Weer thuis

Budapest is niet een vakantiebestemming die ik uit mezelf zou kiezen. Het is zo’n plek waarvan je wel weet dat het bestaat, maar die je niet in het lijstje ‘Londen, Parijs, New York’ zet. En dat is helemaal onterecht. Ik heb zojuist mijn derde bezoek achter de rug. Mijn schoonzus en haar gezin wonen er.

Dankzij hen heb ik Budapest leren kennen als een geweldige vakantiebestemming. De stad doet qua architectuur en structuur aan Parijs denken: grote gebouwen met façades in steeds verschillende stijlen, brede hoofdwegen en een doolhof van kleine straatjes en verkeer dat alleen Darwinistische wetten gehoorzaamt.

Behalve een uitgebreid aanbod aan kunst in verschillende indrukwekkende musea heeft Budapest een nog uitgebreider aanbod aan gebak. De Hongaren hebben een liefdesrelaties met chocolade waarbij vergeleken de Belgen zuurpruimen lijken. Een restaurantje dat we een aantal maal hebben aangedaan heet ‘Sugar’, niet ver van het Frans Liszt plein. De versiering van de muren, in felle kleuren met veel roze, is al bijna te zoet. Aanrader: de ‘Super Royal’ chocolade taart, die is geglazuurd met een dikke laag marsepein.

Minstens zo goed gebak is te vinden (en te verslinden) in Ruszwurm, een piepklein koffiehuisje in het Kastelendistrict. De naar het café vernoemde chocolade taart maakt gevoelens bij me los die ik normaal gesproken alleen voor mijn vriendin voel.

De afgelopen week was een roes van gebak en restaurants en kunst en spelen met mijn neefje en nichtjes en lopen. Vooral heel veel lopen. Een van die wandelingen bracht ons in een Labyrint in het Kastelendistrict. Labyrint bleek op dit onderaardse gangenstelsel alleen van toepassing als je acuut aan Alzheimer leed: feitelijk was het een lange kronkelende gang van start naar uitgang. Wel deed het me verlangen naar een paar avonden World of Warcraft.

Een ander tripje leidde ons naar het ‘Ziekenhuis in de Grot’, een oude kernschuilkelder uit de Koude Oorlog. Heel indrukwekkend om zo’n reisje terug in de tijd te maken, waardoor ik extra veel zin kreeg om het spel Fallout weer eens te spelen.

Is het heel erg dat ik door een bezoekje aan het Ference Hopp museum, met al die Aziatische kunst, zin kreeg om Civilization weer eens op te starten?

Ik blijf een geek.



Leuk? Lees dan ook deze:

2 Comments

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.