Mijn zwager vroeg me onlangs of ik het niet moeilijk vond om \u2018op commando\u2019 te schrijven. Hij doelde op mijn werk als freelancer, waarin ik inderdaad \u2018op bestelling\u2019 en voor een bepaalde deadline mijn artikel moet aanleveren, of ik nu \u2018inspiratie had\u2019 of niet. Ik dacht hier even over na en antwoordde dat het juist helemaal niet moeilijk is, omdat ik namelijk weet waarover mijn artikel gaat. Ik verzamel informatie, orden deze en maak er een mooi lopend verhaal van.
\nBij non-fictie heb ik de luxe niet om te wachten op inspiratie of zoiets. Ik moet productief schrijven.
\nNadat mijn eigen antwoord een tijdje door mijn hoofd spookte, realiseerde ik dat dit tegenwoordig voor mij ook zo werkt bij het schrijven van fictie.
\nIk was ooit een \u2018pantser\u2019. Dit is een Engelse term die afgeleid is van \u2018seat of the pants writer\u2019. Iemand die ergens begint en zijn fantasie de vrije loop laat. Om dan negen van de tien keer na een aantal bladzijden zijn verhaal te zien doodbloeden.
\nMijn harddisk heeft een hele map vol met onvoltooide verhalen, die misschien wel een aardige kern hebben maar volkomen doelloos bleven.
\nDe laatste tijd pak ik mijn fictie werk echter net zo aan als mijn non-fictie werk: ik zorg van te voren dat ik weet waar het verhaal over gaat, verzamel de benodigde informatie en maak daar dan een verhaal van.
\nHet is voor mij een ontzettende bevrijding om al van te voren te weten waar het volgende hoofdstuk over gaat. In plaats van dat mijn schrijfsessie
\nbegint met een heleboel uitstelgedrag (wat voortkomt uit onzekerheid, wat weer voortkomt uit niet weten wat ik moet doen) kan ik meteen van start:
\nIn dit hoofdstuk gebeurt \u2018dit en dat\u2019, waarbij \u2018zus en zo\u2019 probleem \u2018dinges\u2019 moeten oplossen.
\nHet leuke is dat dit, in tegenstelling tot wat ik vroeger dacht, de fantasie niet beperkt. In tegendeel: als ik niet tijdens het schrijven moet bedenken wat er nu weer moet gebeuren, kan ik al mijn energie steken in het werkelijke schrijven.
\nDe angst van sommige schrijvers dat je dan \u2018te veel vastlegt\u2019 blijkt bij mij ook niet waar. Ik ben namelijk zelf de baas van mijn eigen verhaal. Maar in plaats van verzinnen en schrijven te combineren tot een ongerichte warboel, trek ik deze twee fasen uit elkaar.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Mijn zwager vroeg me onlangs of ik het niet moeilijk vond om \u2018op commando\u2019 te schrijven. Hij doelde op mijn werk als freelancer, waarin ik inderdaad \u2018op bestelling\u2019 en voor een bepaalde deadline mijn artikel moet aanleveren, of ik nu \u2018inspiratie had\u2019 of niet. Ik dacht hier even over na en antwoordde dat het juist helemaal niet moeilijk is, omdat ik namelijk weet waarover mijn artikel gaat. Ik verzamel informatie, orden deze en maak er een mooi lopend verhaal van….<\/p>\n