Dingen die alles met bijgeloof te maken hebben, en niets met ratio of reden, maar die toch gewoon stom zijn. Zoals vlak voor je gaat skiien zeggen “Weet je dat ik nog nooit iets gebroken heb?” Of tijdens een onweersbui op een heuvel gaan staan, en dan heel hard vloeken. Of je weblog “schrijversblok” noemen.
En daar zit ik dan, twee maanden later, starend naar een wit vel papier. Ook weer uitstelgedrag, want ik schrijf al jaren niet meer op papier. Maar op het moment dat een blanco vel papier interessanter lijkt dan alles wat ik hier zou kunnen schrijven dan is er iets grondig mis.
Niet dat ik niets meemaak. Genoeg. Zoals van de week toen ik ontdekte dat de pindakaas vies was. Dat zijn Grote Trauma’s, waar alleen de klantenservive van Calvé Pindakaas uitkomst kan bieden. Maar om nou een column over mijn consumentenleed te schrijven? Doe ik niet. Voor je het weet ga ik ingezonden stukken schrijven.
En breek me de bek niet open over mijn auto. Ik ga het daar echt niet weer over hebben. Ookal werd ik vrijdag aangereden door de glasophaaldienst, wat me een lekke band opleverde. En dat een week nadat ik een barst in mijn voorruit opliep. Ga ik het niet over hebben.
Schrijversblok. Hoe kon ik zo stom zijn? Waarom die naam? Waarom dan niet meteen: “Ikschrijfnooitmeeriets.nl”? of “eensperjaareencolumnisookregelmatig.nl”?
Maar het tij zal keren. Het wachten is alleen op het antwoord van Calvé.
Leuk? Lees dan ook deze:
: 
