Een Scheringa-tje

Ik sta in de supermarkt met zo’n winkelmandje-op-wieltjes naast me. Ik vind dat sowieso nogal stomme dingen, waarvan het hengsel voor mij altijd te kort is. Ofwel ik moet gebogen mijn heel grof volkoren ophalen, ofwel hij hangt zo half in de lucht, alsof ik ‘em op twee wielen wil laten stunten.

Terwijl ik daar sta, komt er een vrouw met een winkelwagentje voorbij, die mijn behoorlijk volgeladen mandje opzij duwt, zodat deze over mijn kleine teen rijdt. Uiteraard loop ik op slippers, dus ik roep ‘au’. Dat doe ik vaker als dingen op mijn teen terecht komen. Veel vaker, zelfs, dan ik eigenlijk durf toe te geven. Mijn tenen zijn magneten voor zware, pijnlijke dingen zoals bakstenen, stoepranden, wokpannen en autodeuren.

De mevrouw zegt, enigszins verontwaardigd ‘neem mij niet kwalijk’.

Het is dezelfde toon waarop mensen ‘pardon’ zeggen als een ander een scheet laat. Als mij dat overkomt, en ik dus in dat geval de ‘dader’ ben, stel ik de ‘pardon’ roeper graag gerust: “Geeft niets hoor. Kon jij niets aan doen.”

Maar in dit geval liet ik geen scheet. Ik stond in de supermarkt naar de oosterse kruidenmixen te kijken. Dat is een geheel reuk- en geluidloze bezigheid, die ik overigens met alle vormen van plezier had onderbroken om deze mevrouw er langs te laten. Als ze dat even had gevraagd.

Er blijkt echter een sociale wet te zijn, die stelt dat als iemand je eigen stomme winkelmandje-op-wieltjes over jouw teen duwt, je daar niets van mag zeggen, mits de ander ‘neem mij niet kwalijk’ zegt. Wat voor toon die ander ook gebruikt. Het feit dat ik haar ‘excuses’ beantwoordde met “ik neem het u wel iets kwalijk, u had ook kunnen vragen of u er langs mocht” werd beantwoord met een blik die suggereerde dat ik wel degelijk zojuist een scheet had gelaten.

Ik geef hier Dirk Scheringa de schuld van. De oplichter Scheringa die zich voor eens en voor altijd in mijn brein heeft geworteld met de uitspraak “daar hebben we toch sorry voor gezegd!”. Dit was tijdens zijn inmiddels beroemde toespraak na het faillissement van de DSB: “Ja we hebben mensen producten verkocht die niet deugden. Daar hebben we toch sorry voor gezegd! Dat is geen reden om ons kapot te maken!”

Het schijnt dat Scheringa op dit moment flink wat geld verdient met ‘masterclasses’ die, volgens zijn website ‘maar liefst vijf uur duren!’ voor ‘slechts 999 euro!’ De sessies vinden in Spanje plaats, en reis- en verblijfkosten zijn voor rekening van de ‘cursist’. Het zou me niet verbazen als in elk geval de helft van deze uren zijn ingeruimd om de deelnemers kennis te laten maken met de voordelen van time-sharing die met een wel heel speciale lening betaald kan worden.

Gaat het te ver om die vrouw in de supermarkt te vergelijken met meester-oplichter Scheringa? Nee, natuurlijk niet. Hoewel ik vrij zeker weet dat deze kleine-tenen-plettende dame niet schuldig is aan het afhandig maken van mensen hun spaargeld, is haar ‘ik zei toch sorry’ instelling minstens even erg. Of ga ik nu toch te ver? Sorry.



Leuk? Lees dan ook deze:

2 Comments

  1. Potdomme Harry, ik vind je stukjes altijd ‘herkenbaar’ (sorry!), maar ik schop mensen die die mandjes op wieltjes gebruiken het liefst doormidden. Mijn god, wat een vertraging die idiote uitvinding oplevert in de winkel! Treuzelende mensen: prima, maar treuzelende mensen met zo’n mandje dat ze achter zich aanslepen nemen tweeëneenhalf keer zoveel ruimte in als ze eerst deden.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.