Ik sta bij de kassa. Er schieten honderd dingen door mijn hoofd: werk, deadlines, nog meer deadlines en het eindeloos piepende stemmetje in mijn achterhoofd dat mij aanspoort om vooral meer aan mijn nieuwe roman te werken. De caissi\u00e8re bliept mijn boodschappen, en ik pak mijn portemonnee uit mijn tas. Ik haal mijn bonus- en airmiles passen tevoorschijn en overhandig deze aan het meisje.
\nTerwijl ik in mijn hoofd een lijstje doorneem van dingen die ik ab-so-luut vanmiddag nog moet doen, merk ik hoe de pasjes nog steeds in mijn hand zitten. De caissi\u00e8re staart er naar, alsof ik haar iets anders laat zien, en alsof dat \u2018andere\u2019 ook nog eens heel vies ruikt. Ze is zelfs gestopt met het bliepen van mijn boodschappen.
\nIk kijk naar de pasjes, en kijk naar haar. Haar blik blijft echter gefixeerd op de twee pasjes. Ik moet de neiging onderdrukken om ze niet langzaam heen en weer te bewegen om te kijken of ze haar hoofd heen en weer zal wiegen, zoals gehypnotiseerde tekenfilmpersonages dat doen.
\nAls ik de pasjes langzaam naar haar toe beweeg deinst ze iets terug.
\n\u201cAlsjeblieft,\u201d zeg ik.
\nZe schud haar hoofd.
\n\u201cDie pak ik niet aan,\u201d zegt ze.
\nIk kijk naar de pasjes en verwacht nu dat ze, zonder dat ik dat weet, besmeurd zijn met fecali\u00ebn. Of erger.
\nAfgezien van de ouderdomskrasjes en dat het blauw verschoten is, zie ik niet in waarom iemand er spontaan een fobische angst voor ontwikkelt. Vooral caissi\u00e8res niet. Het lijkt me een behoorlijke arbeidshandicap als je achter een kassa zit en geen bonus kaarten wil aanraken. Zoiets als een masseur met haptofobie of een PVV politicus met empathisch vermogen. Het zijn dingen die niet meteen samengaan.
\n\u201cWaarom niet?\u201d vraag ik, terwijl de rij achter me begint te morren over het feit dat ik blijkbaar \u2018de boel ophoud\u2019. Nog zoiets: mensen in rijen veranderen in een soort opschiet-nazis. Oh wee als iemand niet meteen zijn driehoekige balkje achter zijn boodschappen legt. Of er te lang over doet om zijn mandje onder de lopende band te schuiven. Of zijn bonus- en airmiles pasjes pas gaat zoeken als hij eigenlijk al zou moeten beginnen met pinnen. WAT WILLEN JULLIE VAN ME? ZIJ PAKT DAT PASJE TOCH NIET AAN??!!
\n\u201cU bent in de C1000\u201d zegt ze met opgetrokken neus.
\nEven overweeg ik om dit niet te accepteren. Uiteraard kan ik, nu ik uit mijn gedachten ben opgeschrikt en om me heen kijk, niet ontkennen dat ik overduidelijk in de C1000 sta en niet in de Albert Heijn. Maar iets in me wil haar nu koste wat het kost die pasjes laten inscannen. Al was het maar om die ge\u00efrriteerd met hun tong klakkende lui achter me de mond te snoeren.
\nIn plaats daarvan zeg ik \u2018sorry\u2019 en voel ik dat de spanning uit de situatie wegstroomt. Opgelucht bliept het meisje door, en de rij achter me heeft zijn collectieve tonggeklak nu gericht op een zielig meisje dat per ongeluk de stapel mandjes omgooit, waardoor ze Niet Opschiet.
\nInderdaad. Een halsmisdaad.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Ik sta bij de kassa. Er schieten honderd dingen door mijn hoofd: werk, deadlines, nog meer deadlines en het eindeloos piepende stemmetje in mijn achterhoofd dat mij aanspoort om vooral meer aan mijn nieuwe roman te werken. De caissi\u00e8re bliept mijn boodschappen, en ik pak mijn portemonnee uit mijn tas. Ik haal mijn bonus- en airmiles passen tevoorschijn en overhandig deze aan het meisje. Terwijl ik in mijn hoofd een lijstje doorneem van dingen die ik ab-so-luut vanmiddag nog moet…<\/p>\n