Ik heb het vaker gehad over winkelen met mijn vrouw. En over het winkelen met andere vrouwen. Er is een overduidelijk genetisch verschil tussen mannen en vrouwen als het gaat om kleding uitzoeken. Vrouwen zoeken iets dat goed staat. Mannen zoeken iets dat p\u00e1st.
\nMaar het verschil gaat dieper. Ik realiseerde me dat toen mijn vrouw me vroeg of ik mee wilde naar het winkelcentrum omdat ze een jas wilde kopen. Ik wilde best \u2018mee\u2019, en zo kwam het dat we samen voor een hippe, trendy modezaak stonden en ik aanstalten maakte om door te lopen. De elektronicazaak had immers nog een boel HD TVs in de aanbieding die ik absoluut niet kon betalen, maar waar ik wel graag even naar wilde kijken. Waarop mijn vrouw voorstelde om haar deze keer eens te h\u00e9lpen bij het uitzoeken van haar jas.
\nOp dat moment heb ik haar de Waarheid verteld die veel mannen nooit zullen toegeven. Ik legde haar uit, dat mannen tijdens het winkelen van hun vrouw, een maximum van twaalf minuten eerlijkheid bezitten. Want wij willen op zich best even helpen met het uitzoeken van iets moois. We willen daar best een eerlijke mening over geven (Niet t\u00e9 eerlijk, uiteraard. \u2018maakt deze [vul maar in] me dik?\u2019 beantwoorden we \u00e1ltijd met Nee. We willen blijven leven). Maar we houden dit niet langer dan twaalf minuten vol.
\nTot dat moment zijn wij mode experts. We zien de verschillen tussen licht paars en roze. We zijn in staat om minuscule problemen in de pasvorm te benoemen, en weten zelfs welke kledingstukken goed staan bij het al ruime assortiment in haar kast. Maar net zoals een sprinter na honderd meter hardlopen leeg is, zijn wij mannen na twaalf minuten \u2018mode expertise\u2019 opgebrand.
\nOp dat moment zien we het verschil niet meer tussen gifgroen en rood. We weten echt niet meer waarom die rode trui ab-so-luut niet kan bij de bordeaux rode broek. We weten niet eens meer dat er zoiets bestaat als bordeaux rood, en twijfelen of we zelfs weten wat een broek \u00eds.
\nHet enige wat we dan nog kunnen doen is zeggen dat het \u2018geweldig\u2019 staat, terwijl we haast automatisch in de richting van de uitgang lopen. Nee, heus, die bloes is fant\u00e1stisch, schat. Ja natuurlijk kun je die ook op je werk aan. Te bloot? Natuurlijk niet! (Dit laatste menen we dan weer wel, want op zo\u2019n moment neemt een ander orgaan het denkwerk tijdelijk over).
\nHelaas zien vrouwen deze opgebrande toestand aan voor desinteresse en pogingen om de winkel te ontvluchten. En daar hebben ze gelijk in. Wat dan onvermijdelijk tot ergernissen leidt: \u201cToon eens wat interesse in mij! Help me even!\u201d. Waarop winkelmedewerksters, die tot dan toe onvindbaar waren, opeens uit de kledingrekken opduiken om meelevend naar \u2018haar\u2019 en hoofdschuddend naar \u2018hem\u2019 te kijken.
\nIk legde dit allemaal uit aan mijn vrouw, die mij misschien niet echt geloofde, maar in elk geval accepteerde dat ik nodig nog wat HD TVs moest bekijken.
\nSlechts een paar passen verder werd ik aangesproken door een vreemde man, ongeveer mijn leeftijd, die schichtig om zich heen keek.
\nDe man had in iedere hand meerdere plastic tassen,\u00a0 vol met kleding en meerdere paren schoenen. Zweet stond op zijn voorhoofd en een paar meter verderop stond een vrouw met overduidelijke winkel-irritatie naar hem te kijken.
\n\u201cSorry hoor, maar ik hoorde net wat je zei\u2026\u201d
\n\u201cJa?\u201d
\n\u201cKun je dat ook aan mijn vrouw uitleggen? Alsjeblieft?\u201d<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Ik heb het vaker gehad over winkelen met mijn vrouw. En over het winkelen met andere vrouwen. Er is een overduidelijk genetisch verschil tussen mannen en vrouwen als het gaat om kleding uitzoeken. Vrouwen zoeken iets dat goed staat. Mannen zoeken iets dat p\u00e1st. Maar het verschil gaat dieper. Ik realiseerde me dat toen mijn vrouw me vroeg of ik mee wilde naar het winkelcentrum omdat ze een jas wilde kopen. Ik wilde best \u2018mee\u2019, en zo kwam het dat…<\/p>\n