Don’t try this at home

Er was een periode als kind dat ik nog geen ‘echt’ vuurwerk mocht afsteken. Als alternatief kreeg ik dan doosjes sterretjes, klaptouwtjes en Bengaalse lucifers die gekleurde vlammen hadden. Allemaal ‘koud’ vuurwerk zoals mijn ouders dat noemden. En als tienjarige vond ik dat ook prima. Maar met elf, twaalf jaar begon er toch een stemmetje in mijn achterhoofd te spreken. Vooral omdat ik tot dan toe regelmatig geterroriseerd werd door ‘grote jongens’ die strijkers en ander gevaarlijk spul in mijn richting gooiden. Meestal waren ze met zijn tweeën of drieën en wij konden dan niets anders dan dekking zoeken. Samen met een vriendje van mij uit de buurt besloten wij naar het stemmetje in mijn achterhoofd te luisteren.

We hadden geen van tweeën echt vuurwerk, maar besloten onze voorraden koud vuurwerk te combineren. Wij woonden in een huis met een dakterras, en een paar dagen voor oud en nieuw richtten wij daar ons laboratorium in.

We pakten het professioneel aan, en bonden zakdoeken voor onze mond ter bescherming. We wisten uiteraard niet dat deze zakdoeken hoog ontvlambaar waren. Wat we wel wisten, was dat er een reden moest zijn dat die klaptouwtjes ‘bang!’ deden, en dat die lucifers met een spul bedekt waren wat gekleurd vuur produceerde. Verder zagen wij, wetenschappelijk ingesteld als we waren, dat een sterretje langzaam opbrandde. Langzaam als, bijvoorbeeld, een lont.

Op het dakterras, buiten schootsafstand van een bende wel heel hardnekkige grote jongens met strijkers, bouwden wij met afgeschraapte Bengaalse lucifers, knaltouwtjes en sterretjes iets waar de huidige AIVD waarschijnlijk code Oranje voor af zou kondigen.

Net toen de bende jongens ons opmerkte, en probeerde om hun strijkers naar ons toe te gooien, stak ik de geïmproviseerde lont aan, en liet onze huisvlijt vallen. Het bleef hangen in de boom naast ons huis, een meter of twee van de grond. De jongens lachten ons hard uit. “Het is een sterretje!”

Als volwassene ben ik uiteraard blij dat, toen het explosief afging, de jongens ver genoeg weg stonden. Maar zelfs als volwassene kan ik nog steeds de grijns niet onderdrukken die ik ook als twaalfjarige had, toen de straatterroristen met hun illegale strijkers in de stekelige bosjes doken om dekking te zoeken.



Leuk? Lees dan ook deze:

One Comment

  1. Pingback: Tweets die vermelden Leuk? RT aub: Do'nt try this at home -- Topsy.com

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *