Het eerste wat ik ’s ochtends doe is de radio aanzetten. Als ik op de fiets ergens naar toe moet, is mijn iPhone met oordopjes minstens zo belangrijk als handschoenen. Tijdens het schrijven heb ik muziek aan. ’s Avonds de televisie. Voor het slapengaan luister ik nog naar een podcast of audioboek.
\nVan stilte word ik nerveus. Van niks doen ook. Wachtend voor de kassa pak ik mijn iPhone om twitter te checken. En facebook. En mijn mail. Als mijn vriendin in een kledingwinkel iets gaat passen, start ik Peggle of Bejeweled op. Of Fight Control. Spelletjes die ontworpen zijn voor die paar verloren minuten.
\nVolgens mij ben ik hierin niet bijzonder. En ik denk dat velen met mij daarom tijdens De Wereld Draait Door oprecht genoten van de ‘live uitvoering’ van 4:33, het experimentele muziekstuk van John Cage, dat bestaat uit 4 minuten en 33 seconden stilte.
\nEn ik denk dat er heel veel mensen, net zoals ik, niet helemaal weten wat ze met dat gevoel aanmoeten. Want het was feitelijk een typisch DWDD item over een hypeje in Engeland, waar beroemde artiesten dit nummer ironisch opnemen om de eeuwige dominantie van Xfactor winnaars in de hitlijsten te doorbreken.
\nDWDD is typische kauwgom televisie: lekker even spelen met de waan van de dag, nooit diepgaand en altijd lekker amusant. Er kijken heel veel mensen naar, juist omdat het geen Grote Kunst is. Het is ‘gewoon’ een leuk programma.
\nEn even voor de duidelijkheid: ik bedoel dit absoluut niet neerbuigend. Er wordt wat mij betreft al veel te veel neergekeken op amusement. Het is verdraaid moeilijk om iets te maken waar veel mensen blij van worden.
\nMaar dat nou uitgerekend DWDD mij een klein moment van verlichting bracht…
\nDe vier minuten en drie\u00ebndertig seconden stilte waren bijzonder zonder ‘heilig’ of ‘plechtig’ te zijn. Geen drama of respect voor hen die vielen. Geen ‘moeten’. Mensen hoestten af en toe, kleding ritselde, in onze huiskamer tikte de klok, en boven liep mijn vriendin heen en weer, net terug van haar dansles.
\nIk zat aan de buis gekluisterd, en merkte dat de stilte niet eng was. Ik werd niet nerveus. Er was gewoon even niemand aan het woord, niemand bewoog, niks ontplofte, geen highscores en niemand probeerde een zangwedstrijd te winnen.
\n‘Gewoon’ even stil.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Het eerste wat ik ’s ochtends doe is de radio aanzetten. Als ik op de fiets ergens naar toe moet, is mijn iPhone met oordopjes minstens zo belangrijk als handschoenen. Tijdens het schrijven heb ik muziek aan. ’s Avonds de televisie. Voor het slapengaan luister ik nog naar een podcast of audioboek. Van stilte word ik nerveus. Van niks doen ook. Wachtend voor de kassa pak ik mijn iPhone om twitter te checken. En facebook. En mijn mail. Als mijn…<\/p>\n