Het is 10 januari, mijn verjaardag. Mijn veertigste wel te verstaan. Ik sta in de supermarkt, op het punt om af te rekenen.
\nDe jongen achter de kassa, niet ouder dan een jaar of zeventien, deelt mee dat mijn boodschappen \u20ac8,95 kosten. Ik leg een briefje van vijf en twee munten neer. De jongen haalt vijf cent uit de kassa en wil die aan mij geven.
\n\u201cDat klopt niet,\u201d zeg ik.
\n\u201cHoezo niet?\u201d zegt hij.
\nIk glimlach omdat ik de vergissing niet zo erg vind. We komen er wel uit. \u201cVolgens mij geef ik je een tientje…\u201d
\nDe jongen kijkt naar de munten en het briefje en dan naar mij. Ik zie dat hij twijfelt. Hij kijkt nog eens en zegt dan: \u201cU geeft mij negen euro…\u201d
\nIk kijk nog eens naar de munten en het briefje en schud vriendelijk mijn hoofd, waarop de jongen nadrukkelijk het geld aanwijst.
\n\u201cU legt neer vijf euro plus twee, plus nog twee, dat is negen.\u201d
\nMijn glimlach bevriest en het kwartje valt. Ik voel dat ik rood word.
\n\u201cOh boy…\u201d stamel ik. \u201cIk dacht dat het rijksdaalders waren…\u201d
\nNog nooit heb ik die fout gemaakt. Ik heb zelfs nooit de noodzaak gevoeld om terug te rekenen naar guldens, zoals oudere mensen tot mijn irritatie wel eens doen. Maar nu… op mijn 40ste verjaardag, sta ik oog in oog met een zeventienjarige kassa jongen die mijn overduidelijke hoogbejaardheid bezegelt met de vraag:
\n\u201cWat zijn rijksdaalders?\u201d
\n\u201cLaat maar,\u201d zeg ik terwijl ik de vijf cent aanneem en me zo snel mogelijk uit de voeten maak.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Het is 10 januari, mijn verjaardag. Mijn veertigste wel te verstaan. Ik sta in de supermarkt, op het punt om af te rekenen. De jongen achter de kassa, niet ouder dan een jaar of zeventien, deelt mee dat mijn boodschappen \u20ac8,95 kosten. Ik leg een briefje van vijf en twee munten neer. De jongen haalt vijf cent uit de kassa en wil die aan mij geven. \u201cDat klopt niet,\u201d zeg ik. \u201cHoezo niet?\u201d zegt hij. Ik glimlach omdat ik de…<\/p>\n