Hardrock

Ik was een jaar of acht, denk ik. Een buurjongen van mij (net zo oud) luisterde vaak naar de muziek van zijn ouders (vooral LPs van Queen), en voelde zich daarom nogal een rocker. Volgens hem was het zelfs ‘hardrock’.

Van een van die LPs heb ik ooit nog nachtmerries gehad. Dat was ‘News of the World’. Op de voorkant daarvan staat een torenhoge robot die de leden van Queen had ‘fijngeknepen’. Dit laatste was de term die mijn buurjongen gebruikte. Hij had er een heel verhaal bij verzonnen over een gekke professor die de robot had gebouwd die allemaal mensen ‘fijnkneep’ tot hij werd gestopt.

Wij hadden wel veel muziek thuis, maar geen ‘hardrock’ van Queen. Daarom nam ik vaak met een cassetterecorder muziek op van de radio. En ik stelde naar mijn mening hele heftige tapes samen, met bijvoorbeeld ‘Hij Weet Niet Hoe’ van Benny Neyman. Maar de grootste ontdekking was een liedje wat ik opeens hoorde toen ik de radio aanzette. Ik vond het zo cool en wild (zonder ooit van de term ‘cool’ te hebben gehoord, we hebben het over begin jaren tachtig) dat ik zo snel mogelijk een bandje in de recorder duwde om het op te nemen.

Ik vertelde later trots aan mijn buurjongen dat ik ook ‘hardrock’ in huis had. Tenminste, iets wat er volgens mij wel op leek. Het was erg snel en swingde, maar het was alleen piano. Ik speelde het vaak tot ik het bandje niet meer kon vinden. Opruimen was iets waar ik als kind al niet goed in was.

Een paar jaar later vond ik het bandje toevallig weer terug. Ik was op zoek naar lege cassettebandjes om computerprogramma’s op op te slaan. Voor de jongeren: oude ‘thuiscomputers’ hadden geen harde schijf. Ze hadden zelfs meestal geen floppydrive. Je sloot een cassetterecorder er op aan, en de computer zette de data om in fluittonen die het apparaat opnam of weer inlas. En dat duurde eindeloos lang… Een gemiddelde game starten kon wel twintig minuten duren. Als je pech had (bijvoorbeeld omdat er een auto voorbij kwam, of het binnen een straal van dertig kilometer onweerde) ging dat inlezen fout, en moest je opnieuw beginnen.

Hoe dan ook, in mijn niet aflatende zoektocht naar bandjes om al die zelfgemaakte BASIC programma’s op te slaan, kwam ik mijn oude ‘hardrock’ muziek weer tegen.

Ik was enigszins verbouwereerd toen ik het muziekstuk terughoorde. Het was precies hoe ik het me herinnerde, maar nu wist ik (‘ouder’ en ‘wijzer’) wat voor muziek het was.

Het bandje speelde een snelle ‘ragtime’ versie van ‘In een groen knollenland’. Dat liedje met die hazen. Heel parmant.

Rock on, jonge Harry. Rock on…



Leuk? Lees dan ook deze:

Stem of voeg toe aanUitleg over het gebruik van deze icons :  Plaatsen/stemmen op NUjij Plaatsen/stemmen op eKudos Plaatsen/stemmen op MSN Reporter Plaatsen/stemmen op Digg Toevoegen aan Symbaloo Stumble it! Voeg dit artikel toe aan Del.icio.us Voeg toe aan je Google bladwijzers Abonneer je op de RSS-feed van deze site

One Comment

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *