Ik was een jaar of acht, denk ik. Een buurjongen van mij (net zo oud) luisterde vaak naar de muziek van zijn ouders (vooral LPs van Queen), en voelde zich daarom nogal een rocker. Volgens hem was het zelfs \u2018hardrock\u2019.
\nVan een van die LPs heb ik ooit nog nachtmerries gehad. Dat was \u2018News of the World\u2019. Op de voorkant daarvan staat een torenhoge robot die de leden van Queen had \u2018fijngeknepen\u2019. Dit laatste was de term die mijn buurjongen gebruikte. Hij had er een heel verhaal bij verzonnen over een gekke professor die de robot had gebouwd die allemaal mensen \u2018fijnkneep\u2019 tot hij werd gestopt.
\nWij hadden wel veel muziek thuis, maar geen \u2018hardrock\u2019 van Queen. Daarom nam ik vaak met een cassetterecorder muziek op van de radio. En ik stelde naar mijn mening hele heftige tapes samen, met bijvoorbeeld \u2018Hij Weet Niet Hoe\u2019 van Benny Neyman. Maar de grootste ontdekking was een liedje wat ik opeens hoorde toen ik de radio aanzette. Ik vond het zo cool en wild (zonder ooit van de term \u2018cool\u2019 te hebben gehoord, we hebben het over begin jaren tachtig) dat ik zo snel mogelijk een bandje in de recorder duwde om het op te nemen.
\nIk vertelde later trots aan mijn buurjongen dat ik ook \u2018hardrock\u2019 in huis had. Tenminste, iets wat er volgens mij wel op leek. Het was erg snel en swingde, maar het was alleen piano. Ik speelde het vaak tot ik het bandje niet meer kon vinden. Opruimen was iets waar ik als kind al niet goed in was.
\nEen paar jaar later vond ik het bandje toevallig weer terug. Ik was op zoek naar lege cassettebandjes om computerprogramma\u2019s op op te slaan. Voor de jongeren: oude \u2018thuiscomputers\u2019 hadden geen harde schijf. Ze hadden zelfs meestal geen floppydrive. Je sloot een cassetterecorder er op aan, en de computer zette de data om in fluittonen die het apparaat opnam of weer inlas. En dat duurde eindeloos lang… Een gemiddelde game starten kon wel twintig minuten duren. Als je pech had (bijvoorbeeld omdat er een auto voorbij kwam, of het binnen een straal van dertig kilometer onweerde) ging dat inlezen fout, en moest je opnieuw beginnen.
\nHoe dan ook, in mijn niet aflatende zoektocht naar bandjes om al die zelfgemaakte BASIC programma\u2019s op te slaan, kwam ik mijn oude \u2018hardrock\u2019 muziek weer tegen.
\nIk was enigszins verbouwereerd toen ik het muziekstuk terughoorde. Het was precies hoe ik het me herinnerde, maar nu wist ik (\u2018ouder\u2019 en \u2018wijzer\u2019) wat voor muziek het was.
\nHet bandje speelde een snelle \u2018ragtime\u2019 versie van \u2018In een groen knollenland\u2019. Dat liedje met die hazen. Heel parmant.
\nRock on, jonge Harry. Rock on…<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Ik was een jaar of acht, denk ik. Een buurjongen van mij (net zo oud) luisterde vaak naar de muziek van zijn ouders (vooral LPs van Queen), en voelde zich daarom nogal een rocker. Volgens hem was het zelfs \u2018hardrock\u2019. Van een van die LPs heb ik ooit nog nachtmerries gehad. Dat was \u2018News of the World\u2019. Op de voorkant daarvan staat een torenhoge robot die de leden van Queen had \u2018fijngeknepen\u2019. Dit laatste was de term die mijn buurjongen…<\/p>\n