Schrijftip: Het hoeft niet in een keer goed

Een van de redenen dat schrijven me nu makkelijker afgaat dan, pak ‘em beet, tien jaar geleden, is omdat ik accepteer dat woorden niet op rantsoen staan. Waarbij ik vroeger zwoegde op een tekst, en doorploeterde tot ik van de ‘perfecte’ openingszin tot een mooi kloppend slot kwam, begin ik nu regelmatig vijf keer opnieuw.

Vroeger vond ik dat zonde. Ik had toch al zoveel geschreven? En al die moeite zou ik dan zomaar weggooien? Nee, dacht ik, het is vast veel efficiënter om door te worstelen met datgene dat er al was. Dat dacht ik dus fout.

Het geheim is namelijk dat ik niet alles weggooi wat ik al had. Het mooie van een moderne tekstverwerker is dat ik net zoveel documenten open kan hebben als ik wil. Op het moment dat ik merk dat iets niet werkt, laat ik wat er is staan en open een nieuw bestand. Regelmatig keer ik terug naar de vorige versies, waar meestal wel een of twee zinnen uit te redden zijn, of soms hele alinea’s.

Het voordeel van deze manier van werken is dat ik mijn onderbewuste weer om de tuin kan leiden. Mijn grootste vijand is namelijk mijn interne stemmetje, die geen moment onbenut laat om me te ontmoedigen. “Dat is niks!” zegt het stemmetje. “Niemand wil dit lezen! Wat een stomme opening! En volgens mij is dat stukje gejat!” en ga zo maar door. Door steeds nieuwe documenten te openen, doe ik alsof ik het stemmetje gelijk geef. Kijk maar! Ik doe het nu anders! Maar stiekem bewaar ik al die stukjes om ze even later met een dramatisch gebaar alsnog in het artikel te stoppen. “Ha!” denk ik dan, “zie je wel dat het niet slecht was!”

Daarnaast ben ik gaan houden van herschrijven. Er is nu eenmaal niet zoiets als een muze die mij exact influistert wat ik moet typen. Een tekst is nooit in een keer goed. Zoals ik wel eens heb gehoord: de eerste versie is wat je wil zeggen. De tweede versie is hoe je dat wil zeggen.

Het leuke van herschrijven is dat er al iets ligt om wat mee te doen. Tegelijk kan ik dat vervelende stemmetje promoveren tot gewaardeerd collega. Juist op het moment dat de tekst er ligt, is het heel goed om er super kritisch doorheen te gaan. Stemmetje blij, tekst beter, ik ook blij.

Wie overigens uit het bovenstaande denkt op te maken dat ik lijdt aan een vorm van schizofrenie wil ik op een aantal dingen wijzen. Om te beginnen is schizofrenie iets anders dan een gespleten persoonlijkheid. Ten tweede bestaat er niet zoiets als een gespleten persoonlijkheid. En ten derde is er volgens mijn stemmetje niets mis met een gespleten persoonlijkheid zo lang ik maar doe wat hij zegt. Wat ik dus niet doe. Wat ik dus doe. Niet.

Wacht even, waar had ik het over? De wijze les die ik zelf na vele (vele!) jaren ploeteren heb geleerd is dat zelfs de beste tekst begint als een waardeloze brij woorden. Meerdere brijen in mijn geval. Die realisatie is ontzettend rustgevend. Althans voor ons. Mij! Voor mij. Kop dicht, stemmetje!



Leuk? Lees dan ook deze:

Stem of voeg toe aanUitleg over het gebruik van deze icons :  Plaatsen/stemmen op NUjij Plaatsen/stemmen op eKudos Plaatsen/stemmen op MSN Reporter Plaatsen/stemmen op Digg Toevoegen aan Symbaloo Stumble it! Voeg dit artikel toe aan Del.icio.us Voeg toe aan je Google bladwijzers Abonneer je op de RSS-feed van deze site

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *