Het is even schrikken als ik zie dat mijn renschoenen<\/i> versleten zijn. Mijn renschoenen<\/i>. Dit is geen normale gebeurtenis in mijn leven. Ik staar dan ook vol ongeloof naar de beschadigingen in de hiel en besef dat ik blijkbaar zo veel gerend<\/i> heb dat mijn renschoenen<\/i> aan vervanging toe zijn.<\/p>\n
Sorry dat ik hier even bij blijf hangen, hoor. Maar ik en rennen?<\/i><\/p>\n
Nog steeds enigszins in shock ga ik de stad in. In de schoenenwinkel vraag ik de jongen achter de kassa waar ik de renschoenen kan vinden. Hij loopt met me mee.<\/p>\n
\u201cZoekt u iets van kwaliteit?\u201d zegt hij.<\/p>\n
\u201cNee,\u201d zeg ik.<\/p>\n
Het valt me op dat hij hier niet op reageert.<\/p>\n
\u201cIk wil schoenen die uit elkaar vallen zodra ik ze uit de doos haal,\u201d ga ik dus verder.\u00a0 \u201cIk wil schoenen die oplossen in zonlicht.\u201d Nog steeds geen reactie.<\/p>\n
\u201cJa, ik wil kwaliteit,\u201d zeg ik.<\/p>\n
\u201cAh mooi,\u201d zegt de jongen. Hij neemt me mee naar een stelling met sportschoenen.<\/p>\n
\u201cRennen,\u201d zegt hij, \u201cdat zou ik niet willen doen.\u201d<\/p>\n
En dat snap ik.<\/p>\n
\u2018Ik ren niet\u2019 had tot voor kort zelfs mijn motto kunnen zijn, als mijn motto niet eigenlijk is: \u2018mensen met een motto moeten gestopt worden\u2019.<\/p>\n
Er is iets veranderd dit jaar. Ik kon niet langer in de spiegel kijken en alleen focussen op mijn hoofd. Vooral niet omdat ook mijn hoofd steeds dikker werd. Terwijl ik mezelf lange tijd voor kon houden dat het allemaal \u2018wel mee viel\u2019.<\/p>\n
Het is wel gek hoe het menselijk brein in staat is om zichzelf, ondanks alle aanwezige bewijs, volkomen voor te liegen.<\/p>\n
\u201cHet is vroeg, je hebt een ochtendgezicht. Daarom zie je er wat pafferig uit,\u201d zei mijn brein.<\/p>\n
Of: \u201cNee vandaag hoef je je niet te wegen, je houdt water vast.\u201d Maar ook als ik het glas water neerzette was het volgens mijn brein niet noodzakelijk om op de weegschaal te stappen. Alles was immers prima in orde.<\/p>\n
Wel gek dat broekmaat 36 in de winkel opeens niet meer paste, terwijl dat toch echt mijn maat was. \u201cKomt vast door de euro,\u201d zei het liegende deel van mijn brein.<\/p>\n
En die broeken in de kast? Die ook absoluut niet meer passen? Te heet gewassen. Of ik wilde ze toch niet meer aan.<\/p>\n
In februari van dit jaar komt echter de grote confrontatie, als ik mee mag doen met een musical in het plaatselijke theater. Tot mijn grote schrik moet ik daarin namelijk ook dansen. Dansrepetities die plaatsvinden in een ruimte met hele grote spiegels aan de muren. Niet dat ik daar overigens lang naar kan kijken, want na vier, vijf passen lig ik hijgend en zwetend op de grond, wachtend op de dood.<\/p>\n
En dan zie<\/i> ik. Ik zie hoe ik er werkelijk uit zie. En het feit dat mijn bonkende hartslag zelfs andere dansers van de wijs brengt, doet me inzien dat de hele dag zitten en \u2019s avonds wijn en chips nuttigen misschien niet het ideale gezondheidsplan is dat het tot dan toe leek.<\/p>\n
Ik ben gaan hardlopen, met het \u2018Couch to 5K\u2019 programma. Dit is een app voor mijn telefoon die me heel rustig laat beginnen met wandelen, afgewisseld met enkele minuten rennen. Inmiddels kan ik zonder al te veel moeite inderdaad 5 kilometer onafgebroken rennen zonder een groot wit licht te zien.<\/p>\n
Zoals je komende maand overigens ook in een artikel van mij in het tijdschrift MacFan kan lezen (sorry voor de reclameboodschap) ben ik 11 kilo lichter en in staat om een krant op te rapen zonder \u2018Eughhhhh!\u2019 te zeggen.<\/p>\n
De prijs voor dit alles is wel dat ik nu in de spiegel de waarheid zie. Het is niet langer mogelijk om te negeren dat het nog niet helemaal is zoals ik wil. Dat, en het feit dat ik dure nieuwe renschoenen heb gekocht. Van goede kwaliteit.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Het is even schrikken als ik zie dat mijn renschoenen versleten zijn. Mijn renschoenen. Dit is geen normale gebeurtenis in mijn leven. Ik staar dan ook vol ongeloof naar de beschadigingen in de hiel en besef dat ik blijkbaar zo veel gerend heb dat mijn renschoenen aan vervanging toe zijn. Sorry dat ik hier even bij blijf hangen, hoor. Maar ik en rennen? Nog steeds enigszins in shock ga ik de stad in. In de schoenenwinkel vraag ik de jongen…<\/p>\n