De bloedstollende ontknoping

Ik kan me niet zo heel veel meer herinneren van de kleuterschool, maar één gebeurtenis is blijven hangen. De juf ging een poppenkast voorstelling geven. Het was, besef ik nu, een show waar ze heel wat vrije tijd in had gestoken: zelfgemaakte poppen, achtergronden en een eigen verhaal. Als kind dacht ik daar natuurlijk niet over na, maar nu weet ik hoe veel tijd er in gaat zitten om een mooi kloppend script in elkaar te draaien, stemmetjes te bedenken en te repeteren, dat alles in de hoop dat die kids het leuk vinden.

Het begon meteen al spannend, met een tovenaar die de vriendin van de held in een kikker veranderde met een krachtige spreuk. Iets van rim bim bom boem of zo. In elk geval was het iets wat heel magisch en mysterieus klonk.

Dit was ook het moment dat ik op vijf jarige leeftijd mijn ‘gave’ voor het eerst ontdekte. Een reconstructie:

TOVENAAR: “Ha haaa! Nou, Jan Klaassen, omdat jij mijn appel hebt gestolen tover ik Katrijn in een kikker!”
JAN KLAASSEN: “Nee, niet doen! Dat mag toch niet, he kinderen?”
KINDEREN: “Neee! Niet doen! Neeee!”
TOVENAAR: “Rim! Bim! Bom! BOEM!”

De tovenaar verdween. Katrijn was een kikker. Jan Klaassen keek ons verslagen aan. Een hele acteerprestatie voor een sokpop.

JAN KLAASSEN: “Wat moet ik nu doen? Oh! Arme Katrijn!”

Waarop ik riep: “Je moet gewoon de spreuk achterstevoren zeggen!”

Er viel een veelzeggend moment van stilte in de poppenkast.

JAN KLAASSEN: “Ja… Ehhh… Nou! Kinderen! Ik denk dat ik eerst maar eens op zoek ga naar de tovenaar om zijn toverboek te vinden!”

De poppenkastvoorstelling werkte in het daaropvolgende kwartier toe naar een bloedstollende climax waarin Jan Klaassen de Tovenaar met zijn nieuwe vriend de Dwerg om de tuin leidde, het toverboek te pakken kreeg en daaruit leerde dat er een manier was om Katrijn weer in Katrijn te veranderen.

JAN KLAASSEN: “Hier staat het! Ja! Ik moet… de spreuk achterstevoren opzeggen!”

De korte pauze in deze zin was, vermoed ik, het moment dat de juf iets weg moest slikken. Ik denk dat ze in die seconde overwoog of ze niet ter plekke een andere oplossing kon verzinnen. Maar hier had ze al die uren in de repetities naartoe geleefd. Dit was het moment: de grote ontknoping van het magische avontuur, waarvan ze zeker had geweten dat het een verrassend en bevredigend einde zou vormen. Dat is zoiets is als een stoomboot: die verander je niet zomaar van richting.

Ik vraag me nog steeds af of ze het me kwalijk nam toen ik hardop “Zie je wel!” riep.

Onvergeeflijk, ik weet het, maar ik was vijf en kon er niets aan doen. Het spijt me juf. Het was echt heel spannend, hoor.



Leuk? Lees dan ook deze:

4 Comments

  1. Stone

    Heel herkenbaar, en waarschijnlijk de reden dat veel van mijn vrienden liever geen thrillers samen met mij meer kijken. Er is altijd wel een die de fout maakt om op een A-Ha of Zucht geluid van mij te vragen: Wat?
    Nee, Niets.
    Vertel nu maar.
    Nou die stem van Jigsaw is van *selecteer tekst om spoiler te tonen. HH*Tobin Bell, en dus niet van die gozer die de vrouw en dochter gijzeld.
    Tobin Wie?
    Zie je die dode gozer in het midden van de vloer.
    Let maar op dat is de moordenaar.
    Ja, tuurlijk wat lul jij nou stom. hoe kan een lijk nou de moordenaar zijn?
    twintig minuten later gevolgd door: GVD, film kijken met jouw is ook geen hol meer aan!

      • Stone

        Ohh, sorry ik dacht met een 8 jaar oude film dat het wel kon. Misschien had ik beter The sixth sense als voorbeeld kunnen gebruiken.

        Het probleem met dat voorbeeld is alleen dat ik het eerste half uur van de film verwaard naar de film heb zitten kijken, omdat na de openings scene toch echt stond “one year later” hier moeten ze toch “15 years earlier” moeten hebben bedoeld. toch? pas toen “het talent” van het jochie naar voren kwam dacht ik, o zo. Pas toen de grote plottwist kwam beseft ik pas dat het helemaal niet de bedoeling was ik dacht/wist dat bruce was, uhm… was wat die was.

        • Hahaha juist The Sixth Sense is oud zeer voor mij. Mijn ex-vriendin verraadde de ontknoping voordat ik de film zag. Heb dat haar nooit vergeven. Ben daarom erg spoiler-bewust in mijn schrijfsels.

          Ironisch genoeg wil mijn huidige vriendin vooral dat ik mijn mond houd tijdens een film, vanwege situaties zoals jij zelf hierboven schetste…

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.