40

Het is 10 januari, mijn verjaardag. Mijn veertigste wel te verstaan. Ik sta in de supermarkt, op het punt om af te rekenen.

De jongen achter de kassa, niet ouder dan een jaar of zeventien, deelt mee dat mijn boodschappen €8,95 kosten. Ik leg een briefje van vijf en twee munten neer. De jongen haalt vijf cent uit de kassa en wil die aan mij geven.

“Dat klopt niet,” zeg ik.
“Hoezo niet?” zegt hij.

Ik glimlach omdat ik de vergissing niet zo erg vind. We komen er wel uit. “Volgens mij geef ik je een tientje…”

De jongen kijkt naar de munten en het briefje en dan naar mij. Ik zie dat hij twijfelt. Hij kijkt nog eens en zegt dan: “U geeft mij negen euro…”

Ik kijk nog eens naar de munten en het briefje en schud vriendelijk mijn hoofd, waarop de jongen nadrukkelijk het geld aanwijst.

“U legt neer vijf euro plus twee, plus nog twee, dat is negen.”

Mijn glimlach bevriest en het kwartje valt. Ik voel dat ik rood word.

“Oh boy…” stamel ik. “Ik dacht dat het rijksdaalders waren…”

Nog nooit heb ik die fout gemaakt. Ik heb zelfs nooit de noodzaak gevoeld om terug te rekenen naar guldens, zoals oudere mensen tot mijn irritatie wel eens doen. Maar nu… op mijn 40ste verjaardag, sta ik oog in oog met een zeventienjarige kassa jongen die mijn overduidelijke hoogbejaardheid bezegelt met de vraag:

“Wat zijn rijksdaalders?”

“Laat maar,” zeg ik terwijl ik de vijf cent aanneem en me zo snel mogelijk uit de voeten maak.



Leuk? Lees dan ook deze:

    Geen

One Comment

  1. Pingback: Een pak van mijn hart « Schrijversblok

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.