Ik zeg altijd de verkeerde dingen. Onlangs belde ik de NS. Over een paar weken ga ik naar Parijs voor de presentatie van een grote game producent, en ik wilde weten of de aansluiting met de trein naar huis een beetje betrouwbaar is. Ik wil tenslotte niet midden in de nacht in Amsterdam stranden. De vrouw aan de lijn verzekerde me dat het allemaal wel goed zou komen. Waarop ik zei:
\n\u2018Het is dan te hopen dat Al Qaida zich die dag rustig houdt\u2026\u2019
\nEen paar seconden was het stil, en besefte ik dat ik zojuist misschien wel een terroristisch dreigement had uitgesproken. Tot mijn grote opluchting schoot ze in de lach.
\nErger was het een paar weken geleden. Mijn vriendin en ik zouden op tweede Paasdag mijn moeder bezoeken. Uiteraard haalden we even bloemen. Het volgende verhaal is (helaas) waar gebeurd.
\nIk loop de bloemist in. Achter de kleine toonbank staat een wat oudere man die ons vriendelijk toelacht en meteen behulpzaam is met het uitzoeken van een boeket. Dat doet hij heel vaardig, zeker gezien het overduidelijk ontbreken van zijn rechterarm. Op de een of andere manier kan hij zijn stomp nog gebruiken om mee te grijpen, en daar is hij verdraaid handig (sorry) in. In zo\u2019n geval is de regel: niet staren, niets zegen, gewoon doen. Don\u2019t mention the war, zoals Basil Fawlty in paniek uitroept als er Duitsers in het hotel komen.
\nDe man kletst ondertussen gezellig met mijn vriendin, en is zo aardig om ons twee bossen voor de prijs van \u00e9\u00e9n te verkopen.
\n\u2018Ik heb gisteren een kleinzoon gekregen,\u2019 vertelt hij vrolijjk.
\n\u2018Da\u2019s leuk!\u2019 zegt mijn vriendin.
\n\u2018Gefeliciteerd,\u2019 zeg ik. En ik heb niet het verstand om daar te stoppen. Dat vreselijke deel van mijn brein heeft de leiding overgenomen. Zonder dat ik er controle over heb komen de volgende woorden uit mijn mond:
\n\u2018Wat leuk! Hoe maken moeder en kind het? Helemaal gezond? Tien vingers en tien teentjes en zo?\u2019
\n\u2018Eh, ja,\u2019 zegt de man. \u2018Dat was ook het eerste waar ik toch wel naar heb gekeken.\u2019
\nIn eerste instantie heb ik het zelf nog niet door. Het is immers dat andere deel van mijn brein dat de woorden had uitgesproken. Maar langzaam maar zeker komt het besef (en het schaamrood) opzetten. \u2018Don\u2019t mention the war!\u2019 roept Basil in mijn achterhoofd. \u2018I mentioned it once, but I think I got away with it.\u2019
\n\u2018Gelukkig,\u2019 zeg ik, terwijl ik zo snel mogelijk weg wil. \u2018Gezond is het belangrijkste.\u2019
\nIn gedachte zie ik nu Basil zijn Hitler loopje doen voor de verbijsterde Duitse gasten.
\nMijn vriendin, die het of niet door heeft, of de beste pokerface allertijden trekt, rekent af en zegt gedag.
\n\u2018Dag,\u2019 zeg ik, en zwaai. De man zwaait terug met zijn stomp. Ik probeer niet te staren. Op een haar na mis ik mijn mijn hoofd de deur die mijn vriendin net open deed. We verlaten de winkel. Basil is in mijn gedachten inmiddels weer knock-out en wordt door Manuel het hotel uit gesleept.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Ik zeg altijd de verkeerde dingen. Onlangs belde ik de NS. Over een paar weken ga ik naar Parijs voor de presentatie van een grote game producent, en ik wilde weten of de aansluiting met de trein naar huis een beetje betrouwbaar is. Ik wil tenslotte niet midden in de nacht in Amsterdam stranden. De vrouw aan de lijn verzekerde me dat het allemaal wel goed zou komen. Waarop ik zei: \u2018Het is dan te hopen dat Al Qaida zich…<\/p>\n