De snelheid van de lucht

In eerste instantie denk ik dat het aan mijn jasje ligt: er dringt namelijk opeens een penetrante stank mijn neusgaten binnen. Onopvallend ruik ik aan mijn schouder terwijl de dame van het reisbureau haar aandacht eerst op haar scherm richt en dan weer op mij.

Ze vertelt over kortingen en dure treinen en goedkope vluchten, maar ik maak me op dit moment meer zorgen over mijn persoonlijke hygiëne. Hoe kan dit? Waarom stink ik?

De dame kijkt nu weer naar haar scherm, en daar is de stank weer: een geur van rotting en bederf die me de adem beneemt. En plots begrijp ik wat er aan de hand is. De vrouw van het reisbureau is een soort vuurtoren die in plaats van waarschuwende lichtsignalen pufjes slechte adem de wereld in stuurt. Aangezien de snelheid van stank langzamer is dan die van het licht, bereikt de bedorven lucht mij steeds pas als zij haar hoofd alweer heeft afgewend.

Nu vertelt ze me dat de Thalis naar Parijs eigenlijk helemaal niet goedkoper is dan reizen met het vliegtuig. Ik knik, en spoor haar aan om vooral nog even verder te kijken of de vertrekdatum er toe doet. Opnieuw ben ik omringd door bedorven lucht. Ik bedenk een nieuwe opdracht voor haar. Op dit moment lijkt het me belangrijker dat ze me niet aankijkt dan dat ik een betaalbare vakantie vind.

Toch is er blijkbaar geen reden meer voor haar om haar hoofd af te wenden. Ik merk dat ik onbewust een pakje kauwgum uit mijn jaszak heb gehaald. Ik overweeg of ik haar er een kan aanbieden. Ik wil er zelfs wel eentje uithalen en in mijn mond stoppen om het goede voorbeeld te geven, maar vraag me af of dat niet onbeleefd overkomt.

Ze praat maar en ze praat maar, en nu is er geen ontsnappen aan. Ik krijg de volle lading en houd (hopelijk) subtiel mijn neus dicht in een poging om er bedachtzaam en geïnteresseerd uit te zien. Het is op dit moment mogelijk dat ze me vertelt hoe ik gratis een reis rond de wereld kan maken, maar ik hoor het niet.

Zou ik het niet gewoon kunnen zeggen? “Mevrouw, u stinkt erg uit uw mond…”

Nee, dat doe je niet. En ik kan eigenlijk geen enkele goede reden bedenken waarom niet. Toch blijf ik in plaats daarvan opzichtig met het pakje kauwgum spelen, in de hoop dat het als een soort subliminale boodschap bij haar aankomt.

In plaats daarvan praat ze gewoon door, en moet ik mezelf heel erg beheersen om nu niet met het pakje voor haar ogen te zwaaien.

Als ik niet langer mijn adem in kan houden zonder dat het opvalt, bedank ik de dame voor haar hulp en zeg er nog even over na te moeten denken. Ik krijg een print-out van haar zoekwerk mee, en ze wijst er op dat ik alles ook op internet kan vinden.

Goddank.



Leuk? Lees dan ook deze:

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.