Het is volkomen willekeurig wat in een bepaalde cultuur geaccepteerd is om te eten. In diverse Aziatische landen is \u2018hond\u2019 gewoon een gerecht. Net als \u2018slang\u2019 trouwens. In verschillende Afrikaanse landen kun je, heb ik mij horen vertellen, geroosterde sprinkhanen met honing kopen in stalletjes, net zoals je bij ons een zakje pinda\u2019s koopt op de markt.
\nAan de andere kant zijn er net zulke willekeurige taboes op eten. In de Verenigde Staten gruwen mensen van het idee om \u2018paard\u2019 te eten. Zelf kan ik uit de eerste hand melden dat paardenbiefstuk verrukkelijk is. En dichter bij huis ken ik mensen die dolgraag mosselen eten, maar garnalen \u2018eng\u2019 vinden.
\nSoms snap ik niet hoe een bepaald gerecht op de nationale spijskaart terecht is gekomen. Ik begrijp dat hongerige mensen zoiets als garnalen proberen als ze honger hebben, en er dan tot hun verbazing achter komen dat deze dieren heel smakelijk zijn, mits bereid met een sausje van mayo, ketchup, whiskey en paprikapoeder. Wat ik niet begrijp is hoe Fugu op de menukaart kwam.
\nFugu is de Japanse naam voor Kogelvis. Deze vis heeft een aantal organen waarin een gifstof zit (tetrodotoxine) waarvan een miniscule hoeveelheid dodelijk is. De enige manier(!) om deze vis te eten, is als een speciaal opgeleide kok de vis op een heel bijzondere en moeilijke manier bereidt. Een verkeerde incisie en de maaltijd is dodelijker dan Gordon Ramsey\u2019s blik als iemand hem een Big Mac serveert.
\nHoe komt iemand dan op het idee om hier een gerecht van te maken?
\n\u201cWauw die vis is zo lelijk en stekelig, dat is vast eetbaar! Hee, Ryu, probeer dit eens? Oh. Oeps. Hee, Ichiro. Proef eens? Nee niet dat stukje… Oh jee…Kazu! Ik heb iets lekkers klaargemaakt. Proef eens? Nee, Ichiro en Ryu erm slapen. Dat is het. Ze slapen. Maar proef nou eens. Het is vast heel lekker! En? Ja? Smaakt het? Okee, welk stukje heb je nou precies gegeten? Kazu? Kazu? Verdorie. Jiro! Kom eens? Ik heb iets lekkers voor je…\u201d
\nHet feit dat mensen bereid blijken om letterlijk alles te eten, zelfs als het volkomen dodelijk is, is voor mij nog geen troost voor het feit dat ik gisteren op de fiets zat, en diep inademde om de frisse lentelucht te proeven. Ik voelde de vlieg tegen mijn gehemelte botsen, heen en weer zoemen en vervolgens in mijn slokdarm verdwijnen. Kokhalzend en hoestend fietste ik verder. De tranen stroomden over mijn ogen van benauwdheid terwijl ik de winkel binnenliep.
\n\u201cIk heb een vlieg ingeslikt,\u201d zei ik ter verduidelijking.
\nIk vermoed dat ik de dame achter de kassa niet meer had kunnen laten schrikken als ik \u201cdit is een overval\u201d had geroepen.
\nInmiddels ben ik over dit vliegen trauma heen. Er is nu eenmaal objectief gezien niets mis met het eten van insecten. Maar ik probeer liever Fugu.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Het is volkomen willekeurig wat in een bepaalde cultuur geaccepteerd is om te eten. In diverse Aziatische landen is \u2018hond\u2019 gewoon een gerecht. Net als \u2018slang\u2019 trouwens. In verschillende Afrikaanse landen kun je, heb ik mij horen vertellen, geroosterde sprinkhanen met honing kopen in stalletjes, net zoals je bij ons een zakje pinda\u2019s koopt op de markt. Aan de andere kant zijn er net zulke willekeurige taboes op eten. In de Verenigde Staten gruwen mensen van het idee om \u2018paard\u2019…<\/p>\n