Het is zondagochtend, elf uur. Ik zit met koffie in de ene en de krant in de andere hand als de deurbel gaat. Dat kan geen goed nieuws zijn. De vorige keer dat er op zondag iemand voor mijn deur stond was het de politie: mijn auto was gestolen, gejoyride en in de brand gestoken. Goedemorgen!
\nIk bereid me dus op het ergste voor als ik de deur open doe. Een man en een vrouw kijken mij grijnzend aan. Er is iets in hun blik waardoor ik de deur meteen wil sluiten.
\n\u2018Wat kan ik voor u doen?\u2019 vraag ik.
\n\u2018Wij wilden juist weten of we iets voor u kunnen doen,\u2019 zegt de man. Hij grijnst nog eens breed, waarmee hij mij trakteert op een royaal uitzicht op zijn zwarte tanden. Ik kijk hem niet begrijpend aan en bedwing het Andr\u00e9 van Duin antwoord \u2018Wat kunt u allemaal?\u2019. Dan zie ik de folders in zijn hand. De Wachttoren. Jehova\u2019s Getuigen.
\n\u2018Oh. Maar ik heb geen interesse.\u2019
\n\u2018Maar denkt u wel eens na over geloof? In Kampen wonen toch veel mensen die daar mee bezig zijn?\u2019
\nIk wil antwoorden maar uit mijn ooghoeken zie ik een bruinwitte schicht voorbij schieten. Ik vloek hardop. De Jehova\u2019s kijken me verbijsterd aan.
\n\u2018Lucie!\u2019 roep ik. Mijn lapjespoes is ontsnapt. Ze mag niet naar buiten vanwege het drukke verkeer. Ze weet dat en grijpt iedere kans aan om uit te breken.
\n\u2018Oh shit!\u2019 Ik ren achter haar aan. Ze schiet onder de dichtstbijzijnde auto en gaat daar net buiten mijn bereik zichzelf rustig zitten wassen. De Jehova\u2019s staan als aan de grond genageld naast mijn nog geopende voordeur.
\n\u2018Lucie, kom dan!\u2019 roep ik. Lucie kijkt me geinteresseerd aan, houdt haar kop even scheef en gaat verder met wassen. Ik probeer haar voorzichtig te pakken. Ze ziet dit en zet heel beheerst \u00e9\u00e9n stapje naar achteren zodat ze precies buiten mijn bereik zit.
\n\u2018Kunt u hier even gaan zitten,\u2019 zeg ik tegen de man met de zwarte tanden.
\n\u2018Eh, jawel\u2026\u2019 zegt de Jehova die zich af lijkt te vragen of hij nu wel of niet schuldig is aan deze situatie. Maar hij gaat op zijn knie\u00ebn naast de auto zitten. Ik ga aan de andere kant op mijn buik liggen.
\n\u2018Hoegeboega hoe hoe huuuu!\u2019 roep ik terwijl ik met mijn armen wild onder de auto graai.
\nDe man kijkt naar mij, dan naar zijn vrouw en zegt eveneens op luide toon:
\n\u2018Huuu! Hup hup hup!\u2019 tegen Lucie.
\nEen buurman loopt langs, aanschouwt het tafereel en groet me beleefd. Hij heeft me dit vaker zien doen.
\nLucie besluit, dat als ik \u2018Hoegeboega\u2019 roep, ik het kennelijk meen. Ze zet het op een lopen in de richting van de voordeur. De vrouw staat daar nog steeds. Lucie schiet naar binnen.
\n\u2018Deur dicht! Deur dicht!\u2019 roep ik. Dan besef ik dat mijn sleutels nog binnen liggen.
\n\u2018Maar niet helemaal!\u2019
\nIn een vloeiende beweging die ik niet achter haar had gezocht zet ze haar voet tussen de deur voor hij helemaal sluit. Ik zie haar even grimassen van pijn.
\n\u2018Dank u,\u2019 zeg ik.
\n\u2018Nou, we gaan weer,\u2019 zegt de man, die het stof van zijn knie\u00ebn slaat.
\n\u2018Ja, goede morgen,\u2019 zegt de vrouw die ook zo snel mogelijk weghinkt. Ik kijk ze nog even na voor ik de deur dicht doe.
\nLucie komt in de gang naar me toegelopen en snort hard.
\n\u2018Brave Lucie,\u2019 zeg ik terwijl ik haar aai.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Het is zondagochtend, elf uur. Ik zit met koffie in de ene en de krant in de andere hand als de deurbel gaat. Dat kan geen goed nieuws zijn. De vorige keer dat er op zondag iemand voor mijn deur stond was het de politie: mijn auto was gestolen, gejoyride en in de brand gestoken. Goedemorgen! Ik bereid me dus op het ergste voor als ik de deur open doe. Een man en een vrouw kijken mij grijnzend aan. Er…<\/p>\n