We hebben drie kinderen (en hun ouders) te logeren, waardoor ik plots anders tegen bepaalde dingen aan ga kijken. Zo blijkt het oprecht fascinerend om iemand het alfabet te horen opzeggen, mits die iemand niet ouder is dan zes.
Ik vermoed dat ik lang niet zo onder de indruk zou zijn van een dergelijk prestatie als het om een volwassene ging. Nou ja, misschien als die persoon ook PVV stemmer is. Dan moet je iedere vorm van intellectuele inspanning aanmoedigen.
Maar behalve dat ik oprecht geniet van wat die drie kids (16 maanden, “bijna zes” en acht jaar) allemaal kunnen en doen (het jongetje is buitengewoon bedreven in Angry Birds, het oudste meisje kan heel mooi zingen en de eenjarige kan al ‘ha ie’ zeggen als je haar heel erg aanspoort) merk ik dat ik ook ergens diep in mij een ‘verantwoordelijke volwassene’ heb wonen. Ja ik ben er net zo verbaasd over als jij.
Bijvoorbeeld merk ik dat ik vind dat die kids ‘niet de hele tijd achter de spelcomputer moeten zitten’. Ik weet niet waar het vandaan komt, aangezien ik nu nog steeds regelmatig een paar uur achter elkaar wil gamen, maar ik hoor mezelf dingen zeggen als: “DS uit, jullie moeten lekker buiten gaan spelen.” Opnieuw: ik ben net zo geschokt als jij.
Toch faal ik nu al met mijn pogingen tot Verantwoord Oomschap.
Als wij ‘s avonds met zijn allen tv kijken, en de oudste twee naar bed zijn, vraag ik me toch af of wat er op het scherm te zien is niet te eng is voor die kleine. Zij mag namelijk later naar bed omdat ze anders toch niet slaapt. Haar ouders verzekeren me dat de beelden op tv helemaal niet tot haar doordringen.
Ik ontspan dus en laat me meeslepen door een aflevering van Dexter. Ik zit zo in het verhaal dat ik mijn mening over een van de personages hardop uitspreek.
“Wat een bitch,” zeg ik.
“Betsj!” zegt het kleine meisje met een schattig stemmetje.
Ik schaam me diep. Ik heb haar haar eerste lelijke woord geleerd.
Leuk? Lees dan ook deze:
: 
