Dit probleem bestond twintig jaar geleden niet

Een vriendin belt. Ik heb al een tijdje niets van haar gehoord, ze is namelijk het type ‘druk, druk druk’. Altijd onderweg, altijd met het volgende bezig voor het vorige klaar is. En dat is natuurlijk geen probleem. Ik weet hoe dat gaat. Hollen of stilstaan en zo. Freelancen betekent dat je nooit echt vrij bent.

We praten even en ik sla geen acht op de wat vreemde echo. Ik vermoed dat ze onderweg is, zoals gebruikelijk. Op straat, of in de auto. Dan klinkt het geluid dat alle twijfel wegneemt over haar lokatie.

“Wat?” zeg ik.
“Wat bedoel je: wat?” zegt ze.
“Je belt me van de wc?!” zeg ik.
“Eh… ja.”
“Dus daarnet toen we aan het praten waren…”
Net zoals het onmogelijk is om ‘Heb Je Even Voor Mij’ uit mijn gedachten te bannen, lukt het me niet om de waarheid te verdringen. “Oh nee… Toe, niet waar, toch?”
“Nou, ik heb het druk.”
“Gebruik dat woord niet.”
“Huh?”
“Laat maar. Ik weet even niet wat ik hier op moet zeggen…”
“Ja, sorry hoor, ik heb het zo druk dat ik op de wc eindelijk mijn telefoontjes af kan handelen…”
“Dit… Dit is… Nee. Ik geloof niet dat mijn brein dit aan kan.”
“Ja hoor es, iedereen moet poepen.”
“Aaarrgh! Zeg dat nou niet!? Nou maak je het mentale beeld alleen maar erger!”
“Nou, het is toch zo?”
“Daar GAAT het niet om!”
“Waar gaat het dan wel om?”
“Zullen we van onderwerp veranderen?” zeg ik enigszins radeloos. “Waar belde je eigenlijk voor?”
“Of jullie op de koffie wilden komen. We hebben taart.”
Het is even stil.
“Chocolade taart,” voegt ze er droogjes aan toe.



Leuk? Lees dan ook deze:

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.