Stil

Het eerste wat ik ‘s ochtends doe is de radio aanzetten. Als ik op de fiets ergens naar toe moet, is mijn iPhone met oordopjes minstens zo belangrijk als handschoenen. Tijdens het schrijven heb ik muziek aan. ‘s Avonds de televisie. Voor het slapengaan luister ik nog naar een podcast of audioboek.

Van stilte word ik nerveus. Van niks doen ook. Wachtend voor de kassa pak ik mijn iPhone om twitter te checken. En facebook. En mijn mail. Als mijn vriendin in een kledingwinkel iets gaat passen, start ik Peggle of Bejeweled op. Of Fight Control. Spelletjes die ontworpen zijn voor die paar verloren minuten.

Volgens mij ben ik hierin niet bijzonder. En ik denk dat velen met mij daarom tijdens De Wereld Draait Door oprecht genoten van de ‘live uitvoering’ van 4:33, het experimentele muziekstuk van John Cage, dat bestaat uit 4 minuten en 33 seconden stilte.

En ik denk dat er heel veel mensen, net zoals ik, niet helemaal weten wat ze met dat gevoel aanmoeten. Want het was feitelijk een typisch DWDD item over een hypeje in Engeland, waar beroemde artiesten dit nummer ironisch opnemen om de eeuwige dominantie van Xfactor winnaars in de hitlijsten te doorbreken.

DWDD is typische kauwgom televisie: lekker even spelen met de waan van de dag, nooit diepgaand en altijd lekker amusant. Er kijken heel veel mensen naar, juist omdat het geen Grote Kunst is. Het is ‘gewoon’ een leuk programma.

En even voor de duidelijkheid: ik bedoel dit absoluut niet neerbuigend. Er wordt wat mij betreft al veel te veel neergekeken op amusement. Het is verdraaid moeilijk om iets te maken waar veel mensen blij van worden.

Maar dat nou uitgerekend DWDD mij een klein moment van verlichting bracht…

De vier minuten en drieëndertig seconden stilte waren bijzonder zonder ‘heilig’ of ‘plechtig’ te zijn. Geen drama of respect voor hen die vielen. Geen ‘moeten’. Mensen hoestten af en toe, kleding ritselde, in onze huiskamer tikte de klok, en boven liep mijn vriendin heen en weer, net terug van haar dansles.

Ik zat aan de buis gekluisterd, en merkte dat de stilte niet eng was. Ik werd niet nerveus. Er was gewoon even niemand aan het woord, niemand bewoog, niks ontplofte, geen highscores en niemand probeerde een zangwedstrijd te winnen.

‘Gewoon’ even stil.



Leuk? Lees dan ook deze:

Stem of voeg toe aanUitleg over het gebruik van deze icons :  Plaatsen/stemmen op NUjij Plaatsen/stemmen op eKudos Plaatsen/stemmen op MSN Reporter Plaatsen/stemmen op Digg Toevoegen aan Symbaloo Stumble it! Voeg dit artikel toe aan Del.icio.us Voeg toe aan je Google bladwijzers Abonneer je op de RSS-feed van deze site

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *