Man-itus

Op het moment dat je vriendin vraagt of je nou eindelijk het kerststalletje eens op wil ruimen, terwijl buiten de tulpen bloeien, dan besef je dat je met wat zaken achter loopt. Ik ben niet echt een opruimer. Ik lijd aan een algemeen bekenden aandoening die helaas op maar weinig begrip kan rekenen. Ik heb man-itus. Misschien moet ik dit even uitleggen aan vrouwen die zich op dit moment aan beraden zijn welk moordwapen ze gaan gebruiken als ‘Hij’ nou weer zijn sokken niet in de wasmand gooit.

Iemand die lijdt aan man-itus heeft namelijk een vrij grote afwijking in het gezichtsveld. Vanaf het moment dat iets op de grond ligt, zien we het niet meer. Dit is geen onwil. We willen best de sokken van de vorige dag in de wasmand doen. Maar in een extreme vorm van ‘uit het oog uit het hart’ is een sok op de vloer net zo prominent in ons bewustzijn als, ik noem maar wat, de politieke situatie in Vladivostok.

Dit geldt niet alleen voor sokken. Ook tijdschriften, bierflesjes, onuitgepakte koffers, borden, bestek… het maakt niet uit, zo lang het op de grond staat zien wij man-itus patiënten het niet.

Het helpt ook niet als een man-itus patiënt struikelt over iets wat op de grond staat. In plaats van te registreren wat er ligt, schuiven we het voorwerp met de voet, zonder oogcontact te maken, naar een plek waar de kans op struikelen minder groot is.

Man-itus is een gevolg van de menselijke evolutie. In de oertijd, een periode waarin grote harige beesten met scherpe tanden elk moment vanuit elke kant aan konden vallen, was het een kwestie van ‘overleven van de best aangepaste’. Niet ‘overleven van de netste’. Daar komt bij dat sokken nog maar een relatief jonge uitvinding zijn. Ook nu levert het opruimen van sokken minder evolutionair voordeel op dan het kijken naar grote harige monsters met tanden op een groot HD TV scherm.

Even terug naar de dames die op dit moment schamper met hun ogen rollen en een nog scherper mes zoeken dan ze voor het lezen van bovenstaande hadden uitgekozen. Nogmaals: het is geen onwil. Wij begrijpen ook wel dat het veel efficiënter is om sokken meteen in de wasmand te gooien. Wij willen ook best door een huis lopen waar we minder vaak blindelings bierflesjes uit de weg moeten schuiven.

Maar tegelijkertijd weten we dat we maar één harig beest met grote tanden over het hoofd hoeven zien, en we horen er voorlopig het einde niet meer van. Dan zijn die sokken opeens niet meer zo belangrijk. Dan hadden we beter om ons heen moeten kijken in plaats van naar de vloer, speurend naar wasgoed. Nee, dames, daar trappen wij niet in. Wij zijn niet achterlijk. We hebben man-itus. En dat is voor jullie en onze veiligheid maar goed ook.



Leuk? Lees dan ook deze:

2 Comments

  1. Pingback: Tweets die vermelden Schrijversblok | Man-itus -- Topsy.com

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.