Ik stond dinsdag in de rij van de kassa in de supermarkt. Toevallig de kassa die ook dienst doet als loket voor de stomerij. Voor me was een wat oudere heer die zonder boodschappen op zijn beurt wachtte. In zijn hand had hij een bonnetje.
\n\u2018Aha,\u2019 dacht ik. \u2018Een klant voor de stomerij.\u2019
\nNiets ontgaat mij. Net zoals het hierna volgende, waargebeurde gesprek tussen de oudere heer en het piepjonge kassameisje.
\n\u2018Ik kom mijn jas halen.\u2019
\n\u2018Maar het is nog geen drie uur!\u2019 zei het meisje oprecht verschrikt.
\n\u2018Inderdaad, het is tien voor drie,\u2019 zei de man.
\n\u2018Kleren van de stomerij zijn pas om drie uur klaar. Kunt u straks niet terugkomen?\u2019
\n\u2018Ik dacht dat het wel zou kunnen dat hij er al is,\u2019 zei de man. \u2018Kunt u niet even kijken?\u2019
\nEen korte pauze.
\n\u2018Eh, nee. Dat heeft geen zin.\u2019
\nIk keek van het meisje naar de oudere heer naar het rek met kleren, dat een meter achter haar tegen de muur stond. De oudere heer was even sprakeloos. Toch hernam hij zich moedig.
\n\u2018Jawel,\u2019 zei hij.
\nDe man steeg in mijn achting. Soms moet je koppigheid niet met argumenten bestrijden maar met een welluidend \u2018Welles!\u2019.
\n\u2018Meneer, dat heeft geen zin, de kleren zijn pas om drie uur klaar. Dat staat op het bonnetje.\u2019
\n\u2018Dat weet ik, daarom kom ik ook nu,\u2019 zei de man, die van sprakeloosheid via stelligheid nu richting irritatie bewoog. \u2018Je kunt toch wel even kijken? Volgens mij zie ik hem zelfs hangen.\u2019
\n\u2018Meneer, ik ga de volgende klant helpen,\u2019 zei het meisje pinnig. Demonstratief haalde ze mijn netje ongeschilde spruitjes door de scanner. De oudere heer liep nu ietwat rood aan. Als hij een wandelstok had gehad, had hij daar beslist nu mee gezwaaid.
\n\u2018Ik wil nu de chef spreken!\u2019 riep hij.
\nHet meisje beet op haar lip en keek nadrukkelijk alleen naar mijn boodschappen die een voor een voorbij gelden. Misschien hoopte ze, dat door het stellig te wensen, de man in een pak melk zou veranderen. Of een pak met twee vegetarische hamburgers. Of iets anders wat niet zo onredelijke V\u00f3\u00f3r Drie Uur Een Jas Wilde Ophalen.
\nDe chef verscheen, herkenbaar aan een naamplaatje en een pluk zwart haar dat over een glanzende kale plek was gekamd.
\n\u2018Deze juffrouw wil mij mijn jas niet geven!\u2019 zei de oudere heer.
\n\u2018Waarom niet, Muriel?\u2019 zei de man.
\n\u2018Het is nog geen drie uur,\u2019 zei Muriel met een klein maar oh zo standvastig stemmetje.
\n\u2018Kijk toch maar even,\u2019 zei de chef.
\nEn inderdaad, een plastic zak met een (hopelijk) proper jasje ging met de oudere heer de winkel uit. Ook de chef nam weer post in zijn kantoortje. Het meisje sloeg mijn laatste boodschappen aan.
\n\u2018Wat een eikel. Logisch dat het er nu wel was,\u2019 mopperde het meisje onder haar adem.
\n\u2018Waarom dat?\u2019 vroeg ik terwijl ik mijn pinpas door het apparaat haalde.
\n\u2018Door al dat gezeur is het nu vijf over drie.\u2019<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Ik stond dinsdag in de rij van de kassa in de supermarkt. Toevallig de kassa die ook dienst doet als loket voor de stomerij. Voor me was een wat oudere heer die zonder boodschappen op zijn beurt wachtte. In zijn hand had hij een bonnetje. \u2018Aha,\u2019 dacht ik. \u2018Een klant voor de stomerij.\u2019 Niets ontgaat mij. Net zoals het hierna volgende, waargebeurde gesprek tussen de oudere heer en het piepjonge kassameisje. \u2018Ik kom mijn jas halen.\u2019 \u2018Maar het is nog…<\/p>\n