Ik wil een nummertje trekken, maar de automaat blijkt leeg. Dat moet dan ook meteen de verklaring zijn voor de nette rij die zich heeft gevormd voor het loket van het postkantoor. Ik sluit braaf aan, en wijs het meisje dat na mij binnenkomt beleefd op het mechanische probleem.
\n\u2018Leeg,\u2019 zeg ik terwijl ik op de automaat wijs. Het meisje kijkt me verstoord aan en gaat door met zoeken naar een nummertje, tot ze niet meer om de conclusie heen kan dat de rol \u00e9cht op is. Kennelijk kom ik in postkantoren niet zo geloofwaardig over.
\nDe rij wordt steeds langer, tot \u00e9\u00e9n van de twee lokettisten het in de gaten heeft. Hij kijkt speurend om zich heen.
\n\u2018Hij is leeg!\u2019 roep ik vanachter uit de rij naar de man, terwijl ik opnieuw naar de automaat wijs. Deze meneer gelooft me wel in \u00e9\u00e9n keer en stuurt zijn collega naar achteren voor Missie: Nieuwe Nummertjesrol (binnenkort in de bioscoop met Tom Cruise in de hoofdrol). Al snel komt hij terug en deelt nummertjes uit aan de mensen in de rij. Ik krijg \u20186\u2019 en vraag of hij geen lager nummer voor me heeft. Maar ik moet het er mee doen. Met mijn kersverse \u20186\u2019 in mijn hand stap ik uit de rij. De andere wachtenden kijken me geschrokken aan. Ze blijven in het gelid staan alsof de sergeant elk moment terug kan komen om iedereen die niet netjes is blijven staan de opdracht te geven tot honderd push ups.
\n\u2018Het kan echt hoor,\u2019 zeg ik tegen de twaalf overige wachtenden.
\nZe kijken me met grote angstige ogen aan alsof ik zojuist mijn broek heb laten zakken.
\n\u2018We hebben toch een nummertje,\u2019 probeer ik uit te leggen. Niemand verroert een vin. Wel beginnen twee oudere dames driftige tegen elkaar te fluisteren terwijl ze af en toe afkeurende blikken op mij werpen. Ik schijn een vreselijke regel te hebben doorbroken. Terwijl ik het toch zo goed bedoel.
\n\u2018Op het bord staat toch het nummer van wie er aan de beurt is?\u2019 zeg ik terwijl het zweet me uitbreekt. Ik voel nu een onbedwingbare dwang om deze mensen te bekeren van hun misplaatst geloof in \u2018De Rij\u2019 die zij nu koste wat het kost in stand proberen te houden. Ook mensen die nieuw binnen zijn gekomen en een vers gevulde rol nummers aantreffen, sluiten zonder uitzondering achter in de rij aan.
\n\u2018Mensen, er zijn weer nummertjes,\u2019 zeg ik met wat naar ik hoop een vriendelijk en overtuigend gezicht is. \u2018U kunt weer vrij rondlopen.\u2019
\nHet meisje dat mijn eerdere opmerking (\u2018Leeg!\u2019) al niet had geloofd, kijkt me afkeurend en hoofdschuddend aan.
\n\u2018Kijk maar!\u2019 zeg ik, en ik ga demonstratief bij de wenskaarten staan, en pak er wat vrolijke verjaardagskaarten uit, die ik omhoog houd.
\n\u2018Ik denk dat u beter kunt gaan,\u2019 zegt een man die achter me is gaan staan. Hij draagt een TPG uniform.
\n\u2018Maar er zijn toch weer nummertjes?\u2019 zeg ik verbouwereerd.
\n\u2018Ik hoop niet dat ik de politie hoef te bellen,\u2019 zegt de TPG-er.
\n\u2018Ja maar\u2026\u2019 wil ik nog tegenwerpen. Maar de rij begint als \u00e9\u00e9n man te applaudisseren. De TPG-er pakt me bij mijn elleboog en trekt me naar de uitgang.
\n\u2018Er zijn weer nummertjes!\u2019 roep ik. \u2018Wachtenden aller landen, verspreidt u!\u2019
\nWaarna ik zonder pardon door de schuifdeur naar buiten wordt geduwd.
\n\u2018Nummer zes?\u2019 hoor ik de andere lokettist nog roepen voor de deur dichtschuift.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Ik wil een nummertje trekken, maar de automaat blijkt leeg. Dat moet dan ook meteen de verklaring zijn voor de nette rij die zich heeft gevormd voor het loket van het postkantoor. Ik sluit braaf aan, en wijs het meisje dat na mij binnenkomt beleefd op het mechanische probleem. \u2018Leeg,\u2019 zeg ik terwijl ik op de automaat wijs. Het meisje kijkt me verstoord aan en gaat door met zoeken naar een nummertje, tot ze niet meer om de conclusie heen…<\/p>\n